ساعت کاری

از ساعت 9 تا 17 در روزهای کاری پاسخگوی شما هستیم.

گفتگو با کارشناسان
گفتگو با کارشناسان
0

دسته: سوئیچ

سوئیچ شبکه چیست؟ راهنمای جامع عملکرد، انواع و کاربردهای سوئیچ شبکه

Posted on by superadmin

سوئیچ شبکه (Network Switch) یکی از تجهیزات اصلی در زیرساخت شبکه‌های کامپیوتری است که وظیفه اتصال دستگاه‌های مختلف و مدیریت تبادل اطلاعات میان آن‌ها را بر عهده دارد. کامپیوترها، سرورها، پرینترها، دوربین‌های مداربسته تحت شبکه، تلفن‌های IP و اکسس پوینت‌ها از جمله تجهیزاتی هستند که می‌توانند از طریق سوئیچ به شبکه متصل شوند.

در شبکه‌های امروزی، سوئیچ‌ها صرفاً وسیله‌ای برای اتصال چند دستگاه به یکدیگر نیستند. این تجهیزات با توجه به قابلیت‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری خود می‌توانند وظایفی مانند مدیریت ترافیک، تفکیک شبکه، کنترل دسترسی، تأمین برق تجهیزات و حتی مسیریابی میان شبکه‌های مختلف را انجام دهند.

به همین دلیل، انتخاب سوئیچ مناسب به عواملی مانند تعداد دستگاه‌های متصل، سرعت موردنیاز، ساختار شبکه، قابلیت‌های مدیریتی، سطح امنیت و نیازهای توسعه آینده بستگی دارد.

در این راهنمای جامع از شبکه‌کالا، با مفهوم سوئیچ شبکه، نحوه عملکرد، انواع، جایگاه آن در معماری شبکه، مشخصات فنی و کاربردهای مختلف این تجهیز آشنا می‌شویم. هدف این مقاله ارائه شناختی کامل از سوئیچ شبکه و کمک به درک بهتر نقش آن در زیرساخت‌های خانگی، اداری و سازمانی است.

سوئیچ شبکه چیست؟

سوئیچ شبکه (Network Switch) یک تجهیز ارتباطی است که دستگاه‌های مختلف را در یک شبکه محلی (LAN) به یکدیگر متصل می‌کند و امکان تبادل اطلاعات میان آن‌ها را فراهم می‌سازد.

سوئیچ‌های اترنت معمولاً در لایه پیوند داده (Data Link Layer) مدل OSI، یعنی لایه دوم، فعالیت می‌کنند. این تجهیزات با بررسی آدرس‌های MAC موجود در فریم‌های اترنت، تشخیص می‌دهند اطلاعات دریافتی باید از کدام پورت به مقصد ارسال شوند.

برای مثال، در یک شرکت ممکن است چندین کامپیوتر، پرینتر، سرور و تلفن تحت شبکه وجود داشته باشد. با اتصال این دستگاه‌ها به یک سوئیچ، امکان برقراری ارتباط میان آن‌ها در چارچوب تنظیمات و ساختار شبکه فراهم می‌شود.

سوئیچ با یادگیری محل اتصال دستگاه‌ها و نگهداری اطلاعات مربوط به آدرس‌های MAC، ترافیک را به پورت مناسب هدایت می‌کند. به همین دلیل، برخلاف هاب‌های قدیمی، لازم نیست تمام اطلاعات ورودی به همه پورت‌ها ارسال شوند.

البته همه سوئیچ‌ها عملکرد و امکانات یکسانی ندارند. برخی مدل‌ها تنها وظیفه انتقال فریم‌ها را انجام می‌دهند؛ در حالی که مدل‌های مدیریتی و پیشرفته‌تر امکاناتی مانند VLAN، QoS، کنترل دسترسی و مسیریابی را نیز ارائه می‌کنند.

وظیفه اصلی سوئیچ شبکه چیست؟

مهم‌ترین وظیفه سوئیچ، انتقال فریم‌های شبکه به مقصد مناسب است. با این حال، بسته به نوع و قابلیت‌های دستگاه، سوئیچ می‌تواند وظایف دیگری نیز بر عهده داشته باشد.

مهم‌ترین وظایف سوئیچ شبکه عبارت‌اند از:

  • اتصال چندین دستگاه به شبکه محلی
  • انتقال اطلاعات میان کامپیوترها، سرورها و تجهیزات شبکه
  • مدیریت و هدایت ترافیک میان پورت‌ها
  • تفکیک منطقی شبکه با استفاده از VLAN در مدل‌های پشتیبانی‌کننده
  • اولویت‌بندی ترافیک با استفاده از QoS
  • تأمین برق تجهیزات سازگار از طریق فناوری PoE
  • کنترل دسترسی دستگاه‌ها به پورت‌های شبکه
  • جلوگیری از ایجاد حلقه‌های ارتباطی با استفاده از پروتکل‌های مناسب
  • مسیریابی میان شبکه‌ها و VLANها در سوئیچ‌های دارای قابلیت لایه سوم

باید توجه داشت که تمام سوئیچ‌ها از همه این قابلیت‌ها پشتیبانی نمی‌کنند. امکانات مدیریتی، امنیتی و مسیریابی به مدل، سخت‌افزار، سیستم‌عامل و مجوزهای نرم‌افزاری دستگاه بستگی دارد.

سوئیچ شبکه در کدام لایه مدل OSI فعالیت می‌کند؟

بیشتر سوئیچ‌های معمولی اترنت در لایه دوم مدل OSI، یعنی Data Link Layer، فعالیت می‌کنند.

در این لایه، اطلاعات در قالب فریم (Frame) منتقل می‌شوند و آدرس MAC برای شناسایی رابط‌های شبکه در ارتباطات محلی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

با این حال، برخی سوئیچ‌ها علاوه بر قابلیت‌های لایه دوم، امکان پردازش اطلاعات لایه سوم و مسیریابی IP را نیز دارند. این تجهیزات با عنوان سوئیچ لایه سوم (Layer 3 Switch) شناخته می‌شوند.

بنابراین، هنگام بررسی عملکرد سوئیچ باید به قابلیت‌های واقعی مدل موردنظر توجه کرد؛ زیرا عنوان سوئیچ به‌تنهایی مشخص نمی‌کند که دستگاه فقط در لایه دوم فعالیت دارد یا امکانات مسیریابی نیز ارائه می‌دهد.

سوئیچ شبکه چگونه کار می‌کند؟

برای درک نحوه عملکرد سوئیچ، باید با مفهوم فریم اترنت و نقش آدرس MAC آشنا شویم.

زمانی که یک دستگاه مانند کامپیوتر قصد ارسال اطلاعات به دستگاه دیگری در شبکه محلی را دارد، اطلاعات در قالب فریم‌های اترنت منتقل می‌شوند. هر فریم شامل اطلاعاتی مانند آدرس MAC مبدأ و مقصد است.

سوئیچ با بررسی این اطلاعات، تصمیم می‌گیرد فریم دریافتی را از کدام پورت خارج کند.

آدرس MAC چیست و چه نقشی در عملکرد سوئیچ دارد؟

MAC Address مخفف Media Access Control Address است و برای شناسایی رابط شبکه در ارتباطات لایه دوم استفاده می‌شود.

این آدرس معمولاً به‌وسیله سازنده برای رابط شبکه تعیین می‌شود؛ هرچند در بسیاری از سیستم‌ها امکان استفاده از آدرس‌های محلی یا تغییر نرم‌افزاری آن نیز وجود دارد.

آدرس MAC معمولاً به شکل شش بخش دو رقمی هگزادسیمال نمایش داده می‌شود.

نمونه:

00:1A:2B:3C:4D:5E

در ارتباط اترنت، فریم دارای اطلاعاتی مانند MAC مبدأ و MAC مقصد است. سوئیچ از این اطلاعات استفاده می‌کند تا دستگاه‌های متصل به هر پورت را شناسایی کند و فریم‌ها را به مقصد مناسب هدایت کند.

جدول MAC Address Table چیست؟

جدول MAC Address Table یکی از بخش‌های اصلی عملکرد سوئیچ‌های لایه دوم است.

این جدول اطلاعات مربوط به آدرس‌های MAC یادگرفته‌شده و پورت اتصال آن‌ها را نگهداری می‌کند. در شبکه‌هایی که از VLAN استفاده می‌کنند، شناسه VLAN نیز در تشخیص و تفکیک مقصد اهمیت دارد.

برای درک بهتر، فرض کنید سه دستگاه به یک سوئیچ متصل شده‌اند:

دستگاهآدرس MAC نمونهپورت سوئیچ
کامپیوتر اول00:11:22:33:44:01Port 1
کامپیوتر دوم00:11:22:33:44:02Port 2
سرور00:11:22:33:44:03Port 3

سوئیچ به‌مرور و با دریافت فریم‌ها، آدرس MAC مبدأ را بررسی می‌کند و آن را با پورت ورودی مرتبط می‌سازد.

در نتیجه، زمانی که کامپیوتر اول بخواهد اطلاعاتی برای کامپیوتر دوم ارسال کند، سوئیچ می‌تواند با بررسی جدول MAC، فریم را به پورت دوم هدایت کند.

جدول MAC پویا است؛ یعنی سوئیچ می‌تواند اطلاعات آن را به‌روزرسانی کند و ورودی‌های قدیمی را پس از گذشت زمان مشخصی (Aging Time) از جدول حذف کند.

سوئیچ چگونه اطلاعات را به مقصد می‌رساند؟

فرایند انتقال اطلاعات در سوئیچ لایه دوم را می‌توان در چند مرحله توضیح داد:

۱. دریافت فریم

سوئیچ فریم اترنت را از یکی از پورت‌های خود دریافت می‌کند.

۲. یادگیری آدرس MAC مبدأ

سوئیچ آدرس MAC مبدأ را بررسی می‌کند و آن را با پورت ورودی و VLAN مربوط به فریم مرتبط می‌سازد.

۳. بررسی آدرس MAC مقصد

سوئیچ آدرس MAC مقصد را در جدول MAC خود جست‌وجو می‌کند.

۴. انتخاب پورت خروجی

اگر آدرس مقصد در جدول موجود باشد، سوئیچ فریم را به پورت مرتبط ارسال می‌کند.

اگر آدرس مقصد ناشناخته باشد، سوئیچ فریم را در همان VLAN به پورت‌های مناسب دیگر ارسال می‌کند. به این فرایند Unknown Unicast Flooding گفته می‌شود.

