ساعت کاری

از ساعت 9 تا 17 در روزهای کاری پاسخگوی شما هستیم.

درباره پروتکل OpenFlow و کارایی آن

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره پروتکل‌ اوپن فلو صحبت کنیم .OpenFlow کاربرد های پروتکل اوپن فلو (واسط بیین سوئیچ های SDN و کنترل کننده های SDN) کنترل کننده از راه دور استفاده از درگاه خروجی و… صحبت خواهیم کرد.

درباره پروتکل OpenFlow :

پروتکل OpenFlow به عنوان رایج ترین پروتکل ارتباطی بین کنترل کننده و سوئیچ‌ در شبکه جهانی وب مطرح می‌شود.

سوئیچی که از پروتکل اوپن فلو ساپورت می‌کند، هر سوییچ اوپن فلو شامل یک یا چند لیست مسیریابی  و یک لیست  گروه است که وظیفه پیدا کردن درگاه خروجی برای بسته‌های ورودی و انتقال بسته‌ها به درگاه خروجی را انجام می‌دهد.

پروتکل OpenFlow یک واسط برای ارتباط سوئیچ های SDN و کنترل کننده های SDN است. کنترل کننده ای  که از پروتکل OpenFlow پشتیبانی می‌کند، همچنین منتظر اتصال سوئیچ های OpenFlow از طریق این پورت می‌ماند.

سوئیچ OpenFlow با یک اتصال TCP که ممکن از SSL نیز باشد. به کنترلر وصل می‌شود. ازاین‌پس تمامی اختیارات این سوئیچ در دست کنترل کننده SDN قرار می‌گیرد.

ساختار پروتکل OpenFlow :

ساختار این پروتکل اینگونه است که ، بخش کنترل از سوئیچ حذف‌ شده و سوئیچ‌ تنها وظیفه انتقال بسته‌ها از درگاه ورودی به درگاه خروجی بر اساس اطلاعات ثبت شده در  لیست مسیریابی را بر عهده دارد.

وظیفه فراهم کردن اطلاعات مسیریابی در شبکه به عهده کنترل کننده شبکه است که به‌صورت مستقل از سوئیچ‌ در شبکه قرار می‌گیرد و عمدتا تعدادی سوئیچ‌ در شبکه را تحت کنترل خود قرار می‌دهد.

یک کنترلر در شبکه با استفاده از پروتکل OpenFlow می‌تواند به سویچ وصل شود و اطلاعات مسیریابی را در لیست مسیریابی سویچ اضافه یا حذف کند یا آن‌ها را تغییر دهد.

هر ردیف از لیست مسیریابی دارای دو قسمت اصلی است، قسمت شرط و قسمت دستورالعمل. سوئیچ بسته‌های ورودی را با شروط هر ردیف لیست مسیریابی مقایسه می‌کند و در صورت مشابه بودن  دستورالعمل اجرا می شود.

در قسمت دوم آن ردیف از لیست مسیریابی را اجرا می‌کند. دستورالعمل امکان دارد شامل انتقال به بک درگاه خروجی، حذف بسته، فرستادن بسته به کنترل کننده باشد.

کارایی پروتکل OpenFlow :

کنترل داشتن را از راه دور را امکان‌پذیر می‌کند. سوئیچ های رایج از دو بخش کنترل و انتقال به وجود آمده‌اند.

بخش کنترل با به‌کارگیری پروتکل‌های مسیریابی، درگاه خروجی را به ازای آدرس مقصد برای بسته‌های ورودی تعیین و در جدول مسیریابی ثبت می‌کند.

بخش انتقال، انتقال بسته‌ها از درگاه ورودی به درگاه خروجی بر اساس اطلاعات به وجود آمده توسط بخش کنترل کننده در لیست مسیریاب را انجام می‌دهد.

مدیریت تصاویر سیستم‌عامل، مدیریت سخت‌افزار، به‌کارگیری Zero-Touch، پیکربندی اطلاعات سخت افزاری.

قابلیت تاثیر مستقیم بر رفتار Forwarding یک قطعه شبکه است.بهره‌گیری از پایگاه مسیریابی اطلاعات و پایگاه ارسال اطلاعات که به آن (RIB/FIB) میگویند.

وضعیت مسیر، اعلان‌های پروتکل مسیریابی، مسیرهای Add و Delete و پشتیبانی ، بهره‌گیری از ظرفیت Packet داده.

رمزنگاری On-Box و VPN، الگوریتم‌های رمزنگاری سفارشی‌سازی‌شده، بازرسی و بررسی دقیق Packet، آگاهی برنامه در صورت نیاز به بررسی ظرفیت، قابلیت اظافه شدن Packet ها است .

