ساعت کاری

از ساعت 9 تا 17 در روزهای کاری پاسخگوی شما هستیم.

گفتگو با کارشناسان
گفتگو با کارشناسان
0

نویسنده: REZA

اکتیو دایرکتوری (Active Directory)

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره AD یا Active Directory یا همان کنترل کننده دامنه صحبت کنیم.

درباره Active Directory :

در این اساس یک کنترل‌کننده متمرکز شبکه است که برای سرویس‌دهنده‌های بر تحت ویندوز سرور تهیه گردیده‌است. بدون اکتیو دایرکتوری مدیریت منابع نیازمند مدیریت تک‌به‌تک آن‌ها به صورت منفرد است، در حالی که توسط اکتیو دایرکتوری مدیریت منابع شبکه به صورت مجتمع صورت می‌گیرد.

در این فناوری که به طوری طراحی شده‌است که مسئولیت رسیدگی به تعداد زیادی عملیات خواندن و جستجو و همچنین تعداد قابل توجهی تغییرات و بروزرسانی‌های کوچک را به عهده دارد.

اطلاعات AD سلسله مراتبی دارند و قابل تمدید هستند. به دلیل برگردان بودن کاربر نیازی به ذخیره‌سازی اطلاعات پویا، همانند قیمت سهام یک شرکت بزرگ یا عملکرد واحد پردازش مرکزی ندارد.

در ادامه این بحث شبکه کالا برای مثال می توان گفت که برای به اشتراک‌گذاری چند فولدر روی شبکه در حالتی که اکتیو دایرکتوری موجود نمی‌باشد نیازمند تعیین دسترسی هر کاربر در هر فولدر به صورت مجزا انجام داده شود.

و با بروز تغییرات در کاربران و فولدرها بایستی این تغییرات به صورت مجزا اعمال گردد در حالی که در حالت اکتیو دایرکتوری با اعمال قوانین گروهی می‌توان این اعمال را به صورت متمرکز انجام داد.

برای مثال باز می توان گفت که با بکارگیری اکتیو دایرکتوری وقتی کاربر تصمیم به تعویض گذرواژه خود می‌گیرد تمامی سیستم‌های کاربری که با اکتیو دایرکتوری مجتمع شده‌اند.

به صورت خودکار با گذرواژه جدید شما هماهنگ می‌گردند و نیازی به تغییر تک تک آن‌ها نیست.اکتیو دایرکتوری از پروتکل‌های LDAP نسخه ۲ و ۳،  DNS استفاده می‌کند.

درباره کاربری یک نفره یا گروهی AD :

در این بحث می توان گفت که بسیاری از کاربران بر این باورند که محیط تک کاربره آن‌ها بسیار ساده‌تر بوده و هیچ توقعی از امنیت و مدیریت و اشتراک  ندارند.

در حالی که امروزه تأثیر ساختارهای گروهی و محیط‌ها در توسعه سازمان‌ها و گروه‌های علمی مانند دانشگاه‌ها انکارناپذیر است. اکتیو دایرکتوری برای یک سازمان، محیطی توسعه پذیر، مدیریت پذیر و ایمن فراهم می‌کند تا در انجام مأموریت‌های سازمانی کارامد و مؤثرتر باشد.

یک AD ایدال دارای چه مشخصاتی باید باشد :

  • Centralization :

اطلاعات را متمرکز می‌کند، یعنی برای دسترسی به یک سری اطلاعات نیاز به جست و جوی در مکان‌های مختلف نباشد.

  • Scalability:

وقتی امکانات شبکه زیاد می‌شود یا به عبارت دیگر AD بزرگ می‌شود باید بتواند با آن گسترش کنار بیاید و سرعت آن کاهش پیدا نکند همچنین مانند سابق پرسش‌ها را سریع جواب می دهد.

  • Standardization:

بر اساس استانداردهای موجود دنیا تدوین شده باشد.

  • Extensible :

هر برنامه‌ای که به سیستم عامل اضافه می‌شود، ممکن است بخواهد خودش به AD یک سری موضوعات و قابلیت‌ها اضافه و از آن‌ها استفاده نماید در نتیجه AD باید پذیرای افزایش قابلیت‌ها باشد.

  • Seperation Of Physical Network :

باید ساختار فیزیکی شبکه را از ساختار منطقی آن جدا کند و این هدف اصلی طراحی شبکه است، چون لازم نیست کاربر بداند امکانات فیزیکی شبکه در کجا قرار دارد تا از آن‌ها استفاده نماید.

  • Security :

امنیت در ذخیره اطلاعات و همچنین دسترسی به اطلاعات باید در AD وجود داشته باشد.

  • Policy Based System:

می‌توان با اعمال سیاست‌های مختلف تحت شبکه، شبکه را در جهت هدف خاصی پیش برد و محدودیت‌های دسترسی کاربران در جهت امنیت شبکه ایجاد کرد.

برنامه Lean IT

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره برنامه Lean IT و اصول آن صحبت کنیم.

درباره برنامه Lean IT :

شبکه کالا : در این برنامه Lean IT که برای بهینه برای توسعه نرم افزار و مدیریت فناوری اطلاعات (IT) است. هدف اصلی Lean IT که در مفهوم IT به كار رفته، حذف ضايعات و اتلاف كاری كه هیچ ارزشی به محصول یا سرویس نمی‌افزاید و نيز بهبود کیفیت است.