۵. به‌روزرسانی جدول

با دریافت فریم‌های بعدی، سوئیچ اطلاعات مربوط به دستگاه‌ها و محل اتصال آن‌ها را تکمیل یا به‌روزرسانی می‌کند.

این فرایند باعث می‌شود انتقال اطلاعات در شبکه به شکل هدفمندتری انجام شود و از ارسال غیرضروری فریم‌ها به پورت‌های نامرتبط جلوگیری شود.

تفاوت Unicast، Broadcast و Multicast در سوئیچ شبکه

سوئیچ هنگام انتقال اطلاعات با انواع مختلف آدرس‌دهی مواجه می‌شود. سه مفهوم مهم در این زمینه Unicast، Broadcast و Multicast هستند.

نوع ارتباطمفهومرفتار کلی سوئیچ
Unicastارسال اطلاعات از یک مبدأ به یک مقصدارسال به پورت مشخص در صورت شناخته‌شدن مقصد
Broadcastارسال اطلاعات به تمام دستگاه‌های همان دامنه Broadcastانتشار در پورت‌های همان VLAN به‌جز پورت ورودی
Multicastارسال اطلاعات برای اعضای یک گروه مشخصهدایت متناسب با پیکربندی و قابلیت‌های مدیریت Multicast

در ارتباط Unicast، اگر MAC مقصد در جدول سوئیچ شناخته شده باشد، فریم مستقیماً به پورت مقصد ارسال می‌شود. اگر مقصد ناشناخته باشد، فریم Unknown Unicast در همان VLAN Flood می‌شود. این رفتار با Broadcast یکسان نیست.

در ارتباط Broadcast، فریم برای تمام دستگاه‌های عضو همان دامنه Broadcast ارسال می‌شود.

در ارتباط Multicast نیز اطلاعات برای گروه مشخصی از گیرندگان ارسال می‌شود. برخی سوئیچ‌ها با استفاده از قابلیت‌هایی مانند IGMP Snooping می‌توانند ترافیک Multicast را به پورت‌های موردنیاز محدود کنند.

انواع سوئیچ شبکه کدام‌اند؟

سوئیچ‌های شبکه را می‌توان بر اساس قابلیت‌های مدیریتی، عملکرد در لایه‌های شبکه، توان تأمین برق و جایگاه آن‌ها در معماری زیرساخت دسته‌بندی کرد.

نکته مهم این است که این دسته‌بندی‌ها همیشه مستقل از یکدیگر نیستند. برای مثال، یک سوئیچ می‌تواند هم Managed باشد، هم Layer 3 و هم از فناوری PoE پشتیبانی کند.

سوئیچ غیرمدیریتی (Unmanaged Switch)

سوئیچ Unmanaged ساده‌ترین نوع سوئیچ شبکه از نظر قابلیت‌های مدیریتی است.

این تجهیزات معمولاً بدون نیاز به تنظیمات پیشرفته قابل استفاده هستند. کاربر دستگاه‌ها را به پورت‌های سوئیچ متصل می‌کند و ارتباط شبکه برقرار می‌شود.

ویژگی‌های اصلی سوئیچ غیرمدیریتی عبارت‌اند از:

  • نصب و راه‌اندازی ساده
  • نیاز کم به مدیریت تخصصی
  • مناسب برای اتصال ساده تجهیزات
  • امکانات محدود در کنترل و مدیریت ترافیک
  • معمولاً فاقد امکانات پیشرفته‌ای مانند پیکربندی VLAN

سوئیچ‌های غیرمدیریتی بیشتر در شبکه‌های کوچک، دفاتر ساده و محیط‌هایی استفاده می‌شوند که نیاز به کنترل پیچیده شبکه وجود ندارد.

سوئیچ مدیریتی (Managed Switch)

سوئیچ Managed برای شبکه‌هایی طراحی شده است که به کنترل و مدیریت دقیق‌تر ارتباطات نیاز دارند.

مدیر شبکه می‌تواند با استفاده از رابط مدیریتی تحت وب، خط فرمان (CLI) یا پروتکل‌های مدیریتی پشتیبانی‌شده توسط دستگاه، تنظیمات مختلف را انجام دهد.

برخی از قابلیت‌های این سوئیچ‌ها عبارت‌اند از:

  • ایجاد و مدیریت VLAN
  • تنظیم QoS
  • مدیریت و غیرفعال‌سازی پورت‌ها
  • مانیتورینگ ترافیک شبکه
  • پشتیبانی از SNMP در مدل‌های سازگار
  • قابلیت‌های امنیتی مانند Port Security
  • پشتیبانی از پروتکل‌های مدیریت افزونگی و جلوگیری از Loop

سوئیچ‌های مدیریتی در شبکه‌های سازمانی و شرکت‌ها اهمیت زیادی دارند؛ زیرا امکان کنترل بهتر زیرساخت، مدیریت ترافیک و اعمال سیاست‌های امنیتی را فراهم می‌کنند.

سوئیچ هوشمند (Smart Managed Switch)

سوئیچ Smart Managed را می‌توان در گروه تجهیزات مدیریتی با امکانات محدودتر یا ساده‌سازی‌شده قرار داد.

این تجهیزات معمولاً امکاناتی مانند مدیریت پایه VLAN، تنظیمات پورت و برخی قابلیت‌های QoS را ارائه می‌دهند.

با این حال، سطح امکانات آن‌ها در مقایسه با سوئیچ‌های Managed پیشرفته متفاوت است و به سازنده و مدل دستگاه بستگی دارد.

این نوع سوئیچ می‌تواند برای کسب‌وکارهایی مناسب باشد که به برخی قابلیت‌های مدیریتی نیاز دارند، اما لزوماً به امکانات گسترده یک سوئیچ سازمانی پیشرفته احتیاج ندارند.

سوئیچ لایه دوم (Layer 2 Switch)

سوئیچ لایه دوم بر اساس اطلاعات لایه پیوند داده، به‌خصوص آدرس MAC، فریم‌های اترنت را بین پورت‌ها منتقل می‌کند.

این سوئیچ‌ها معمولاً برای اتصال دستگاه‌ها در یک شبکه محلی و مدیریت ارتباطات داخل VLAN استفاده می‌شوند.

از قابلیت‌های متداول آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • MAC Address Learning
  • Frame Forwarding
  • VLAN در مدل‌های پشتیبانی‌کننده
  • Trunking
  • Spanning Tree Protocol
  • Link Aggregation در مدل‌های پشتیبانی‌کننده

سوئیچ‌های لایه دوم در بخش دسترسی شبکه‌های سازمانی و شبکه‌های محلی کاربرد گسترده‌ای دارند.

سوئیچ لایه سوم (Layer 3 Switch)

سوئیچ لایه سوم علاوه بر قابلیت‌های سوئیچینگ لایه دوم، امکان مسیریابی IP را نیز ارائه می‌دهد.

این تجهیزات می‌توانند در صورت پشتیبانی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری، ترافیک میان شبکه‌ها و VLANهای مختلف را مسیریابی کنند.

از قابلیت‌های متداول برخی سوئیچ‌های لایه سوم می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • Inter-VLAN Routing
  • Static Routing
  • پشتیبانی از پروتکل‌های مسیریابی مانند OSPF در مدل‌های واجد شرایط
  • Access Control List
  • قابلیت‌های مدیریتی و امنیتی پیشرفته

برای مثال، فرض کنید در یک سازمان VLAN جداگانه‌ای برای بخش مالی و VLAN دیگری برای بخش منابع انسانی ایجاد شده است. اگر این دو بخش نیاز به ارتباط با یکدیگر داشته باشند، می‌توان با استفاده از سوئیچ لایه سوم و پیکربندی رابط‌های منطقی مناسب، مسیریابی میان آن‌ها را انجام داد.

قابلیت‌های دقیق مسیریابی در هر مدل متفاوت است و باید از مستندات سازنده بررسی شود.

سوئیچ PoE چیست؟

PoE مخفف Power over Ethernet است و به فناوری انتقال برق از طریق کابل شبکه اشاره دارد.

سوئیچ‌های PoE می‌توانند علاوه بر انتقال اطلاعات، برق موردنیاز تجهیزات سازگار را نیز از طریق کابل اترنت تأمین کنند.

تجهیزاتی که معمولاً از این فناوری استفاده می‌کنند عبارت‌اند از:

  • دوربین‌های مداربسته تحت شبکه
  • تلفن‌های IP
  • اکسس پوینت‌های بی‌سیم
  • برخی تجهیزات هوشمندسازی ساختمان

این قابلیت باعث می‌شود برای برخی تجهیزات به کابل برق مستقل یا آداپتور جداگانه در محل نصب نیاز نباشد.

در زمان انتخاب سوئیچ PoE باید به استاندارد پشتیبانی‌شده، توان خروجی هر پورت و مجموع توان قابل ارائه دستگاه توجه کرد. استانداردهای شناخته‌شده این فناوری شامل IEEE 802.3af، IEEE 802.3at و IEEE 802.3bt هستند.

برای آشنایی بیشتر با استانداردها، توان مصرفی و نحوه انتخاب این تجهیزات، مقاله تخصصی «سوئیچ PoE چیست؟ بررسی استانداردهای PoE و نحوه محاسبه توان مصرفی» را مطالعه کنید.

سوئیچ صنعتی (Industrial Switch)

سوئیچ صنعتی برای استفاده در محیط‌های صنعتی و شرایط کاری سخت‌تر طراحی می‌شود.

بسته به مدل، این تجهیزات ممکن است از ویژگی‌هایی مانند موارد زیر برخوردار باشند:

  • محدوده دمای عملیاتی گسترده‌تر
  • مقاومت در برابر لرزش
  • طراحی مناسب نصب در تابلوهای صنعتی
  • ورودی برق متناسب با محیط صنعتی
  • قابلیت‌های ارتباطی و افزونگی موردنیاز شبکه‌های صنعتی

سوئیچ‌های صنعتی در کارخانه‌ها، خطوط تولید، سیستم‌های اتوماسیون و زیرساخت‌های کنترل صنعتی کاربرد دارند.

انتخاب این تجهیزات باید بر اساس شرایط واقعی محیط، استانداردهای موردنیاز و مشخصات فنی دستگاه انجام شود.