ساختار داخلی OpenFlow :

در پروتکل OpenFlow به یک صفحه کنترل مرکزی، گزینه‌های زمان اجرای برنامه را محدود می‌نماید.

بهترین مقایسه OpenFlow در یک مدل کنترل کننده که فعال هست، که گردش‌ها به‌صورت آماری تعریف‌شده و به المان‌های شبکه تحمیل می‌شود.

مقایسه پذیری کنترل کننده زمانی که نیاز به اصلاح پویای Policy در واکنش به شرایط پویای شبکه باشد.

شبکه کالا

 

درباره پروتکل‌ FTP

با سلام خدمت شما دوستان عزیز، امروز میخواهیم درباره پروتکل‌ FTP صحبت کنیم.
این پروتکل را میتوان اینگونه تعریف کرد، در شبکه ها و سیستم های رایانه ای برای انتقال داده یا اطلاعات از فرستنده و گیرنده باید طبق قراردادی انجام شود که به آن قرار داد پروتکل FTP می گویند.

درباره پروتکل FTP

(File Transfer Protocol):

وقتی میخواهیم درباره پروتکل‌ FTP صحبت کنیم، اولین جمله ای که به ذهن مان میرسد قرارداد با تمامی شبکه ها برای ارسال یا دریافت داده.

این پروتکل یک قرارداد همیشگی است بین تمامی شبکه ها برای ارسال اطلاعات یا داده و دریافت آنها است.

در ادامه برای توضیح بیشتر شبکه های رایانه‌ای از پروتکل FTP ساپورت میکنند و به هر تبادل رایانه‌ای که بر اساس قرارداد ارسال و دریافت میشود قرار داد اینترنت هم گفته می‌شود.

پروتکل FTP به عنوان یکی از قدیمی‌ترین پروتکل‌هایی است که تا به امروز مورد استفاده گرفته است و یکی از راحت ترین راه‌ها برای مبادله فایل‌ها استفاده می‌شود.

یک سرور FTP، فایل ها و زیر مجموعه ای  را برای انتقال فایل در دسترس کاربر قرار می‌دهد.

مثلا اگر شما بخواهید سیستم مدیریت محتوا WordPress را بر روی سرور میزبان نصب کنید، برای انتقال فایل‌ها بین سرور و رایانه به FTP نیاز دارید.

کارایی های پروتکل (FTP) :

  • ساختن یک لیست از داده های موجود در سیستم و فایل رایانه ی راه دور.
  • تصحیح نام و تغییر و جابجایی داده های رایانه.
  • سرچ در زیر مجموعه های رایانه راه دور.
  • ایجاد یا حذف مجموعه بر روی رایانه.
  • آپلود فایل داده از رایانه ی کاربر به رایانه داخلی.
  • ارسال فایل داده و ذخیره کردن (دانلود) آن از رایانه داخلی به رایانه کاربر.

امنیت در FTP :

در این پروتکل برای حفظ امنیت در زمان ارسال و دریافت، دانلود و آپلود بری هر شبکه ای یا سیستمی از یک رمز عبور برای هر تقاضایی استفاده کرده است

تا اطلاعات یا داده های شبکه دچار مشکل نشوند، یا به شبکه یا سیستم ویروسی انتقال پیدا نکند.

روش های ایجاد نشست در FTP :

روش اول (Normal Mode) :

در روش معمولی کاربر دو نوع سوکت TCP با پورت های رندوم ایجاد میکند.

و بعد کاربر سعی میکند با استفاده از آدرس کانکت یا یکی از سوکت‌های ها ارتباط برقرار کند یا متصل شود.

اگر بتواند ارتباط بگیرید می تواند فعالیت خود را شروع کرده و آماده اجرای پروسه PI باشد.

و بعد استفاده کننده با دادن کد PORT به شبکه داخلی منتطر آماده شدن سوکت دوم TCP است برای اجرای فعالیت ها.

در نتیجه کاربر میخواهد از شبکه درخواست کند که پروتکل FTP هم ملزم است یا یکی از سوکت‌ها یا هردوی سوکت ها درخواست را انجام دهد.

روش دوم (Passive Mode) :

در این روش غیر فعال شبکه خود را به پورت 21 متصل میکند تا بتواند در بعد برای پیدا کردن کد از پورت 21 استفاده کند.
زمانی که پروتکل از طریق پورت 21 داده ای درخواست کند، ارتباط از طریق یک پورت بالاتر بر روی گیرنده و با یک پورت بلاتر بر روی فرستنده برقرار می شود.

در Passive FTP برای شبکه کسانی که دارای دیواره آتش  Firewall میباشد مناسب تر است.