اگرچه Lean IT در حوزه IT تفكر نسبتا جدیدی است، اصول بهینه از زمان انطباق آنها با تولید در آغاز دهه 1930 به خوبی شناخته شده و کاربرد وسیعی داشته‌ است.

اصول و قواعد برنامه Lean IT :

  • شناسایی مشتریان و تعیین ارزش :

در این اصل تنها بخش کوچکی از کل زمان و تلاش صرف شده در هر سازمان ارزشی را عملا برای مشتری نهایی می‌افزاید.

با تعریف روشن ارزش‌ها برای محصولات و یا سرویس‌های خاص از دیدگاه مشتری، كل ضايعات و اتلاف می‌توانند حذف شوند.

  • شناسایی و نگاه داشتن به روند ارزش :

در این اصل روند ارزش عبارت است از فعالیت تمام بخش‌های درگیر در یک سازمان كه محصول یا سرویسی را ارائه می‌دهند.

این امر نشاندهنده فرآیند انتها به انتها است که ارزشی را به مشتری ارائه می‌دهد. به محض اینکه نیازبه مشتریان را تعیین کردید، گام بعدی شناسایی نحوه ارائه سرویس به آنها است.

  • ایجاد گردش کار با حذف ضايعات و اتلاف :

هنگام نگاشت روند ارزش در می‌یابید که تنها 50 درصد فعالیت‌ها عملا ارزشی را می‌افزایند. حذف ضايعات و اتلاف تضمین می‌کند كه محصول یا سرویس شما به مشتری بدون وقفه، انحراف یا تاخیر دارد.

  • پاسخ به خواسته‌های مشتری :

در این اصل شناخت خواسته مشتری از سرویس‌های شما و سپس سازگار كردن فرآیندها برای پاسخ به این خواسته است. در اصل این بدین معناست که شما تنها خواسته‌های مشتری را به هنگام درخواست آنها برآورده می‌کنید.

درباره پیاده سازی برنامه Lean IT :

معرفی بهینه در یک شرکت با عنوان «برنامه نویسی تغيیر بهینه»  شناخته می‌شود که یک تغییر سازمانی و هم تغيير فرهنگی است.

1. انجام ارزیابی اولیه پیاده سازی :

در این قسمت هدف از ارزیابی بهینه شناسایی نقاط قوت و نقاط ضعف سازمانی و نيز تعیین این مورد است که سازمان در نواحی مختلف در ابتدا چگونه می‌باشد.

این کار بايد شامل تحلیل‌های مالی و عملیاتی باشد. نکته مهم این است که برای انجام ارزیابی یک مشاور كاملا مجرب در زمینه بهینه را انتخاب کنید.

2 . درباره معیارهای پيگيری :

ارزیابی بهینه خط مبنایی را ارائه خواهد کرد و به این پرسش که ما اکنون در کجا هستیم، پاسخ می‌دهد. پيگيری و اعلان معیارها به شما نشان خواهد داد که طی تغيير کامل بهینه به کجا می‌روید و نيز تعیین می‌کند که برنامه شما تا چه حد موفق خواهد بود.

مجموعه معیارهایی را که برای پیگیری تلاش‌های خود در پیاده‌سازی به کار خواهید برد، توسعه دهید. نکته مهم این است که تعداد کم و معقولی از معیارها را انتخاب کنید و آنها را اعلام کنید. توجه داشته باشید که معیارها باید شفاف و قابل رویت برای همه باشند.

3. درباره یک طرح ارتباط و اجرا :

برقراری ارتباط با طرح که برای همه کارمندان درون سازمان بهینه باشد و همچنین بفهمند که چگونه این امر می‌تواند بر روی آنها تاثیر بگذارد، جهت موفقیت طرح حیاتی است.

بخشی از طرح ارتباطی باید شامل یک طرح تشویقی برای تیم و همچنین افراد برای حضور موفق آنها در پیاده سازی بهینه است.

امیدواریم این مطلب مورد پسند شما قرار گرفته باشد.

شبکه کالا

درباره نرم افزار میز کمک رسان Help Desk

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره برنامه میز کمک رسان یا همان Help Desk یا میز دستیار یا میز کمک رسان صحبت کنیم.

درباره میز کمک رسان :

میز کمک رسان یا میز امداد Help Desk یک منبع درنظرگرفته‌شده برای تحویل دادن به مشتری یا کاربر نهایی با اطلاعات و حمایت‌های مربوط به شرکت یا محصولات و خدمات است.

در Help Desk یک نامی است که برای وظیفه‌ای در یک شرکت از آن استفاده می کند. برای مثال می توان گفت که مشتریان پرسش یا مشکلی دارند، با Help Desk تماس می‌گیرند.

سپس کارمندی از شرکت، با رسیدگی به پرسش مشتری، رضایت او را جلب می‌کند. Help Desk طبق فضای فیزیکی است که اغلب توسط شخصی از بخش پشتیبانی مشتری کنترل می‌شود.نرم‌افزار Help Desk تا حد امکان این کار ها را به صورت اتوماتیک انجام میدهد.

به طور کلی هر نرم‌افزار Help Desk حداقل شامل ۳ بخش با عناوین است.

  • مدیریت درخواست  (Ticket Management)
  • مجموعه اتوماسیون (Automation Suite)
  • تهیه گزارش و بهینه‌سازی (Reporting & Optimization)

 از تلفیق این 3 بخش با هم، معنای عملکرد Help Desk اساسا شکل می‌گیرد. وقتی در مورد Help Desk یا Service Desk صحبت می‌کنید، به یاد داشته باشید که هر دوی آنها وظایف شرکت هستند و نه قسمتی از نرم‌افزار.