سوئیچ Access، Distribution و Core چیست؟

در شبکه‌های سازمانی بزرگ، سوئیچ‌ها ممکن است بر اساس جایگاه و وظیفه‌ای که در معماری شبکه دارند به سه لایه Access، Distribution و Core تقسیم شوند.

این تقسیم‌بندی بیشتر نشان‌دهنده نقش تجهیزات در طراحی شبکه است و لزوماً به معنای سه نوع سخت‌افزاری کاملاً مجزا نیست.

سوئیچ Access چیست؟

سوئیچ Access در نزدیک‌ترین بخش شبکه به کاربران و تجهیزات انتهایی قرار می‌گیرد.

کامپیوترها، تلفن‌های تحت شبکه، پرینترها، دوربین‌ها و اکسس پوینت‌ها معمولاً از طریق سوئیچ‌های این لایه به شبکه متصل می‌شوند.

وظایف متداول این لایه عبارت‌اند از:

  • اتصال کاربران و تجهیزات
  • ایجاد VLANهای مربوط به کاربران
  • مدیریت دسترسی پورت‌ها
  • تأمین برق تجهیزات از طریق PoE در مدل‌های سازگار
  • اتصال به لایه Distribution

سوئیچ Distribution چیست؟

سوئیچ Distribution وظیفه تجمیع ارتباطات چندین سوئیچ Access را بر عهده دارد.

این لایه می‌تواند محل اجرای برخی سیاست‌های شبکه، مدیریت ترافیک، اعمال کنترل‌های دسترسی و انجام مسیریابی میان شبکه‌ها باشد.

وظایف متداول آن عبارت‌اند از:

  • تجمیع ترافیک سوئیچ‌های Access
  • اجرای سیاست‌های کنترل ترافیک
  • مسیریابی میان VLANها در طراحی‌های مناسب
  • ایجاد مسیرهای ارتباطی افزونه
  • ارتباط میان بخش‌های مختلف شبکه سازمانی

سوئیچ Core چیست؟

سوئیچ Core بخش مرکزی و پرظرفیت شبکه در معماری‌های سلسله‌مراتبی سازمانی محسوب می‌شود.

وظیفه اصلی این لایه انتقال سریع ترافیک بین بخش‌های مختلف شبکه است.

ویژگی‌های مهم موردنیاز در این لایه بسته به معماری شبکه می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

  • ظرفیت بالای انتقال اطلاعات
  • تأخیر کم
  • قابلیت اطمینان بالا
  • افزونگی در مسیرها و تجهیزات
  • پشتیبانی از سرعت‌های بالای ارتباطی

در همه شبکه‌ها الزاماً سه لایه فیزیکی Access، Distribution و Core وجود ندارد. در شبکه‌های کوچک‌تر ممکن است وظایف Distribution و Core در یک لایه ترکیب شوند.

تفاوت سوئیچ شبکه با روتر و هاب چیست؟

سوئیچ، روتر و هاب از تجهیزات ارتباطی شبکه هستند، اما وظایف و نحوه عملکرد آن‌ها یکسان نیست.

تفاوت سوئیچ و روتر

سوئیچ معمولی لایه دوم با استفاده از آدرس MAC، فریم‌ها را در شبکه محلی هدایت می‌کند.

روتر در لایه سوم فعالیت می‌کند و بر اساس آدرس IP، بسته‌ها را میان شبکه‌های مختلف مسیریابی می‌کند.

ویژگیسوئیچ لایه دومروتر
لایه اصلی فعالیتلایه ۲لایه ۳
مبنای انتقالMACIP
وظیفه اصلیانتقال فریم در LANمسیریابی بین شبکه‌ها
مدیریت VLANدر مدل‌های پشتیبانی‌کنندهاز طریق رابط‌ها و پیکربندی مناسب
اتصال شبکه‌های متفاوتبه‌تنهایی وظیفه اصلی آن نیستوظیفه اصلی

نکته مهم این است که سوئیچ لایه سوم می‌تواند بخشی از وظایف مسیریابی را نیز انجام دهد؛ بنابراین تفاوت بالا مربوط به سوئیچ معمولی لایه دوم است.

تفاوت سوئیچ و هاب

هاب (Hub) یکی از تجهیزات قدیمی شبکه است که در لایه فیزیکی مدل OSI فعالیت می‌کند.

هاب اطلاعات دریافتی را بدون بررسی آدرس MAC به سایر پورت‌ها منتقل می‌کند.

اما سوئیچ با بررسی اطلاعات فریم و استفاده از جدول MAC می‌تواند مقصد مناسب را تشخیص دهد.

ویژگیهابسوئیچ
لایه OSIلایه ۱معمولاً لایه ۲
بررسی MACندارددارد
هدایت انتخابی فریمندارددارد
مدیریت ترافیکبسیار محدودمتناسب با قابلیت دستگاه
کاربرد در شبکه‌های امروزیبسیار محدودگسترده

به همین دلیل سوئیچ‌ها جایگزین متداول هاب‌ها در شبکه‌های اترنت مدرن شده‌اند.

مشخصات فنی سوئیچ شبکه را چگونه بشناسیم؟

برای بررسی و مقایسه سوئیچ‌های شبکه، فقط دانستن نام مدل یا تعداد پورت‌ها کافی نیست. مشخصات فنی دستگاه تعیین می‌کنند که سوئیچ در چه نوع شبکه‌ای قابل استفاده است و تا چه اندازه می‌تواند نیازهای زیرساخت را برطرف کند.

تعداد پورت‌های سوئیچ

تعداد پورت مشخص می‌کند چند اتصال فیزیکی می‌توانند مستقیماً به سوئیچ متصل شوند.

مدل‌های مختلف ممکن است دارای ۵، ۸، ۱۶، ۲۴، ۴۸ پورت یا تعداد بیشتری اتصال باشند.

در انتخاب تعداد پورت باید تعداد دستگاه‌های فعلی، اتصالات موردنیاز آینده و ظرفیت توسعه شبکه در نظر گرفته شود.

سرعت پورت‌ها

سرعت پورت یکی از مهم‌ترین مشخصات سوئیچ است.

برخی از سرعت‌های رایج عبارت‌اند از:

  • Fast Ethernet با سرعت 100Mbps
  • Gigabit Ethernet با سرعت 1Gbps
  • 2.5 Gigabit Ethernet
  • 10 Gigabit Ethernet
  • 25 Gigabit Ethernet و بالاتر در مدل‌های مناسب سازمانی و دیتاسنتری

انتخاب سرعت باید با نیاز دستگاه‌های متصل، نوع سرورها، حجم ترافیک شبکه و ظرفیت Uplink هماهنگ باشد.

پورت Uplink چیست؟

پورت Uplink برای ایجاد ارتباط با سایر تجهیزات شبکه مانند سوئیچ دیگر، روتر یا تجهیزات بالادستی استفاده می‌شود.

این پورت‌ها ممکن است از سرعت و نوع اتصال متفاوتی نسبت به پورت‌های عادی کاربران پشتیبانی کنند.

برای مثال، ممکن است سوئیچی دارای پورت‌های یک گیگابیتی برای کاربران و پورت‌های ده گیگابیتی برای اتصال به سوئیچ بالادستی باشد.

پورت SFP و SFP+ چیست؟

SFP و SFP+ از قالب‌های ماژولار اتصال شبکه هستند که برای ایجاد ارتباط از طریق رسانه‌های سازگار، از جمله فیبر نوری و برخی اتصالات مسی، استفاده می‌شوند.

در بسیاری از سوئیچ‌ها می‌توان با نصب ماژول مناسب، نوع اتصال و برد ارتباطی را متناسب با نیاز شبکه انتخاب کرد.

انتخاب ماژول باید بر اساس موارد زیر انجام شود:

  • سرعت موردنیاز
  • نوع فیبر نوری
  • Single Mode یا Multi Mode بودن
  • فاصله ارتباطی
  • طول موج
  • سازگاری ماژول با سوئیچ

صرف وجود پورت SFP به معنای سازگاری تمام ماژول‌های موجود نیست.

برای شناخت دقیق‌تر انواع ماژول‌ها، تفاوت SFP و SFP+ و معیارهای انتخاب آن‌ها، مقاله تخصصی «ماژول SFP چیست؟ تفاوت SFP، SFP+ و انواع ماژول فیبر نوری» را مطالعه کنید.

Switching Capacity چیست؟

Switching Capacity به ظرفیت کلی سوئیچ برای انتقال داده‌ها اشاره دارد و معمولاً با واحد Gbps بیان می‌شود.

این مشخصه برای بررسی توان سوئیچ در جابه‌جایی ترافیک میان پورت‌های مختلف اهمیت دارد.

هنگام مقایسه دستگاه‌ها باید روش محاسبه ظرفیت در مشخصات سازنده بررسی شود؛ زیرا نحوه اعلام ظرفیت و محاسبه ترافیک ورودی و خروجی ممکن است متفاوت باشد.

Packet Forwarding Rate چیست؟

Packet Forwarding Rate یا نرخ ارسال بسته، تعداد بسته‌هایی را نشان می‌دهد که سوئیچ می‌تواند در واحد زمان پردازش و ارسال کند.

این مقدار معمولاً با Mpps، یعنی میلیون بسته در ثانیه، بیان می‌شود.

ظرفیت سوئیچینگ و نرخ ارسال بسته هر دو برای ارزیابی عملکرد اهمیت دارند و نباید فقط یکی از آن‌ها را معیار انتخاب قرار داد.

PoE Budget چیست؟

PoE Budget حداکثر توان کلی است که سوئیچ می‌تواند بین پورت‌های PoE خود توزیع کند.

برای انتخاب مناسب باید هم توان موردنیاز هر دستگاه متصل و هم مجموع توان مصرفی تجهیزات را در نظر گرفت.

برای مثال، اگر چندین دوربین، تلفن IP و اکسس پوینت به یک سوئیچ متصل باشند، باید مجموع توان موردنیاز آن‌ها با ظرفیت PoE سوئیچ سازگار باشد.

قابلیت Stack در سوئیچ چیست؟

Stacking قابلیتی است که در برخی سوئیچ‌ها امکان اتصال چند دستگاه سازگار را فراهم می‌کند تا در قالب یک واحد منطقی مدیریت شوند.

این قابلیت می‌تواند مدیریت شبکه، توسعه تعداد پورت‌ها و برخی سناریوهای افزونگی را ساده‌تر کند.