در Windows حالت پیش فرض Active FTP و در Linux حالت پیش فرض Passive FTP.

درباره HTTPS و کاربرد آن

با سلام خدمت شما دوستان عزیز، امروز میخواهیم درباره HTTPS صحبت کنیم. پروتکل HTTPS که خلاصه شده ی Hyper text Transfer Protocol Secure به معنای پروتکل امن انتقال ابر متن است در واقع یک پروتکل برای برقراری ارتباط های ایمن است.

درباره HTTPS :

پروتکل ارتباطی برای انتقال امن اطلاعات در شبکه‌ های رایانه ای است که به صورت خاص در اینترنت استفاده می‌شود. HTTPS شامل ارتباط بر روی پروتکل انتقال ابرمتن است که توسط امنیت لایه انتقال رمزگذاری می‌شود.

داشتن کلمه HTTPS در آغاز آدرس به مرورگر نشان می‌دهد که برای اتصال به وبگاه باید از امنیت لایه انتقال استفاده کرد. از آنجا که در این پروتکل حتی اگر یکی از طرفین هم اصالت آن ها ‌سنجیده شده باشد، امنیت برقرار خواهد شد، استفاده آن در وب بسیار مناسب است.

HTTPS بر روی یک شبکه نا امن، مانند اینترنت، یک جایگاه امن ایجاد می‌کند، این امر به شرطی که درستی وبگاه مقصد مورد تایید و الگوریتم‌های مورد استفاده مناسب باشند، تا حد امکان جلوی انواع حملات را می‌گیرد.

مهم‌ترین هدف استفاده از HTTPS :

  1. سنجش پیشینه و اصالت وبگاه
  2. حفاظت از حریم خصوصی
  3. یکپارچگی داده‌های انتقالی

ایراد HTTP چیست و چرا باید برای برقراری ارتباط امن از پروتکل HTTPS استفاده کرد؟

دارا بودن اشکال پروتکل HTTP این است که رمزگذاری نشده است. بنابراین کسی که در بین راه تبادل اطلاعات است می تواند با استفاده از ابزارهایی به نام sniffer اطلاعات رد و بدل شده اینترنتی شما را شناسایی کند و بفهمد که شما در حال ارسال و دریافت چه نوع اطلاعاتی هستید.

اما در پروتکل Https اطلاعات بصورت رمزنگاری شده بین وبسایت و کاربر منتقل می شوند. در این حالت از کلیدهایی برای کد کردن استفاده میشود که تمام اطلاعات را بصورت امن، رمزنگاری می کند.

در این حالت کسی که در بین راه تبادل باشد وقتی شما به آدرس ایمیلتان در گوگل می روید، نمی تواند محتوای رد و بدل شده را بخواند، بلکه تنها متوجه می شود که شما در حال ارتباط با گوگل هستید.

شرط داشتن صفحه وب امن :

  1. کاربر مطمئن باشد که نرم‌افزار مرورگرش به درستی HTTPS را پیاده‌سازی کرده و مراجع مورد اعتمادی را در خود قرار داده‌است.
  2. کاربر مطمئن باشد که مراجع، تنها وبگاه‌های قانونی را تأیید می‌کنند و دچار اشتباه نمی‌شوند.
  3. وبگاه یک گواهی معتبر داشته باشد که توسط یکی از مراجع مورد اعتماد کاربر تأیید شده‌است.
  4. گواهی ارسال شده از طرف وبگاه مربوط به خود وبگاه یا شرکت اداره‌کنندهٔ آن باشد.
  5. کاربر مطمئن باشد که روش‌های استفاده شده برای رمزگذاری در امنیت لایه انتقال برای جلوگیری از شنود کارا هستند.

رمز نگاری (encryption) :

در اینترنت رمز نگاری به عملیات رمز گذاشتن بین بسته های ارسالی و دریافتی در شبکه گفته می شود. در واقع هنگامی که کاربر یک بسته را برای یک سرور خاص می فرستد آن بسته رمز گذاری شده تا در حین ارسال مشکلی برای آن پیش نیاید و این رمز فقط توسط دریافت کننده قابل فهمیدن است و متقابلا آن سایت هم هنگامی که بخواهد جواب این بسته را ارسال کند آن را رمز گذاری می کند. در این نوع ارتباط ها تمام ارسال و دریافتها رمز گذاری شده هستند.

HTTP چیست؟ درباره پروتکل HTTP و کاربرد آن

با سلام خدمت شما دوستان عزیز، امروز میخواهیم درباره HTTP و کاربرد آن صحبت کنیم.HTTP يک پروتکل لايه دسترسي است که برروي پروتکل TCP/IP اجرا مي‌شود.