قسمت پشتیبانی (Help Desk) یا میز کمک رسان :

این قسمت به مشتریان یا کاربران خارجی اجازه می‌دهد که در رابطه با پرسش‌ها یا مشکلات خود با سازمان شما تماس بگیرند، و به شما فرصت مدیریت این ارتباطات را به روشی اثر گزار انجام می‌دهد.

در Help Desk معمولا توسط تیم پشتیبانی مشتریان اداره می‌شود و این تیم اولین خط ارتباط با مشتریان را مدیریت می‌کند. اعضای این تیم می‌توانند تماس مشتری را در صورت نیاز انجام دهند.

برای مثال می توان گفت اگر پرسش مشتری راجع به یک صورت‌حساب است، آنگاه مشاوره با بخش مالی لازم خواهد بود تا اقدام مناسب به عمل آیدبه نقطه دیگری از سازمان ارجاع دهند، اما همیشه تنها نقطه تماس برای مشتریان باقی می‌مانند.

قسمت خدمات (Service Desk) :

این قسمت به مشتریان یا کاربران داخلی اجازه می‌دهد که پرسش‌ها یا مشکلات خود را ثبت کنند، و به شما فرصت مدیریت این مسائل را به روشی اثر گزار انجام می‌دهد.

قیاس  برنامه Help Desk و قسمت خدمات  Service Desk :

مهم‌ترین فرق  Help Desk با Service Desk، تمرکز در انجام عملیات است. Help Desk روی کاربر نهایی تمرکز دارد، در حالی که فعالیت Service Desk هم روی کاربر نهایی و هم مشکلات داخل شرکت متمرکز می‌شود.

در فعالیت Service Desk، تمرکز خارجی روی مشکلات مشتری است، اما همزمان تمرکز داخلی روی فرایندهای روزانه شرکت نیز وجود دارد. هدف اساسی Help Desk حل مشکلات کاربر نهایی است.

در حالی که تمرکز اصلی Service Desk روی کم کردن هزینه‌ها و افزایش بهتر شدن آن  است. فعالیت پرسنل Help Desk راه حلی است که زیرا در جایگاهی قرار دارند که مشکلات را به محض بروز حل کنند.

این قسمت امکان دارد قسمتی از Help Desk را در اختیار داشته باشد، اما هدف فراگیر آن بهبود فرایندهای IT، نظارت و ارزیابی فرایندها و همچنین جستجوی فرصت‌هایی برای اجرا های تاثیر گذارتر تمام فرایندهای IT از جمله فرایندهای Help Desk است.

شبکه کالا

سیستم CRM (قسمت دوم)

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره قسمت دوم سیستم CRM صحبت کنیم. سیستم مدیریتی CRM دارای مزایای بسیار زیادی می باشد که استفاده از آن باعث بهبود عملکرد سیستم کاری شما و در نتیجه ایجاد مشتری های وفادار و ثابت برای سیستم شما می شود. در این مقاله به بررسی این مزایا می پردازیم. شبکه کالا

درباره مزایای استفاده از پروتکل CRM :

صرفه جویی در زمان :

یکی از سختی های بخش فروش این است که حجم کاری بسیار زیاد است. بخش فروش شما و نیروی آن‌ها زمان زیادی را صرف سلسله مراتب اداری  می‌کند.به جای اینکه مشغول به انجام فعالیت‌های مربوط به فروش باشند.

CRM نمی‌تواند شلوغی کار را از بین ببرد ولی می‌تواند قسمتی از آن را به حالت خودکار درآورده و سرعت انجام کارها را بیشتر کند. این به معنای صرفه جویی بیشتر در کار و همچنین سود و کمیسیون بیشتر است.

سازماندهی کردن :

در استفاده از پروتکل CRM باعث می‌شود که بتوانید با سهولت بیشتری کار خود را سازماندهی کنید. همچنین این سیستم باعث می‌شود که بتوانید چیزهای مختلف را به راحتی دسته‌بندی کنید تا پیدا کردن آن‌ها آسان‌تر شود.

اگر در سیستم CRM چنین چیزی ثبت شود احتمال فراموشی آن کمتر وجود دارد. سیستم نه تنها می‌تواند تماس را به شما یادآوری کند بلکه اطلاعاتی هم که به مشتری قول داده‌اید در اختیار شما قرار دهد.

ارتباط برقرار کردن با مشتری :

فروش مثل یک بازی دوطرفه به‌شمار می‌رود و حتی اگر عضو تیم فروش نیستید باید با سایر اعضای تیم فروش در تماس باشید و اطلاعات مختلف را با هم به اشتراک بگذارید.

از جمله روند پیشرفت فروش بیشتر می‌شود. سیستم CRM می‌تواند اکثر این ارتباطات را به صورت خودکار انجام دهد.

اطلاعات مختلف را در اختیار کاربران قرار دهد و همچنین می‌تواند به اعضای تیم فروش کمک کند برای ایمیل‌های عمومی و تماس‌های تلفن کلی قالب (Template) داشته باشند.

ایجاد سریع‌تر فروش :

زمانی که در رابطه با محصول خود اطلاعات دارید می‌توانید با سرعت بیشتری سرنخ‌های فروش ایجاد می کنید.

و سیستم های مدیریت ارتباط با مشتری پیدا کردن اطلاعات مورد نیاز را برای شما آسان‌تر می‌کند و شما بهتر می‌توانید سوالات مشتریان بالقوه را پاسخ دهید و در وقت برای پیدا کردن اطلاعات صرفه‌جویی کنید.