البته نوع پیاده‌سازی، تعداد سوئیچ‌های قابل اتصال و محدودیت‌های Stack به خانواده محصول و سازنده بستگی دارد.

سوئیچ شبکه چه کاربردهایی دارد؟

سوئیچ‌ها در محیط‌های مختلفی مورد استفاده قرار می‌گیرند و نوع کاربرد آن‌ها به ساختار شبکه، تعداد تجهیزات و نیازهای ارتباطی بستگی دارد.

استفاده در شبکه‌های اداری و شرکتی

در شرکت‌ها، سوئیچ امکان اتصال کامپیوترها، پرینترها، تلفن‌های IP و سایر تجهیزات را فراهم می‌کند.

با استفاده از سوئیچ مدیریتی، مدیر شبکه می‌تواند ارتباطات بخش‌های مختلف سازمان را با VLAN و سایر قابلیت‌های مدیریتی کنترل کند.

استفاده در دیتاسنترها

در دیتاسنترها، سوئیچ‌ها برای اتصال سرورها، تجهیزات ذخیره‌سازی و سایر اجزای زیرساخت به کار می‌روند.

در چنین محیط‌هایی ظرفیت انتقال داده، سرعت Uplink، تأخیر، افزونگی و مقیاس‌پذیری اهمیت زیادی دارند.

اتصال دوربین‌های مداربسته

سوئیچ‌های PoE می‌توانند برق و اطلاعات دوربین‌های تحت شبکه را از طریق کابل اترنت منتقل کنند.

این قابلیت به کاهش نیاز به کابل‌کشی برق مستقل در محل نصب کمک می‌کند.

استفاده در شبکه‌های بی‌سیم

اکسس پوینت‌های بی‌سیم معمولاً از طریق کابل شبکه به سوئیچ متصل می‌شوند.

بنابراین سوئیچ بخشی از زیرساخت ارتباطی شبکه بی‌سیم سازمان را تشکیل می‌دهد و می‌تواند ارتباط اکسس پوینت‌ها با سایر تجهیزات شبکه را برقرار کند.

استفاده در شبکه تلفن تحت شبکه

در زیرساخت VoIP، سوئیچ‌ها تلفن‌های IP را به شبکه متصل می‌کنند.

در صورت پشتیبانی دستگاه، می‌توان از قابلیت‌هایی مانند PoE، VLAN و QoS برای مدیریت بهتر ارتباطات صوتی استفاده کرد.

استفاده در محیط‌های صنعتی

در شبکه‌های صنعتی، سوئیچ‌ها ارتباط میان تجهیزات کنترلی، سیستم‌های مانیتورینگ و دستگاه‌های اتوماسیون را فراهم می‌کنند.

در این محیط‌ها انتخاب سوئیچ باید متناسب با شرایط فیزیکی، محیطی و الزامات ارتباطی تجهیزات باشد.

چگونه سوئیچ شبکه مناسب انتخاب کنیم؟

انتخاب سوئیچ باید بر اساس نیاز واقعی شبکه انجام شود. گران‌ترین یا پرقابلیت‌ترین دستگاه لزوماً بهترین انتخاب برای همه سازمان‌ها نیست.

برای انتخاب مناسب می‌توان مراحل زیر را دنبال کرد.

تعداد دستگاه‌های متصل را مشخص کنید

ابتدا تعداد کامپیوترها، سرورها، دوربین‌ها، تلفن‌های IP، اکسس پوینت‌ها و سایر دستگاه‌های متصل به شبکه را مشخص کنید.

همچنین باید ظرفیت لازم برای توسعه آینده شبکه در نظر گرفته شود تا پس از افزایش تعداد تجهیزات، نیاز به تعویض زودهنگام سوئیچ وجود نداشته باشد.

سرعت موردنیاز شبکه را تعیین کنید

سرعت پورت‌ها باید با نیاز تجهیزات و حجم تبادل اطلاعات متناسب باشد.

در شبکه‌هایی که سرورهای پرسرعت یا تجهیزات ذخیره‌سازی دارند، ممکن است استفاده از پورت‌های ده گیگابیتی یا بالاتر ضروری باشد.

همچنین باید سرعت ارتباط میان سوئیچ‌ها و تجهیزات بالادستی بررسی شود تا Uplink به گلوگاه شبکه تبدیل نشود.

نیاز به قابلیت‌های مدیریتی را بررسی کنید

اگر شبکه به VLAN، QoS، کنترل دسترسی، مانیتورینگ یا قابلیت‌های مسیریابی نیاز دارد، باید سوئیچی انتخاب شود که امکانات موردنظر را پشتیبانی کند.

در شبکه‌های ساده ممکن است یک سوئیچ غیرمدیریتی کافی باشد؛ اما در زیرساخت‌های سازمانی معمولاً کنترل و مدیریت دقیق‌تر اهمیت بیشتری دارد.

نیاز به PoE را مشخص کنید

اگر قرار است دوربین‌های تحت شبکه، تلفن‌های IP یا اکسس پوینت‌ها از طریق کابل شبکه برق دریافت کنند، باید سوئیچ سازگار با استاندارد PoE انتخاب شود.

در این شرایط، علاوه بر پشتیبانی از استاندارد مناسب، توان هر پورت و مجموع PoE Budget دستگاه نیز باید بررسی شود.

ساختار ارتباطی شبکه را بررسی کنید

مشخص کنید سوئیچ قرار است در لایه Access، Distribution یا Core استفاده شود.

این موضوع بر ظرفیت پردازش، تعداد و سرعت Uplink، سطح افزونگی و قابلیت‌های موردنیاز تأثیر می‌گذارد.

توسعه آینده و امنیت را در نظر بگیرید

در زمان خرید باید امکان توسعه شبکه، پشتیبانی نرم‌افزاری، قابلیت‌های امنیتی، سازگاری تجهیزات و شرایط خدمات پس از فروش نیز بررسی شوند.

بنابراین پیش از انتخاب نهایی، بهتر است مشخصات فنی چند مدل را بر اساس نیاز واقعی شبکه با یکدیگر مقایسه کنید.

چه زمانی باید سوئیچ شبکه را ارتقا دهیم؟

سوئیچ شبکه نیز مانند سایر تجهیزات زیرساختی ممکن است با افزایش نیازهای کسب‌وکار به ارتقا یا جایگزینی نیاز پیدا کند.

قدیمی بودن دستگاه به‌تنهایی دلیل قطعی برای تعویض آن نیست؛ بلکه باید محدودیت‌های عملکردی، امنیتی و پشتیبانی آن بررسی شوند.

موارد زیر می‌توانند نشانه نیاز به ارتقای سوئیچ باشند:

  • تعداد پورت‌های موجود برای تجهیزات جدید کافی نیست.
  • سرعت پورت‌ها پاسخگوی نیاز شبکه نیست.
  • ظرفیت Uplink به گلوگاه ارتباطی تبدیل شده است.
  • شبکه به قابلیت‌های مدیریتی یا امنیتی جدید نیاز دارد.
  • توان PoE برای تجهیزات جدید کافی نیست.
  • دستگاه دیگر به‌روزرسانی امنیتی یا پشتیبانی لازم را دریافت نمی‌کند.
  • خرابی‌های مکرر بر پایداری شبکه تأثیر می‌گذارند.
  • زیرساخت سازمان به ظرفیت و افزونگی بیشتری نیاز دارد.

پیش از تعویض دستگاه، باید مشخص شود آیا با ارتقای تنظیمات، توسعه تجهیزات موجود یا تغییر توپولوژی می‌توان مشکل را برطرف کرد یا خیر.

سؤالات متداول درباره سوئیچ شبکه

آیا سوئیچ شبکه بدون روتر کار می‌کند؟

بله. سوئیچ می‌تواند دستگاه‌های مختلف را در یک شبکه محلی به یکدیگر متصل کند و ارتباط داخلی آن‌ها را برقرار سازد.

اما برای ارتباط با شبکه‌های دیگر و اینترنت معمولاً به روتر یا تجهیزی با قابلیت مسیریابی نیاز است.

هر سوئیچ شبکه چند دستگاه را پشتیبانی می‌کند؟

تعداد دستگاه‌هایی که می‌توانند مستقیماً به سوئیچ متصل شوند، به تعداد پورت‌های آن بستگی دارد.

البته تعداد دستگاه‌های قابل پشتیبانی در کل شبکه به ظرفیت سوئیچ، معماری شبکه، محدودیت‌های فنی و تعداد اتصالات غیرمستقیم نیز وابسته است.

تفاوت سوئیچ مدیریتی و غیرمدیریتی چیست؟

سوئیچ مدیریتی امکانات بیشتری برای کنترل و پیکربندی شبکه مانند VLAN، QoS و مدیریت پورت‌ها ارائه می‌دهد.

در مقابل، سوئیچ غیرمدیریتی معمولاً برای اتصال ساده تجهیزات و استفاده بدون تنظیمات پیچیده طراحی شده است.

تفاوت سوئیچ لایه ۲ و لایه ۳ چیست؟

سوئیچ لایه دوم بر اساس آدرس MAC، فریم‌ها را در شبکه محلی هدایت می‌کند.

سوئیچ لایه سوم علاوه بر این قابلیت‌ها، می‌تواند بر اساس آدرس IP میان شبکه‌ها و VLANهای مختلف مسیریابی انجام دهد؛ البته قابلیت دقیق آن به مدل دستگاه بستگی دارد.

آیا می‌توان چند سوئیچ شبکه را به یکدیگر متصل کرد؟

بله. سوئیچ‌ها می‌توانند از طریق پورت‌های شبکه یا Uplink به یکدیگر متصل شوند و ظرفیت اتصال تجهیزات را افزایش دهند.

در این اتصال باید مواردی مانند ظرفیت لینک، توپولوژی شبکه، مدیریت Loop و تنظیمات مناسب در نظر گرفته شوند.

سوئیچ PoE چه دستگاه‌هایی را پشتیبانی می‌کند؟

سوئیچ PoE می‌تواند به دستگاه‌های سازگار با استاندارد و توان خروجی خود برق ارائه دهد.

از جمله این تجهیزات می‌توان به دوربین‌های IP، تلفن‌های تحت شبکه و اکسس پوینت‌ها اشاره کرد.

آیا سوئیچ شبکه به تنظیمات خاصی نیاز دارد؟

این موضوع به نوع سوئیچ بستگی دارد.