درباره HTTP :

http به معني پروتکل انتقال متن (Hyper text transfer Protocol) است که شامل مجموعه‌اي از قانون هایی براي انتقال فايل‌ها و ديگر فايل‌هاي مولتي‌مديا در شبکه وب مي‌ باشد.

مرورگر وب شما درواقع يک سرويس گيرنده HTTP است که درخواست را براي سرور مي‌وقتي مرورگر وب کاربر با وارد کردن URL يا آدرس IP، فايلي را درخواست مي‌کند، مرورگر وب درخواستي براي آن فايل ارسال مي‌کند و مرورگر وب درخواست را به فرمت HTTP درمي‌آورد و براي سرور ارسال مي‌کند و فايل‌ها بعد از دريافت از سرور براي سيستم درخواست کننده اوليه مي‌فرستد.

پروتکل انتقال ابرمتن یک پروتکل درخواست و جواب در مدل کلاینت سرور است.
یکی از مرورگر های وب می‌تواند یک کلاینت و نرم‌افزار موجود بر روی سرویس‌دهنده وب سایت یک سرور باشد. شروع این پروتکل از طرف کلاینت است که با ارسال یک درخواست HTTP به سمت سرور آغاز می‌کند.

سرور بر اساس درخواست ارسالی یا پایگاهی مانند یک فایل را در اختیار کلاینت می‌گذارد یا عملیات خاصی را انجام می‌دهد. نتیجه این عمل سرور در پاسخ HTTP برای کلاینت ارسال می‌شود. پاسخ شامل اطلاعات وضعیت و احتمالا محتویات منبع درخواست شده می‌باشد.

درباره درخواست ها در HTTP :

1) درخواست GET :

درخواست نمایش منبع درخواست‌داده‌شده را می‌دهد. این روش فقط اطلاعات را از سرور دریافت می‌کند و نباید هیچ تأثیری بر روی منابع سرور بگذارد.

2) درخواست HEAD :

از این روش برای به‌دست‌آوردن فراداده‌های موجود در سرآیند استفاده می‌شود. یکی از استفاده‌های رایج این نوع درخواست، بررسی تغییر یافتن یک منبع است.

3) درخواست POST :

سرور با توجه به نشانی وب (URL) درخواست شده و اطلاعات ارسال شده، منبع مورد نظر را در پاسخ برمی‌گرداند. این اطلاعات ارسالی می‌تواند نام کاربری و کلمهٔ‌عبور، یا هر فرمی که کاربر وارد کرده.

4) درخواست PUT :

این روش منبعی درخواست شده را ارسال و از سرور تقاضا می‌شود که این منبع را در آدرس موجود در بسته بارگذاری کند.

5) درخواست Delete :

از سرور درخواست می‌کند که آدرس فرستاده شده را حذف نماید.

6) درخواست TRACE :

برای بررسی تغییراتی که واسط‌های شبکه بر روی بسته می‌گذارند، از این روش استفاده می‌شود.

7) درخواست options :

از سرور درخواست می‌کند تا روش‌های درخواست موجود برای نشانی فرستاده شده را اعلام نماید. برای گرفتن تمامی روش‌های درخواست قابل اجرا بر روی سرور می‌توان از نشانی (*) استفاده کرد.

8) درخواست CONNECT :

ٔ پروتکل ابرمتن را به یک تونل TCP/IP تبدیل می‌کند. این عمل معمولاً برای برقراری ارتباط امن (HTTPS) بر روی یک پراکسی سرور ناامن استفاده می‌شود.

9) درخواست PATCH :

ایجاد تغییرات جزیی بر روی منابع استفاده می‌شود.

 

کدهای اطلاعاتی در HTTP :

1) کد اطلاعاتی (1xx) :

این کدها با عدد 1 آغاز می‌شوند. درخواست شما دریافت شد ادامه دهید.

2) کد اطلاعاتی (2xx) :

این کدها با عدد 2 آغاز می‌شوند در خواستِ ارسالی دریافت شده، پردازش شده، پذیرفته شده و انجام شده ‌است.

3)کد اطلاعاتی (3xx) :

این کدها با عدد 3 آغاز می‌شوند. کلاینت برای کامل شدن درخواست نیازمند انجام عملیات اضافی است.

4) کد اطلاعاتی (4xx) :

این کدها با عدد 4 آغاز می‌شوند. این گروه از کدها مشخص می‌کنند که کلاینت در درخواست خود اشتباه کرده است.

5) کد اطلاعاتی (5xx) :

این کدها با عدد 5 آغاز می‌شوند. سرور در انجام عملیات مربوط به یک درخواست ناسرانجام بوده و با خطا روبه رو خواهد شد.