برقراری نظم و یکپارچگی :

سیستم CRM به شما کمک می‌کند در طبقه‌بندی کردن اطلاعات مشتری و تماس‌ها و تمامی موارد مشابه نظم داشته باشید. با آنکه حافظه بعضی از افراد بسیار قوی است ولی باز هم کسی نمی‌تواند همه اطلاعات را به یاد داشته باشد.

تنها این امر برای مدیران فروش نیست بلکه تمامی اعضای تیم فروش باید در رابطه با عملکردشان رکوردی در اختیار داشته باشند و عملکرد خود را در ماه‌های بعدی پیش‌بینی کنند. CRM می‌تواند اطلاعات لازم برای پیگیری عملکرد شما را در اختیارتان قرار دهد و با گزارش‌های دقیق در رابطه با عملکردهای روزانه و ماهانه شما اطلاعات خوبی فراهم کند.

مدیریت خدمات ها :

با استفاده از سیستم CRM می‌توان تمامی موارد مربوط به سفارش خدمات را در سازمان پشتیبانی کرد از مواردی نظیر قیمت‌دهی به مشتری و پردازش آن گرفته تا گرفتن سفارش و مشخص‌سازی بهترین فرد برای برخورد با مشتری.

برنامه‌ریزی امور فروش ها :

تیم فروش می‌توانند با آنالیز داده‌های CRM امکان پیش‌بینی میزان فروش و درآمد تخمینی کلی را در اختیار داشته باشند.

شناسایی نیازهای مشتری ها :

استفاده از CRM باعث می‌شود نیازهای مشتریان شناسایی شده و پاسخ مناسب برای نیازهای فعلی و آینده مشتریان در نظر گرفته شود.

شبکه کالا

سیستم CRM (قسمت اول)

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره سیستم  CRM یا مدیریت ارتباط با مشتری است که مخفف آن کلمه (Customer Relationship Management) است.

به همه فرایندها و فناوری‌هایی گفته می‌شود که در شرکت‌ها و سازمان‌ها برای شناسایی، ترغیب، گسترش، حفظ و ارائه خدمات بهتر به مشتریان به کار می‌رود.

درباره CRM :

این سیستم مدیریتی شامل انواع شیوه‌های مدیریتی است که مشتری جهت ارتباط با سازمان استفاده می‌کند. اصول مدیریت ارتباط با مشتری ایجاد یک سیستم موفق بوده است.

اجرای آن را برای مدیریت ارتباط برای مشتری ها از شروع و اجرای اولیه  سیستم هایی انجام میدهند و نگهداری آن ها در زمان‌های مختلف را بیان می‌کنند.

در مدیریت ارتباط با مشتری  برای افراد مختلف ، معنا های متفاوتی دارد. بیشتر افراد از سی . آر . ام برای اشاره به مدیریت ارتباط با مشتری و عده ای هم از آن برای اشاره به بازاریابی ارتباط با مشتری استفاده می‌کنند.

گرو دیگر با این عقیده و باور که تمام مشتریان، ارتباط با یک فراهم کننده  را نمی‌خواهند، کلمه ارتباط را حذف نموده و ترجیح می‌دهند تا اصطلاح مدیریت مشتری را به‌کار گیرند.

بنابراین این مفهوم می‌تواند برای اشاره برای مجموعه کاملی از فرایندها و تکنولوژی‌ها برای مدیریت ارتباط با مشتریان فعلی و بالقوه و تهیه کننده  کسب و کار در بازاریابی، فروش و خدمات، صرف نظر از نوع مسیرهای ارتباطی با مشتریان، است.

مدیریت ارتباط با مشتری، برنامه ای  جامع کسب و کار و بازاریابی است که فناوری، فرایندها و تمامی فعالیت‌های کسب و کار را به دور آن مشتری یکپارچه می‌سازد یا نظام اطلاعاتی یکپارچه که برای برنامه‌ریزی است.

درباره پیشینه سیستم مدیریتی ارتباط با مشتری CRM :

ورود سیستم مدیریتی ارتباط با مشتری به محیط کسب و کار حدود دو دهه قدمت دارد. مباحث بازاریابی دچار تغییرات اساسی شده‌است.هدف بازاریابی ایجاد ارزش برای مشتریان است.

پس از سال های جنگ جهانی دوم، اکثر بازارها دچار کمبود عرضه و تقاضا بودند. کارخانه ها هر آنچه که می‌توانستند بسازند را روانه بازار می‌کردند.

در آن زمان خبری از صدای مشتریان و تطابق محصولات و خدمات با خواسته‌های مشتریان نبود. این دوران را با نگرش محصول محوری یا برند گرایی معروف بود.

بقیه ی شرکت‌ها در شنیدن نیاز های صدای مشتری ها و بخش‌بندی بازار بر اساس مشخصات و نیازمندی‌های آنان بود. این نگرش به بازار محوری معروف شده است.

با این وجود بسیاری از شرکت‌ها بازارمحوری را قبول نداشتند. زیرا که هنوز تفاوتی میان مزایای ایجاد شده آن‌ها برای مشتریان با سایر رقبایشان وجود نداشت و کالاها و خدمات همسانی به آنان ارائه نمی شد.

در اینجا بود که رمز موفقیت در رقابت، تمایز از رقبا و ایجاد ارزشی متفاوت از آن‌ها برای مشتریان معرفی شد. نگرش رابطه محوری توسعه طبیعی نگرش مشتری محوری است.