سوئیچ‌های غیرمدیریتی معمولاً به تنظیمات خاصی نیاز ندارند؛ اما سوئیچ‌های مدیریتی ممکن است برای VLAN، QoS، امنیت، مسیریابی و مدیریت پورت‌ها نیازمند پیکربندی باشند.

جمع‌بندی: انتخاب سوئیچ شبکه مناسب برای زیرساخت شما

سوئیچ شبکه یکی از اجزای اساسی زیرساخت ارتباطی سازمان‌ها و شبکه‌های کامپیوتری است که وظیفه اتصال دستگاه‌ها و هدایت اطلاعات در شبکه محلی را بر عهده دارد.

شناخت نحوه عملکرد سوئیچ، تفاوت انواع مدیریتی و غیرمدیریتی، قابلیت‌های لایه دوم و سوم، جایگاه آن در معماری شبکه و مشخصات فنی دستگاه به مدیران شبکه کمک می‌کند تا متناسب با نیاز زیرساخت خود تصمیم‌گیری کنند.

در زمان انتخاب سوئیچ باید به عواملی مانند تعداد پورت‌ها، سرعت انتقال اطلاعات، ظرفیت پردازش، قابلیت‌های مدیریتی، نیاز به PoE، نوع اتصالات و امکان توسعه آینده توجه شود.

اگر قصد بررسی مدل‌های مختلف و انتخاب تجهیزات متناسب با نیاز شبکه خود را دارید، می‌توانید از دسته‌بندی سوئیچ شبکه در فروشگاه شبکه‌کالا دیدن کنید و مشخصات محصولات موجود را با یکدیگر مقایسه کنید.

مشاهده انواع سوئیچ شبکه و بررسی محصولات موجود در شبکه‌کالا

منابع فنی و مستندات تکمیلی

برای مطالعه تخصصی‌تر مفاهیم مطرح‌شده در این مقاله، می‌توانید مستندات سازندگان و استانداردهای مرتبط را بررسی کنید:

  1. Cisco – What is an Ethernet Switch?
  2. Cisco – MAC Address and MAC Address Table Management
  3. Cisco – Layer 3 Switching
  4. Cisco – Enterprise Campus Architecture
  5. IEEE – Ethernet Standard (802.3)

پورت Uplink و تفاوت آن با پورت معمولی

Posted on by superadmin

هنگام خرید سوئیچ شبکه پورت های آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است مانند سوئیچ WS-C2960S-24TS-L که دارای 24 پورت 10/100/1000Mbps و 4 پورت SFP می باشد. ما در این مقاله قصد داریم شما را با پورت Uplink آشنا نماییم پس در ادامه با ما همراه باشید تا به سوالات زیر پاسخ دهیم.

ـ پورت Uplink چیست؟

ـ تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی در چیست؟

ـ آیا می توان از پورتUplink به عنوان پورت معمولی استفاده کرد و یا برعکس؟

ما در این مقاله می خواهیم به کلیه این سوالات پاسخ دهیم، پس با ما همراه باشید.

پورت Uplink چیست؟

شاید بهتر است برای درک بهتر تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی ابتدا در رابطه با انواع پورت توضیحاتی را ارائه نماییم. به طور کلی پورت های سوئیچ شبکه به دو دسته اصلی تقسیم می شوند:

  • پورت uplink
  • پورت downlink

پورت Uplink روی سوئیچ هایی با سرعت بالاتر که برای اتصال دستگاه یا شبکه محلی کوچکتر به شبکه بزرگتر یا اتصال به سایر دستگاه های با سرعت بالاتر در توپولوژی شبکه استفاده می شوند. در حالی که پورت های downlink یا همان عادی فقط مجموعه ای از پورت ها هستند که عمدتاً برای انتقال داده های منظم استفاده می شوند.

کابل های RJ45 در پورت های معمولی استفاده می شود و پورت SFP، پورت +SFP، پورت SFP28 ، پورت +QSFP و پورت QSFP28 برای فیبر نوری و یا اتصال به شبکه های که از سرعت و فاصله زیاد پشتیبانی می کنند، استفاده می شوند.

تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی به این صورت است که پورت های uplink از نظر ظاهری شبیه پورت های عادی در سوئیچ هستند و به کمک ارتباط از یک پورتuplink به یک پورت عادی سوئیچ دیگر می توانید سایز شبکه خود را گسترش دهید. اما در واقع تفاوت زیادی بین آنها وجود دارد.

بیشتر بخوانید: انواع مختلف پورت در سوئیچ های شبکه

تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی (Downlink) چیست؟

ـ پورت Uplink در مقابل پورت عادی:

  • برای اجتماع Uplink:

در سوئیچ فیبر، پورت های اتصال دهنده پهنای باند بیشتری نسبت به پورت های عادی دارند زیرا ترافیک بین لایه های مختلف را جمع می کنند. پورت uplink برای اتصال دستگاه یا شبکه محلی کوچکتر به شبکه بزرگتر یا اتصال به دستگاه “بالاتر” در توپولوژی استفاده می شود.

پورت uplink می تواند پورت stack باشد. این یکی از دو روش دستیابی به استکینگ، بدون استفاده از درگاه اختصاصی می باشد. پورتUplink جهت ایجاد Stack سوئیچ ها با انعطاف پذیری بیشتر و هزینه کمتر استفاده می شود. به راحتی پورت های اتصال دهنده را روی هر سوئیچ استک با DAC / AOC یا گیرنده های نوری و کابل فیبر نوری متصل کنید. علاوه بر این، استفاده از پورت های فیبر برای سوئیچ استک می تواند قابلیت استکینگ از راه دور را در محیط های مختلف تحقق بخشد.

بیشتر بخوانید: قابلیت Stack در سوئیچ های شبکه

ـ پورت Uplink مس و پورت معمولی

  • برای کابل کشی آسان تر:

پورت Uplink و تفاوت آن با پورت معمولی

همانطور که می دانید هنگام اتصال دو پورت اترنت عادی بر روی سوئیچ ها، معمولاً یک کابل متقاطع استفاده می شود تا پین های انتقال در یک انتهای کابل شبکه بتوانند به پین های دریافت کننده در انتهای دیگر متصل شوند. یک پورتuplink پین های انتقال و دریافت را متقاطع نمی کند، بنابراین شما را از کابل Cross-over بی نیاز می کند. این بدان معنی است که هنگام اتصال دو سوئیچ با اتصال یک پورت uplink و یک پورت عادی ، یک کابل مستقیم نیاز است.

  • برای صرفه جویی در پورت:

پورتuplink روی یک سوئیچ برای گسترش شبکه استفاده می شود. پورت اتصال یک سوئیچ را به عنوان مثال به پورت استاندارد یک سوئیچ دیگر وصل کنید، بوسیله آن می توان پورتهای مس معمولی را ذخیره کرد تا برای نقاط انتهایی بیشتری متصل شوند. بنابراین سوئیچ ها می توانند از پورت های uplink برای اتصال به سایر سوئیچ ها استفاده کنند تا حداکثر تعداد دستگاه های سیمی متصل به شبکه را افزایش دهند.

آیا می توان از پورت Uplink به عنوان پورت عادی استفاده کرد؟

با افزایش تقاضا برای پهنای باند، این موضوع بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. یعنی آیا می توانم از پورت های uplink روی یک سوئیچ به عنوان پورت های معمولی استفاده کنم؟ برای پاسخ به این سوال ابتدا باید در مورد درگاه مشترک و درگاه دو منظوره بیاموزیم.

بیشتر بخوانید: معرفی پورت SFP و کاربرد آن

پورت مشترک (Shared Port) و پورت دو منظوره (Dual-Purposed Port):

برخی از تجهیزات شبکه قدیمی به طور خاص یک پورت معمولی را در کنار پورت uplink پیکربندی کرده و این دو را به صورت جفت بهم متصل می کنند. منطق سخت افزاری سنتی این محصولات از اتصال به پورت uplink یا پورت به طور مشترک پشتیبانی می کند، اما نه هر دو.

اتصال دستگاه ها به هر دو پورت دستگاه پورت مشترک عملکرد صحیح واحد را متوقف می کند. امروزه ، بسیاری از تجهیزات شبکه یک پورت دو منظوره ارائه می دهند که بسته به نوع دستگاه متصل به آن می تواند به عنوان اتصال دهنده یا پورت معمولی عمل کند.

اتصال دو منظوره ترکیبی یا همان پورت combo از یک پورت مس 10/100/1000 و یک پورت اترنت گیگابیتی مبتنی بر SFP تشکیل شده است. همزمان می توان از یکی از این دو پورت استفاده کرد. این انعطاف پذیری اضافه شده به uplink امکان استفاده از uplink با چگالی بالا را فراهم می کند. لینک های دو منظوره همچنین یک صندوق عقب کامل دوبلکس و با سرعت گیگابیت را برای استک ارائه می دهند. در یک کلام، ما می توانیم از پورتuplink به عنوان یک پورت عادی بر اساس خواسته های خاص استفاده کنیم.

بیشتر بخوانید: تفاوت میان پورت combo و SFP

نکاتی برای استفاده از پورت Uplink به عنوان پورت معمولی:

اگر بخواهید از پورت Uplink به جای پورت معمولی استفاده کنید به یک سری نکات باید توجه نمایید. حتماً جهت اتصال دو سوئیچ که در فاصطه دور از یکدیگر قرار گرفتند از پورت های SFP و +SFP و فیبر نوری استفاده نمایید. اما اگر می خواهید دو سوئیچ که در فاصله کمی از یکدیگر قرار گرفته اند را به هم متصل نمایید می توانید از پورتUplink و کابل های RJ45 استفاده نمایید.

خرید کلیه تجهیرات شبکه از شبکه کالا، برترین مرجع فروش و خدمات تجهیزات شبکه در ایران، با بهترین قیمت و کیفیت همراه با گارانتی معتبر

تفاوت میان سوئیچ لایه 2 و سوئیچ لایه 3

Posted on by superadmin

تفاوت میان سوئیچ لایه 2 و سوئیچ لایه 3 چیست؟ برای درک این موضوع ابتدا به شناخت سوئیچ به صورت مختصر میپردازیم.