کم گم سمت سوی شرکت‌ها از توجه صرف به رضایت مشتریان به سوی وفاداری مشتری تمایل پیدا کرد. به مرور فناوری اطلاعات و سیستم‌های اطلاعاتی مدیریت توسعه یافتند و شرکت‌ها خود را در مواجهه با خیل عظیم داده‌های مشتریان می‌دیدند.

یک سیستم جامع برای مدیریت این اطلاعات یا  داده‌های با ارزش و عدم توانایی شرکت‌ها در استفاده از آن، زمینه ظهور فناوری جدیدی به نام سیستم مدیریت ارتباط با مشتری را فراهم کرده است.

شبکه کالا

 

قواعد COBIT و تفاوت آن با ITIL

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره قواعد COBIT صحبت کنیم.در این چهارچوب اهداف کنترلی برای فناوری اطلاعات و فناوری‌های مرتبط (Control Objectives for Information and Related Technologies) که به اختصار به آن COBIT نیز می‌گویند. در ادامه این مقاله به بررسی تفاوت این قواعد COBIT و ITIL می پردازیم.

درباره قواعد یا چهار چوب (COBIT) :

شبکه کالا : در قواعد کوبیت (COBIT)، همانند قواعد یا چهارچوب‌های ITIL و MOF به عنوان یک چهارچوب ITSM ‌شناخته می‌شود.

در چهارچوب COBIT که توسط (IT Governance Institute and the Information Systems Audits and Control Association ) یا به اختصار ISACA تنظیم شده است.

اولین نسخه‌ی COBIT در سال 1996 منتشر شد که هدف اصلی آن تنظیم مجموعه‌ای از اهداف کنترلی بود تا جامعه حسابرسی مالی بتوانند در محیط‌های تحت IT اثرگذاری ویژه ای داشته باشند.

با توجه به ارزش ارتقای این قواعد یا چهارچوب مسائل مربوط به حسابرسی، ISACA نسخه‌ی دوم و جامع‌تر آن را در سال 1998 منتشر کرد. در سال 2000 نسخه‌ی سوم COBIT منتشر شد که حتی رهنمون‌های (Guidelines) مدیریتی را نیز شامل می‌شد.

پیدایش استاندارد AS8015 با نام استداندارد استرالیا برای مدیریت سازمان‌های مرتبط با فناوری اطلاعات و ارتباطات (Australian Standard for Corporate Governance of Information and Communication Technology) است.

در سال 2005 و استانداردهای بین‌المللی مانند ISO/IEC DIS 29382 گواه این امر بود که نیاز به راه های جامع در خصوص مدیریت فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) امری اجتناب ناپذیر است.

به همین دلیل، ISACA اجزا و فریم ورک‌های مربوطه را در نسخه‌ی 4 و 4.1 که به ترتیب در سال‌های 2005 و 2007 منتشر شده است قرار می گیرد.

هدف از فریم‌ورک COBIT فراهم کردن زبانی مشترک برای مدیران اجرایی است تا بتوانند به راحتی در رابطه با اهداف و نتایج آنها گفتگو کنند.

هر چند اولین نسخه‌ی فریم‌ورک COBIT که منتشر شد بر روی حسابرسی تمرکز داشت، نسخه‌ی نهایی آن بر روی ارزش حکمرانی اطلاعات (Information Governance) بر موفقیت تجارت تاکید دارد.

درباره دسته بندی های مدیریت در قواعد COBIT :

  1. برآورده کردن نیازهای کاربران.
  2. پوشش دادن سراسری تجارت و کسب و کار.
  3. به کارگیری یک قواعد جامع و کامل در کار.
  4. استفاده از یک رویکرد کلی‌نگری.
  5. جداسازی حاکمیت از مدیریت .

تفاوت بین COBIT با ITIL :

در اینجا هدف اصلی چهارچوب کوبیت به طور کلی فراهم کردن راه هایی برای پیاده‌سازی، عملیاتی‌سازی و همچنین بهبود تمامی موارد مربوط به حکمرانی و مدیریت IT می‌باشد.

حال آنکه، قواعد ITIL رهنمون‌ها و توصیه‌هایی برای عملیاتی‌سازی ITSM با رویکرد افزایش ارزش تجارت فراهم می‌کند که عمدتا مختص به فراهم کنندگان سرویس‌های IT می‌شود.

به طور کلی، چهارچوب کوبیت گسترده‌تر از ITIL است، اما چهارچوب ITIL مفاهیم و رهنمون‌های عمیق‌تر و جزئی‌تری را در خصوص ITSM فراهم می‌کند.

تفاوت بین این دو چهارچوب در برخی منابع به یک عبارت کوتاه خلاصه می‌ توان گفت که کوبیت به چرایی موضوع می‌پردازد حال آنکه ITIL به چگونگی انجام آن می‌پردازد.

البته  ممکن است مفهوم جدایی کامل این دو چهارچوب را عطا کند. به طور دقیق‌تر، اگر به عنوان متخصص IT به دنبال برطرف کردن نیازهای تجاری خود در خصوص ITSM هستید، بهترین کار در نظر گرفتن راه های هر دو چهارچوب می‌باشد.

در بسیاری از موارد راه ها و چهارچوب‌های شناخته شده‌ی دیگر وجود دالد برلی مثال مستوان کفت چهارچوب عملیاتی مایکروسافت نیز می‌تواند فرایندها‌ی IT را هر چه بیشتر بهتر و درست تر انجام دهد.