سوئیچ شبکه چیست؟

همان طور که می دانید شبکه های رایانه ای در نتیجه همگرایی فن آوری رایانه و ارتباطات پدید آمده اند که این در نهایت باعث ایجاد سیستم یکپارچه ای شد که قادر به انتقال همه نوع داده و اطلاعات است. برای اتصال چند دستگاه و ایجاد یک شبکه، نیازبه یک پل ارتباطی می باشد و دقیقاً جایی است که سوئیچ های شبکه وارد می شوند. در واقع با خرید سوئیچ شبکه پل ارتباطی میان دستگاه های موجود در یک شبکه ایجاد شده و آنها را با هم متصل می نماید.

جهت آشنایی بیشتر با سوئیچ های شبکه به لینک مجاور مراجعه نمایید: سوئیچ شبکه چیست؟

با پیشرفت سریع شبکه های رایانه ای در طی سالیان متمادی، سوئیچینگ رده بالا به یکی از مهمترین کارکردها تبدیل شده است تا دستگاه های مختلف در یک شبکه رایانه ای بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. آن ها قادر به انتقال سریع و کارآمد داده ها از یک نقطه به نقطه دیگر هستند و بسته های داده را از فرستنده دریافت آدرس مقصد منتقل می کنند.

سوئیچ های شبکه به دو دسته سوئیچ های لایه 2 و لایه 3 تقسیم می شوند. حالا ما می خوایم تفاوت میان سوئیچ های لایه 2 و 3 رو بررسی کنیم.

سوئیچ لایه 2 چیست؟

سوئیچ های لایه 2 اساساً فقط سوئیچینگ را انجام می دهند ، به این معنی که آنها با استفاده از آدرس MAC دستگاه ها، هدایت بسته های داده از پورت مبدا به پورت مقصد انجام می دهند. البته این کار را با حفظ MAC Address ها انجام می دهند تا به یاد داشته باشد کدام پورت ها دارای آدرس‌های MAC هستند. مک آدرس ها در لایه 2 مدل OSI عمل می کنند. هر دستگاه یک Mac Address مخصوص به خود داشته به این صورت است که می توان دستگاه ها را از یکدیگر متمایز دانست.

این نرم افزار از تکنیک های سوئیچینگ مبتنی بر سخت افزار برای مدیریت ترافیک در یک شبکه محلی (VLAN) استفاده می کند. به زبان ساده ، یک سوئیچ لایه 2 به عنوان پلی بین چندین دستگاه عمل می کند.

سوئیچ های لایه 2 مانند سوئیچ های سیسکو سری 2960 که خود به مدل های مختلفی نظیر 2960، 2960S، 2960X و 2960G تقسیم می شوند.

سوئیچ لایه 3 چیست؟

سوئیچ Layer 3 دقیقاً برعکس آنچه سوئیچ Layer 2 انجام می دهد. سوئیچ های لایه 2 قادر به مسیریابی بسته های داده در لایه 3 نیستند. برخلاف سوئیچ های لایه 2، سوئیچ های لایه 3 با استفاده از آدرس های IP مسیریابی می کند. آنها یک دستگاه سخت افزاری تخصصی هستند که در مسیریابی بسته های داده استفاده می شوند.

این سوئیچ ها دارای قابلیت تعویض سریع و از چگالی پورت بالاتری برخوردار می باشند. سوئیچ های لایه 3 دارای کارایی بیشتری نسبت به روترهای سنتی هستند و مهمترین مزینت آنان این است که می توانند بسته های داده را بدون ایجاد هوپ های اضافی در شبکه مسیر یابی نمایند، بنابراین این کار را سریع تر از روترها انجام می دهند. با این حال، آنها فاقد برخی قابلیت های اضافی یک روتر هستند.

این سوئیچ ها به دلیل قابلیت های بالایی که دارند برای شرکت های بزرگ مناسب می باشند. به عبارت ساده تر ، سوئیچ Layer 3 چیزی جز یک روتر پر سرعت اما بدون اتصال WAN نیستند.

سوئیچ های لایه 3 مانند سوئیچ های سیسکو سری 3750 مانندسوئیچ سیسکو WS-C3750G-24TS-S1U، سوئیچ سیسکو سری 3850 مانندسوئیچ سیسکو WS-C3850-12S-S، سوئچ های سری 3560 مانند سوئیچ سیسکو WS-C3560-48PS-S وسوئیچ های سیسکو سری 9300C هستند.

تفاوت میان سوئیچ های لایه 2 و 3:

1ـ سوئیچینگ در مقابل مسیریابی در لایه 2 و 3:

سوئیچینگ در لایه 2 مدل مرجع OSI عمل می کند، جایی که بسته های داده بر اساس آدرس های MAC به درگاه مقصد هدایت می شوند. بنابراین می توان گفت سوئیچ لایه 2 ساده است. از طرف دیگر سوئیچ لایه 3 ، یک دستگاه سخت افزاری تخصصی است که برای مسیریابی بسته های داده با استفاده از آدرس های IP استفاده می شود. بنابراین مسیریابی را انجام می دهد.

2ـ عملکرد سوئیچ لایه 2 و 3:

سوئیچ لایه 2 فقط می تواند بسته ها را از یک درگاه به درگاه دیگر منتقل کند، در حالی که سوئیچ لایه 3 قادر به تعویض و همچنین مسیریابی می باشد. پس در واقع سوئیچ های لایه 2 قادر به مسیریابی نمی باشند و تنها می توانند در همان شبکه ارتباط ایجاد نمایند. در حالی که در لایه 3 دستگاه ها می توانند با خارج و یا داخل شبکه ارتباط برقرار نمایند.

3ـ آدرس MAC در مقابل آدرس IP در سوئیچ لایه 2 و 3:

سوئیچ های لایه 2 از آدرس MAC دستگاه ها برای هدایت بسته های داده از پورت منبع به پورت مقصد استفاده می کنند. آنها بسته ها را با حفظ جدول آدرس MAC هدایت می کنند. در عوض ، سوئیچ های لایه 3 از آدرس های IP برای پیوند شبکه های مختلف با استفاده از پروتکل های مسیریابی ویژه استفاده می کنند.

4ـ برنامه های سوئیچ های لایه 2 و 3:

سوئیچینگ لایه 2 مبتنی بر سخت افزار است و سوئیچ ها از ASIC (مدارهای مجتمع ویژه برنامه) برای حفظ جدول آدرس MAC استفاده می کنند. آنها مانند یک LAN معمولی عمل کرده و دامنه های بزرگتر را به دامنه های کوچکتر تبدیل می نمایند و از فرآیندی به نام پروتکل حل آدرس (ARP) برای تعیین آدرس های MAC سایر دستگاه ها استفاده می کنند. در حالی که سوئیچ های لایه 3 ترکیبی از سوئیچ ها و روترهای مدرن هستند که معمولاً برای مسیریابی در شبکه های مجازی (VLAN) استفاده می شود.

5ـ سرعت سوئیچ های لایه 2 و 3:

به طور معمول سرعت انتقال اطلاعات در سوئیچ های لایه 3 کم تر از سوئیچ های لایه 2 می باشد که دلیل آن پردازش انجام شده بر روی بسته ها می باشد. در عوض ، سوئیچ های لایه 2 وقت کمی جهت یافتن بهترین مسیر ممکن برای ارسال بسته ها به درگاه مقصد می گذارند و زمان کمی را جهت بررسی آن می گذارند.

جهت آشنایی بیشتر با سوئیچ های مدیریتی و غیر مدیریتی به لینک مجاور مراجعه نمایید:  سوئیچ های مدیریتی و غیرمدیریتی

نتیجه گیری:

سرعت انتقال اطلاعات توسط سوئیچ ها به قدرت پردازش، Switching fabric و الگوریتم آن بستگی دارد. پیچیدگی سوئیچ ها بسته به نوع لایه در مدل OSI دارد. مدل OSI یک مدل مفهومی است که عملکردهای ارتباطی را برای چگونگی ارتباط برنامه ها از طریق شبکه استاندارد فراهم می کند.

مدل OSI برای اطمینان از سازگاری سیستم های ارتباطی داده در سراسر جهان ایجاد شده است. سالیان سال است که سوئیچ های لایه 2 در کل جهان استفاده می شوند. اما رفته رفته با گذشت زمان و رشد فناوری اطلاعات، برنامه ها به پیکربندی شبکه ای قوی تر و قابل اطمینان تر نیاز پیدا کردند. در این زمان سوئیچ های لایه 3 با قابلیت های بهتر و وسیع تری به بازار عرضه شدند.

معرفی پورت SFP و کاربرد آن

Posted on by superadmin

پورت SFP چیست و چه کاربردی دارد؟

پورت SFP سوئیچ های گیگابیت را قادر می سازد تا به طیف گسترده ای از کابل های فیبر و اترنت متصل شوند تا بتوانند عملکرد سوئیچینگ را در سراسر شبکه گسترش دهند.

Small form-factor pluggable یا SFP یک واسط با قابلیت hot-swappable بوده (یعنی هنگامی که دستگاه روشن است می توان آن را خارج کرد) که در سوئیچ شبکه و سایر تجهیزات ذخیره سازی مورد استفاده قرار می گیرند. پورت های SFP که بر روی سوئیچ های شبکه و ماژول ها قرار دارند، سوئیچ را قادر می سازند تا به انواع کابل های اترنت با سرعت های مختلف متصل شوند. به طور کلی SFP درسال 2001  برای اولین بار ساخته و رونمایی شد.

ماژول های SFP ساخته شده می توانند تا حداکثر 1G را پشتیبانی نمایند. ویژگی های این ماژول ها مادام در حال به روز رسانی می باشد تا تا از افزایش نرخ داده ها پشتیبانی نماید. تقریباً کلیه سوئیچ های شبکه از دو یا چند پورت SFP تشکیل شده و سبب می شود تا این دستگاه ها به شبکه و از طرفی کابل کشی فیبر نوری متصل شوند.

مشاهده‌ی مشخصات و قیمت ماژول های فیبر نوری

پشتیبانی SFP:

انواع ماژول های SFP از کابل های نوری Single Mode و Multimode و همچنین کابل های شبکه Cat5, Cat6, Cat6a  وCat7 پشتیبانی می کند. ماژول های SFP که برای اتصال کابل های فیبر نوری طراحی شده اند، از انواع طول موج و حداکثر مسافت تا 2 کیلومتر برای کابل های Multimode و 40 کیلومتر برای کابل های Single Mode پشتیبانی می کنند. اتصالات با استفاده از Cat6a به حدود 100 متر محدود می شوند ، اما تداخل بین کابل های مجاور می تواند حداکثر فاصله واقعی را محدود کند. کابل های Cat7 شامل محافظ اضافی برای کاهش تداخل هستند ، اما نصب آنها به دلیل افزایش ضخامت کابل دشوار است.