شبکه کالا

 

پروتکل SNMP (قسمت ششم)

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره قسمت ششم پروتکل SNMP صحبت کنیم. با قسمت آخر این سری مقالات درباره ی SNMP همراه شبکه کالا باشید.

درباره نوع فرمت ها پیام در نسخه اول و دوم پروتکل SNMP:

در اینجا فرمت ها به دسته تقسیم می شوند.

  • Header
  • PDU

درباره Header :

در شماره ورژن (Version. No) که ورژن پروتکل SNMP مورد استفاده را نشان می دهد.

انجمن (Community name) که یک محیط دسترسی برای گروهی از NMSها را تعریف می کند.

در واقع نام انجمن یک فرم ضعیف از شناسائی Authentication است. زیرا تجهیزاتی که نام آن را نمی‌شناسند، نمی‌توانند از دستورات  SNMP استفاده کنند.

درباره PDU :

این قسمت شامل دستورات مشخص set ،get که نشان دهنده موضوع مربوط به این داد و ستد اطلاعاتی (Transaction) است، می‌باشد.

دسته بندی های  PDU دارای طول متغییراند که توسط ASN.1 دستور شده است.

انواع PDU ها :

  • Request ID :

درخواست های SNMP را با پاسخ ها میرساند و مرتبط می کند.

  • Error status :

نشان دهنده یکی از شماره های خطا یا نوع خطا می باشد. توجه کنید که در این دسته، تنها عملکرد پاسخ ست می شود و سایر عملکردها با مقدار صفر SET  می شوند.

  • Error index :

یک خطا را به یک نمونه موضوع ویژه مربوط می کند. توجه کنید که در این دسته تنها عملکرد پاسخ SET می شود و سایر عملکردها با مقدار صفر SET می شوند.

  • Variable bindings : 

هر variable binding یک نمونه موضوع ویژه را به مقدار جاری خودش مرتبط می کند که درخواست های get- get next، زیرا مقادیر آن ها Ignored است.

انواع فرمت های PDU TRAP :

  • فرمت Enterprise : 

نوع موضوع مدیریت شده ایی را که مولد Trap است، نشان می دهد.

  • فرمت Agent address : 

آدرس موضوع مدیریت شده ایی را که مولد Trap است را ارائه می کند.

  • فرمت Generic trap type :

معین کننده یکی از شماره های ویژه کدهای Trap است.

  • فرمت Time stamp : 

مدت زمانی را که بین آخرین Network Reinitialization و تولید کننده یک Trap سپری شده است را ارائه می کند.

  • فرمت Variable binding : 

هر variable binding یک نمونه موضوع ویژه را با مقدار جاری خودش مرتبط می کند.

فرمت پیام در پروتکل نسخه دوم  SNMP V2 :

در این ورژن هم شمای کلی پیام به صورت دسته بندی به یک قسمت هدر و به یک قسمت PDU است.این Hder های پیام در ورژن نسخه دون SNMP V2 شامل دو دسته هستند.

Version number:

دراین ورژن پروتکل SNMP که استفاده شده است را معین می کند.

Community name :

نام انجمن به عنوان یک رمز عبور جهت دسترسی NMS ها به اطلاعات Managed device مورد استفاده قرار می‌گیرد.

لازم به ذکر است دسترسی به اطلاعات SNMP بدون ارئه نام انجمن صحیح، امکان پذیر نمی‌باشد.واحد داده در این  پروتکلSNMP V2 و SNMP V2 PDU است.

فرمتهای واحد داده با عملکردهای پروتکل SNMP مرتبط است و همانطور که توسط ASN.1) abstract syntax notation no.1) تجویز شده است، دسته های آن دارای طول متغییری است.

فرمت Get Bulk PDU :

  • PDU Type :

عملکرد get bulk را مشخص می کند.

  • Request ID :

درخواست های SNMP را به پاسخ ها مرتبط می کند.

  • Non repeaters :

وقتی که برخی از نمونه موضوع ها فقط با یک متغییر قابل سنجش باشد و یا تنها با یک بار درخواست قابل بازیافت باشند، از این مقدار استفاده می شود.

  • Max repetition :

نشان دهنده حداکثر دفعاتی است که تغییرات توسط دسته بندی Non repeaters نشان داده شده است.

امیدواریم این مطلب مورد توجه شما عزیزان و دوستان شبکه کالا قرار گرفته باشد.

 

پروتکل SNMP (قسمت پنجم)

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره قسمت پنجم پروتکل SNMP صحبت کنیم. در این قسمت درباره نحوه مدیریت با NMS و… بحث می کنیم. با ادامه این مقاله ی شبکه کالا همراه ما باشید.

درباره ماژول های اطلاعاتی SMI :

در این ماژول ها که به سه دسته تقسیم میشوند، برای مشخص کردن یک گروه از تعاریف مربوط به هم استفاده می کنند.

در ماژول MIB modules شامل تعریف هایی که از موضوعات مدیریت شده مرتبط می‌باشد.

در ماژول Compliance statement راه حلی درست برای بررسی یک گروه از موضوعا های مدیریت است که از یک استاندارد یکسان پیروی می کنند را ارائه می‌دهد.

در ماژول Capability statement که سطح دقیق پشتیبانی مورد مطالبه توسط یک  Agent را نشان می‌دهد.

درباره نحوه مدیریت در پروتکل SNMP :

در این پروتکل SNMP که  یک پروتکل مدیریتی است،  یک سیستم در این پروتکل می‌تواند بطور انحصاری به صورت یک NMS یا یک Agent یا هر دوی آنها عمل کند.

در رابطه با  NMS نیاز خواهد داشت که یک سیستم سوالی و جوای (System query) تجهیزات را مدیریت کند و اقدام به تهیه گزارشات محلی و ذخیره اطلاعات مدیریتی کند.

SNMP فاقد هرگونه توانائی در شناسایی و تصدیق Authentication می‌باشد که این امر باعث آسیب پذیری در انواع سطوح امنیتی که شامل موارد زیر است.

مدیدیت Masquerading : 

شامل یک اقدام غیر مجاز برای اجراء کارمندهای مدیریتی بوسیله فردی که یک عنصر مدیریتی مجاز را شناسایی کرده است.

مدیریت Information modification :

شامل یک اقدام غیر مجاز برای تغییر یک پیام تولید شده توسط یک عنصر مجاز است. این اقدام می تواند در مورد دستور های مربوط به مدیریت مالی و یا پیکربندی است.

مدیریت Timing & message sequence modification:

این حالت وقتی اتفاق میافتد که یک عنصر غیر مجاز اقدام به ثبت، ضبط، کپی ویا تاخیر انداختن یک پیام تولید شده توسط یک عنصر مجاز کرده و بعدا به آن پاسخ می‌دهد.

مدیریت Disclosure Results :

این حالت وقتی رخ می دهد که یک عنصر غیر مجاز مقادیر ذخیره شده در موضوعات مدیریت شده را استخراج می‌کند و یا اینکه رخدادهای قابل توجه در حال تبادل بین Agent ها و Manager را می خواند و یاد می‌گیرد.

 

Proxy agent :

یک agent در SNMP V2 می تواند به صورت Proxy روی تجهیزاتی که توسط snmpv1 مدیریت شده اند عمل کند.

در واقع proxy agent، پیام های trapرا از SNMPV1 به پیام های Trap در SNMPV2 نگاشت می کند و سپس آنها را به NMS فوروارد می‌کند و بالعکس.

نحوه کارایی proxy agent :

  • در NMS نسخه دوم  یک دستور  را به یک Agent نسخه اول صادر میکند.
  • در NMS پیام SNMP را به Proxy agent نسخه دوم  می فرستد.
  • در Proxy agent پیام های set, get, get next را برای agent نسخه اول بدون تغییر و تبدیل آن ها ارسال می کند.
  • پیام های get bulk توسط proxy agent به پیام های get next تبدیل شده و سپس به agent نسخخ اول ارسال می‌شوند.

سیستم مدیریت شبکه داری دو زبان

 (Bilingual network management system) :

در این سیستم مدیریت شبکه دارای دو زبان از هر دو پروتکل نسخه اول و نسخه دوم SNMP پشتیبانی می شود.

برای پشتیبانی از این دو محیط مدیریتی مجزا، می بایست یک درخواست مدیریتی در NMS دو زبانه به یک Agent مرتبط شود و سپس NMS، اطلاعات ذخیره شده در یک دیتا بیس، داخلی را برای نمایش اجرا میکند.

و Agent از SNMPV1 و یا از SNMPV2 پشتیبانی می‌کند را آزمایش می کند و براساس اطلاعات موجود در دیتابیس، NMS با Agent ی که از ورژن مناسبSNMP استفاده می‌کند، ارتباط برقرار می‌کند.

شبکه کالا

 

پروتکل SNMP (قسمت چهارم)

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره قسمت چهارم پروتکل SNMP صحبت کنیم.

درباره نسخه SNMP V2 :

در نسخه SNMP V2 در واقع رشد پیش فرض این نسخه است که براساس استانداردهای اینترنت است و یک سری Operation های اضافی را ارائه می کند.

ساختار یا ساختمان (SMI) و نسخه SNMP V2 :

در SMI برای بررسی اطلاعات های مورد نیاز این نسخه در ANS.1 استفاده می شود و در RFC 1902 بررسی شده است در این ساختار نوع جدیدی از داده ها اضافه شده است، که در ادامه به توضیح بیشتری می پردازیم.

  • داده ی Bit string :

این داده فقط در نسخه دوم تعریف شده است و شامل چندین Named bit است که یک مقدار را مشخص می کند.

  • داده ی Network address : 

در این داده نمایش دهنده یک آدرس از یک پروتکل به خصوص می‌باشد و باید توجه داشت که در نسخه اول ، تنها آدرس های 32 بیتی و در نسخه دوم، سایر انواع آدرس‌ها نیز ساپورت خواهند شد.

  • داده ی Counter : 

در ابن داده مقدار های درست صفر نیستند. که از یک مقدار شروع به افزایش می‌کنند تا به سطح MAX خود برسند و سپس به صفر بر می‌گردند و باید توجه کرد در نسخه اول، Counter ها 32 بیتی و در نسحه دوم، هم 32 بیتی و هم 64 بیتی تعریف شده است.

دستور های پروتکل SNMP در نسخه دوم V2 :

در دستور های پایه پروتکل داریم زیر دستور هایی مانند  get ،get next ،set که در SNMP V1 وجود داشت در نسخه دوم نیز وجود دارد.

با این تفاوت که برخی از آنها بهبود یافته اند و تعدادی از فرمان Trap که تمام عملکردهای گذشته را ساپورت می‌کنند.

ولی با این فرمت پیام متفاوت و جدیدی ارائه می شود. و دستور های جدید Get bulk, Inform نیز اضافه شده است.