SFP های پیشرفته تر یعنی SFP+ در سال 2006 ساخته و در سال 2011  کاملا به روز رسانی شده است. ماژول های +SFP از حداکثر سرعت 16 گیگابیت بر ثانیه پشتیبانی می کنند. آنها نیز مانند مدل SFP قبلی، از هر دو کابل مسی و فیبر نوری پشتیبانی می کنند اما با این تفاوت که اتصالات مسی به 10Gbps و حدوداً 10 متر محدود می شوند. ماژول های SFP+ از اتصالات فیبر Single Mode تا 40 کیلومتر پشتیبانی می کند، اما برخی دیگر از آنان از 80 کیلومتر پشتیبانی می کنند. SFP+ همچنین از اتصالات WAN مبتنی بر مشخصات شبکه حمل و نقل نوری OTU2 پشتیبانی می کند.

برخی از ماژول های SFP مانند GLC-BX-D و GLC-BX-U از مانیتور نوری دیجیتال پشتیبانی می کنند که به کاربران نهایی امکان نظارت بر عملکرد SFP ها در زمان واقعی، ردیابی معیارها از قبیل دما، قدرت خروجی نوری، قدرت ورودی نوری را می دهد.

پورت SFP یا پورت RJ45:

در حالی که ماژول های SFP و SFP+ خود نسبتاً ارزان هستند ، اما اتصالات 1Gb و 10Gb نسبت به اتصالات RJ45 گران تر هستند. شاید این به این دلیل باشد که پورت های RJ45 از کابل های مسی پشتیبانی می کنند که به نسبت ارزان تر از کابل های نوری می باشند. از طرفی اکثر سوئیچ های شبکه دارای پورت RJ45 هستند و نیازی به خرید قطعه اضافی نیست.

تصمیم در مورد استفاده از پورت RJ45 یا پورت SFP در سوئیچ بستگی به فاصله بین نقاط انتهایی اتصال دارد. اگر فاصله انتهایی نزدیک باشد استفاده از پورت RJ45 به همراه کابل مسی به صرفه تر خواهد بود. اگر فاصله به اندازه کافی زیاد باشد که به فیبر نوری احتیاج داشته باشیم حتماً باید از پورت های SFP استفاده نماییم.

درگاه های Combo SFP روی یک سوئیچ با استفاده از یک رابط واحد، از هر دو پورت SFP و RJ45 پشتیبانی می کنند. با این حال کاربران نمی توانند از هر دو پورت به طور همزمان استفاده نمایند، زیرا فقط یک پورت در یک زمان کار می کند. این پورت SFP کارشناسان IT را قادر می سازند تا در هر لحظه بتوانند تصمیم درستی را اتخاذ و بر حسب نیاز یک نوع از پورت های موجود را انتخاب نمایند که البته این کار می تواند در وقت و هزینه صرفه جویی نماید.

انواع پورت SFP:

تولید کنندگان این دسته از ماژول ها همواره به دنبال نرخ های بالاتر و انواع اتصال بیشتر هستند که جهت تحقق این امر همواره در حال به روز رسانی تولیدات می باشند. SFP28 از 25Gbps در فیبرهای Singlemode و Multimode پشتیبانی می کند. BiDi SFP ها از ارتباطات دو طرفه بر روی یک فیبر واحد پشتیبانی می کنند. در حالی که انواع دیگر SFP به دو فیبر، یکی برای ارسال و دیگری برای دریافت نیاز دارد، BiDi SFP از طول موج های مختلف برای ارسال داده و دیگری برای دریافت استفاده می کنند.

چهار ماژول (Quad SFP (QSFP از چهار فیبر حامل اترنت ، FC یا InfiniBand پشتیبانی می کند. در حال حاضر400 گیگابیت در ثانیه بالاترین نرخ موجود در محصولات تجاری موجود است، این در حالی است که  تلاش برای ایجاد و توسعه استانداردها و محصولاتی که 800 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی می کنند، در دست اقدام است. بیشتر ماژول های QSFP موجود می توانند حداکثر 200 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی کنند. هر دو ماژول SFP و QSPF می توانند با هم سرعت داده ها را تا 400 گیگابیت بر ثانیه گسترش دهند. فن آوری SFP با افزایش تقاضا به احتمال زیاد برای حمایت از سرعت های بالاتر ، تکامل می یابد.

اتصال پورت های SFP و RJ45 در سوئیچ ها

Posted on by superadmin

اتصال پورت های SFP و RJ45 در سوئیچ ها، کدام یک مناسب تر است؟

ممکن است برای شما هم پیش آمده باشد هنگامی که سوئیچ شبکه شما دارای دو پورت SFP و RJ45 هستند، نمی توانید تصمیم بگیرید جهت اتصال آن دو از کدام پورت استفاده کنید. آیا انتخاب شما استفاده از ماژول فیبر نوری SFP بوده و یا استفاده از کابل اترنت؟

بنابراین دو انتخاب داریم که یا از پورت SFP و یا پورت RJ45 استفاده نماییم. جهت انتخاب نوع پورت، عوامل مختلفی تأثیرگذار هستند که می توانیم با توجه به آنان نیاز خود را بسنجیم. ما در این مقاله سعی داریم تا شما را در انتخاب درست راهنمایی کنیم.

نکته : برای اتصال دو سوئیچ از طریق پورت RJ45 از کابل های شبکه مسی و جهت اتصال آنان از طریق پورت SFP از کابل فیبر نوری استفاده می شود.

اصول استفاده از پورت RJ45  یا SFP :

اتصال پورت های SFP و RJ45 در سوئیچ ها

اصل اول سرعت انتقال اطلاعات است که باید 1000Mbps باشد. این در حالی است که اگرفاصله بیش از 328 فوت یا 100 متر باشد، باید از ماژول فیبرنوری SFP به جای پورت RJ45 یا ماژول SFP RJ45 و برای فواصل تا 100 متر از کابل های مسی استفاده کرد.

معرفی پورت SFP و کاربرد آن

البته لازم به ذکر است جهت انتخاب نوع پورت در فاصله های زیر 100 متر اصول مهم دیگری نیز تأثیرگذار هستند. که شامل:

1ـ مسائل امنیتی :

در برخی شرایط استفاده از ماژول SFP از کابل اترنت RJ45 مانند Cat5e / 6 یا ماژول SFP RJ45 بهتر است. کابل های مسی به دلیل آنکه از جریان الکتریکی استفاده می کنند راحت تر در معرض آتش سوزی و صاعقه قرار می گیرند در حالیکه ماژول های فیبر نوری این مشکل را ندارند.

همچنین استفاده از ماژول فیبر نوری از نظر امنیت اینترنت بهتر است. زیرا قطع انتقال داده با کابل مسی پیچیده تر از قطع آن روی کابل فیبر نوری است. به همین دلیل اگر امنیت انتقال اطلاعات برای شما اهمیت دارد، پورت SFP برای شما مناسب تر است.

2ـ قابلیت اطمینان:

قابلیت اطمینان نیز عامل اصلی انتقال است. فیبرهای نوری به دلیل ویژگی هایی که دارند اغلب قابلیت اطمینان بیشتری را فراهم می آورند. عموماً کابل های مسی به دلیل استفاده از جریان الکتریکی همواره در معرض تداخل قرار می گیرند. این مسئله معمولاً EMI (تداخل الکترومغناطیسی) نامیده می شود و وقتی ایجاد می شوند که سیگنال الکتریکی تحت تأثیر برخی عناصر خارجی مانند چیزی با ولتاژ بالا قرار می گیرند. پس اگر ممکن است تداخل جریان الکتریکی برای شما ایجاد شود، حتما از کابل های فیبر نوری استفاده کنید.

3ـ آینده نگری:

یکی دیگر از عواملی که باید در نظر گرفته شود تصمیماتی است که ممکن است در آینده صورت گیرد برای مثال ارتقاء سیستم جهت دستیابی به به پهنای باند بالاتر. برای رسیدن به این اهداف کابل های فیبر نوری مناسب تر هستند.

4ـ هزینه استقرار:

وقتی عواملی که در بالا گفته شد در انتخاب ما تأثیری ندارند، عامل قیمت چیزی نیست که بتوان از آن به راحتی گذر کرد. از آنجا که درگاه اترنت Rj45 و درگاه SFP با سرعت یکسانی کار انتقال اطلاعات را انجام می دهند، انتخاب پورت های RJ45 برای اتصال سوئیچ ها ممکن است اقتصادی تر باشد. زیرا کابل Cat5e / 6 از قیمت پایین تری نسبت به ماژول های SFP برخودار هستند.

5ـ شرایط محیطی: 

اگر در طول مسیر اتصال دو سوئیچ به یکدیگر، پیچ و خم های زیادی وجود داشته باشد نمی توان از فیبر نوری استفاده کرد، زیرا این مسیر سبب شکستگی فیبر و در نتیجه قطع ارتباط می گردد. پس توصیه می گردد جهت اتصال در چنین شرایطی از پورت های RJ45 و همچنین کابل های معمولی استفاده شود.

مثال هایی برای درک بهتر مطالب بالا :

1ـ RJ45  یا  SFP: تأخیر تفاوت ایجاد می کند.

شرح وضعیت:

دو سوئیچ اترنتی را در نظر بگیرید که در دو ساختمان مختلف قرار گرفته اند و فاصله میان آنها 300 فوت و یا بیشتر است. برای اتصال این دو سوئیچ بهتر است از پورت SFP استفاده شود و یا RJ45؟

لازم به ذکر است که یکی از سوئیچ ها دارای 24 کاربر و دیگری (Core Switch) دارای 80 کاربر است. هدف از این اتصال از بین بردن هرگونه تأخر می باشد.

تجزیه و تحلیل شرایط:

این دو سوئیچ در دو ساختمان مختلف وجود دارند. چون فاصله این دو از یکدیگر از 100 متر تجاوز نمی کند به همین دلیل می توان از کابل های اترنت Cat5e/Cat6 استفاده کرد،  شاید اصلا استفاده از فیبر نوری تفاوت آنچنانی ایجاد نکند. اما چون این دو سوئیچ در دو ساختمان قرار دارند ممکن است استفاده از کابل های مسی به سبب ایجاد اختلال الکتریکی مناسب نباشد.