  • دستور Get Bulk :

این دستور ها توسط NMS برای بازیابی بلوک های بزرگ دیتا  مانند سطرهای چندگانه یک لیست استفاده می‌شود.

درصورتیکه با این دستور نمی توان تمام اطلاعات یا داده ها را بازیابی کرد و قسمتی از آن (Partially results) دریافت می شود در حالیکه برای نسخه اول داده ای دریافت نمی‌شد.

  • دستور Inform :

در این دستور توسط NMS، اطلاعات یا داده ها از  Trap را به سایر NMS ها ارسال می کنند و اندکی بعد جواب مورد نیاز خود را دریافت می‌کنند.

SNMP Interoperability :

همانطور که گفته شده در حال حاضر SNMP V2 و SNMP V1 در دو محدوده کلیدی متفاوت و دارای عدم سازگاری اند، این محدوده ها شامل  فرمت ها و دستور های پروتکل است.

پیام ها در نسخه دوم  از فرمتهای متفاوتی برای (protocol data unit) PDU ها و هدرها استفاده می‌کنند. در RFC1908، دو اخلاق کاری برای همزیستی برای SNMP V1 و SNMP V2 تعریف شده است که عبارتند از:

 پیام های NMS :

یک دستور را به یک Agent در دستور نسخه اول است که صادر میکند.این دستور در نسخخ دوم ارسال میکند به proxy agent،  می فرستد.Proxy agent پیام های set ,ارسال  می کند.

پیام های get bulk :

توسط proxy agent به پیام های get next تبدیل شده و سپس به agent نسخخ اول ارسال می‌شوند.

شبکه کالا

 

پروتکل‌ SNMP (قسمت دوم)

Posted on by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز و همراهان همیشگی شبکه کالا ، امروز میخواهیم درباره قسمت دوم پروتکل‌ SNMP صحبت کنیم. به عبارت دیگر می توان گفت هر یک از اجزاء شبکه که از پروتکل SNMP پشتیبانی کرده و می توان از آنها با استفاده از NMS ها به واسطه پروتکل SNMP اطلاعات دریافت نمود، یک Managed Device خوانده می‌شود.

انواع دستور های پایه در SNMP :

اجزای مدیریتی پایه SNMP توسط چهار دستور پایه اصلی كنترل می شوند كه این چهار دستور شامل :

دستوز Read :

با این دستور NMS اجزای مدیریت شده را مانیتور می‌كند و متغییرهای گوناگونی را كه توسط اجزای مدیریتی نگهداری می‌شوند را امتحان یا بازرسی می‌كنند.

دستور Write :

با این دستور NMS اجزای مدیریتی آن را كنترل می كند و مقادیر متغییرهای ذخیره شده در اجزای نوشته را تغییر می دهد.

دستور Trap :

با این دستور اجزا به صورت غیر هم زمان رخدادها را برای NMS گزارش می كنند. در واقع وقتی واقعه ای رخ می دهد؛ به ازای هر رخ داد، یک Trap از طرف اجزا ها  كنترل می شود و به سمت NMS ارسال می شود.

دستور Traversal Operation :

در این دستور  پیمایشی، NMS تصمیم می گیرد كه كدام یک از متغییرهای یک  اجزای مدیریت شده، ساپورت می شود و به صورت متوالی اطلاعات را در داخل جداول متغییرها جمع آوری می كند. برای مثال می توان گفت مانند جدول مسیریابی Routing Table است .

پایگاه اطلاعات مدیریت در پروتکل SNMP :

MIB در واقع مجموعه ای از اطلاعات یا داده است كه به صورت دسته دسته یا  سلسله مراتبی سازماندهی شده است و از پروتكل های مدیریت از قبیل SNMP‌ استفاده می كند.

MIB ها شامل موضوعات مدیریت شده (Objects) هستند كه توسط شناسه های Object Identifier مشخص می‌شوند. یك موضوع مدیریت شده كه گاهی اوقات MIB نامیده می شود، در واقع یكی از مشخصه های تجهیزات مدیریت شده است.

انواع موضوع مدیریت شده چیست ؟

  • Scalar Object
  • Tabular Object

 

در این موضوع ها Scalar یک نمونه موضوع واحد را تعریف می‌كنند، ولی موضوعاتTabular ‌چندین موضوع به هم پیوسته و مرتبط كه به صورت گروهی در جداول MIB قرار دارند را تعریف می‌كنند.

برای مثال می توان گفت که تعداد پک های ورودی Apple Talk به یک اینترفیس از یک روتر با atln put معین می‌شود كه یک موضوعScalar است و یك نمونه موضوع واحد را نشان می‌دهد.

در سلسه مراتب MIB، هر موضوع برای شناسایی دارای یك شناسه Object ID است. سلسه مراتب MIB بصورت یك درخت (Nameless route) شرح داده می شود.

Object ID های در بالاترین سطح، به سازمان ها و سیستم های  استاندارد سازی مختلف متعلق اند و Object ID های سطوح پایین تر به سازمان های وابسته آن اختصاص می یابند.

فروشندگان می توانند شعبه ها و یا شاخه هایی را تعریف کنند كه شامل موضوعات مدیریت شده برای تولیدات خودشان است و MIBهایی كه استاندارد نشده اند، در شاخه های آزمایشی قرار گرفته اند.

برای مثال می توان گفت موضوع های مدیریت شده atln put می تواند بوسیله نام موضوعی ISO مشخص شود. و البته یک نمایشگر عددی برای رهگیری و رسیدن به موضوع مورد نظر نیز وجود دارد.

شبکه کالا