نکته : البته در مواردی ممکن است نتوان از هر دو کابل استفاده کرد که در این حالت باید این ارتباط از طریق وایرلس صورت گیرد.

2ـ RJ45 یا SFP: مصرف برق یک چالش است:

شرح وضعیت:

هنگام اتصال سوئیچ های موجود در یک رک، استفاده از پورت های SFP متداول تر می باشد. چرا در این شرایط از SFP استفاده می کنیم؟ در حالی که هزینه گران تری دارند.

تجزیه و تحلیل شرایط:

برای اتصال سوئیچ های اترنت از درگاه فیبر SFP به جای درگاه RJ45 استفاده می شود شاید دلیل آن وجود تداخل الکتریکی باشد. دلیل دیگر ممکن است تعداد زیاد لینک باشد. هنگامی که بیش از صد لینک وجود دارد استفاده از پورت SFP می تواند در هزینه ها صرفه جویی نماید.

به خاطر داشته باشید در یک زمان تنها از یکی از پورت ها می توان استفاده کرد. استفاده از هر کدام به صورت هم زمان غیر ممکن است.

انواع پورت در سوئیچ های شبکه

Posted on by superadmin

انواع پورت در سوئیچ شبکه:

آیا تابحال به پورت های روی روتر و سوئیچ های شبکه دقت کرده اید؟ آیا انواع پورت را می شناسید؟ شاید پاسخ به این دو سوال برای بسیاری از افرادی که با شبکه و IT سر و کار دارند بسیار اهمیت داشته باشد. به همین دلیل ما در این مقاله به بررسی انواع پورت می پردازیم.

پورت ها می توانند انواع مختلف داشته باشند و هر نوع می تواند برای یک مدل سوئیچ شبکه و نیازهایی متفاوت، مناسب باشد.

آشنایی با پورت RJ45:

RJ45 نوعی پورت مناسب برای registered jack 45 و پو‌رت دیتای Ethernet style است که در سوییچ شبکه ، روتر ها و کارت های شبکه یافت می شود. همچنین کانکتورها و پو‌رتهای سبک RJ45 معمولاً برای  Ethernet ، کارت های سریالی و ATM IMA و interface ها مناسب هستند. این سوکت نام های دیگری از جمله Ethernet port ،network adapter ،network jack یا RJ45 jack دارد. نسخه اترنت RJ45 به پورت RJ45 در رایانه متصل می شود.

“RJ”در RJ45 مخفف “registered jack”می باشد و “45” به شماره استاندارد رابط اشاره دارد. هر کانکتور RJ45 دارای هشت پین است، به این معنی که هر کابل RJ45 دارای هشت سیم جداگانه است. لازم به ذکر است برای سیم کشی RJ-45 دو استاندارد T-568A و T-568B وجود دارد.

بیشتر بخوانید: پورت RJ45 و SFP

ـ نمایی رو به روی پورت RJ45:

انواع پورت در روتر و سوئیچ های شبکه

ـ نمایی دیگر از پورت RJ45:

انواع پورت در روتر و سوئیچ

پورت USB:

پورت USB متداول به USB Type-A معروف است و دارای یک شکل مستطیل ساده می باشد.

USB Type-A رایج ترین کانکتور لپ تاپ و دسکتاپ است و سرعت آن بسته به سخت افزار، می تواند USB-2.0 یا USB-3.0 باشد.

این پو‌رت تقریباً در همه موارد فقط به عنوان اتصال دهنده میزبان عمل می کند؛ به این معنی که هر آنچه در طرف دیگر کابل متصل باشد، به عنوان “میزبان” عمل می کند.

امروزه کانکتورهای USB Type A بسیار رایج هستند و تقریباً در هر کابل USB یافت می شوند. آنها برای اتصال دستگاه های مختلفی از جمله تلفن های هوشمند ، دوربین ، صفحه کلید و غیره به رایانه ها استفاده می شوند.

یکی از دو کانکتور استاندارد USB، کانکتور USB نوع B می باشد که از نظر ظاهری تقریباً مربع است و در بالای آن یک برجستگی وجود دارد. پورت های نوع B در بسیاری از دستگاه های غیر host، USB ، مانند رابط های صوتی ، هارد دیسک های خارجی و چاپگرها یافت می شوند.

ـ نمایی از پورت USB Type-A و USB Type-B:

انواع پورت در روتر و سوئیچ های شبکه

بیشتر بخوانید: تفاوت میان USB Type A و USB Type B

پورت 10/100:

یکی دیگر از انواع پورت در سوئیچ شبکه یک کانکتو فیزیکی8 پین است که با نام RJ45 شناخته می شود و برای اتصال دستگاههای الکترونیکی که برای برقراری ارتباط از 4 سیم(2سیم برای انتقال و 2سیم برای دریافت اطلاعات) استفاده می کنند، به کار می رود.

“100/10” به معنی سرعت میلیون ها بیت در هر ثانیه می باشد، که یک دستگاه خاص در یک شبکه با این سرعت کار می کند. دستگاه های جدیدتر به طور معمول با سرعت 100 مگابیت بر ثانیه کار می کردند ، درحالیکه سرعت دستگاه قدیمی تر از 10 مگابیت بر ثانیه تجاوز نمی کرد.

ـ سوئیچ Fast Ethernet 8پورت 100/10 D-Link را در شکل زیر مشاهده می کنید:

انواع پورت در روتر و سوئیچ های شبکه

پورت 10/100/1000:

در یک سوئیچ اترنت که به طور خودکار دارای سرعت 10 مگابیت بر ثانیه ، 100 مگابیت در ثانیه یا 1 گیگابیت بر ثانیه می باشد. سوئیچ های اترنت High-end، دستگاه های 10/100/1000 هستند و اگرچه بعضی اوقات بعنوان هاب شناخته می شوند ، اما دیوایس های مشترکی نیستند.

ـ در شکل زیر یک سوئیچ اترنت سیسکو 48 پورت 10/100/1000 را مشاهده می کنید:

انواع پورت در روتر و سوئیچ های شبکه

اگر کارت رابط شبکه اترنت (NIC)، سوئیچ شبکه اترنت یا روتر های رابط اترنت بتوانند دیتا را با سرعت های (Ethernet (10 Mbps)، FastEthernet (100 Mbps)، Gigabit Ethernet (1000 Mbps speeds، انتقال دهند، می توان آنها را پو‌رت 10/100/1000 در نظر گرفت.

پورت console:

روش های بسیاری برای کنترل دستگاه های سیسکو وجود دارد. برخی از آنها دارای قابلیت دسترسی از راه دورهستند اما اگر دسترسی از راه دور شما کاهش یابد ، چه می شود؟ باید دوباره دستگاه را وصل کنید!به همین دلیل به پو‌رت کنسول احتیاج داریم.

اگر شما در محلی باشید که دستگاه قرار دارد، پو‌رت کنسول در یک سوئیچ یا روتر، اتصال را فراهم می کند. شما کابل کنسول را به درگاه کنسول دستگاه وصل می کنید و می توانید با این روش IOS را وصل کنید.

هر روتر یا سوییچ سیسکو در قسمت پشتی خود ، دارای یک پورت کنسول (همچنین به عنوان درگاه مدیریت شناخته می شود) می باشد. پورت کنسول برای اتصال مستقیم رایانه به روتر یا سوئیچ و مدیریت روتر یا سوئیچ استفاده می شود. از درگاه کنسول باید برای نصب اولیه روتر ها استفاده کنید زیرا در ابتدا هیچ اتصال شبکه ای برای اتصال SSH ، HTTP یا HTTPS وجود ندارد.

console port

 پورت SFP و +SFP:

SFP مخفف عبارت Small Form-factor Pluggable می باشد. پو‌رت SFP اسلاتی بر روی دستگاه شبکه است که فرستنده های small form-factor pluggable) SFP) در آن قرار می گیرند. فرستنده SFP (که به عنوان ماژول SFP نیز شناخته می شود) فقط یک جزء فلزی hot-swappable و pinky-sized است که با اتصال به یک دستگاه دیگر با استفاده از یک کابل امکان انتقال داده ها را فراهم می کند. این دستگاه های فلزی کوچک به شکاف مخصوص سوئیچ وصل می شوند و ارتباط را از طریق فیبر نوری یا کابل شبکه مسی پشتیبانی می کنند.

+SFP بعد از SFP معرفی شد و درواقع یک نسخه پیشرفته از SFP است. در حالیکه SFP حداکثر 4.25 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی می کرد، +SFP از داده ها تا 16 گیگابیت در ثانیه پشتیبانی می کند.

تفاوت اصلی بین SFP و +SFP این است که +SFP در اپلیکیشن های Gigabit Ethernet استفاده می شود در حالی که SFP برای اپلیکیشن های Bse10 یا Base1000 مناسب است. در اکثر اپلیکیشن های کنونی، ماژول +SFP معمولاً از 8 Gbit/s Fibre Channel ، 10 Gigabit Ethernet و Optical Transport Network standard OTU2 پشتیبانی می کند.

بیشتر بخوانید: پورت SFP چیست و چه کاربردی دارد؟ 

ـ نمایی از پورت های SFP و +SFP:

sfp+ and sfp

پورت QSFP:

QSFP یک small form factor pluggable چهارگانه و نوع دیگری از انتقال دهنده کوچک و با ویژگی hot-swappable است. این پورت از استانداردهای Ethernet ، Fibre Channel ، InfiniBand و SONET / SDH با سرعت داده های مختلف پشتیبانی می کند.

این پورت را در شکل زیر مشاهده کنید:

qsfp

بیشتر بخوانید: پورت Uplink چیست و چه کاربردی دارد؟

پورت POE:

پورت POE پورتی است که دارای قابلیت Power over Ethernet بوده و می توان از طریق یک کابل اترنت، اتصال شبکه و برق را بر قرار کرد. این پو‌رت ها به سه دسته تقسیم می شوند.

ـ PoE: یک استاندارد IEEE 802.3af است که برق را تا میزان 15.4 وات برای یک پو‌رت سوئیچ فراهم می‌کند.

ـ +PoE: استاندارد IEEE 802.3at است که با نام +PoE هم شناخته می‌شود و تا 30 وات برق را برای یک پو‌‌رت سوئیچ تأمین می‌کند.

ـ (++UPoE(PoE: تا 60 وات برق را برای یک پو‌رت سوئیچ تأمین می‌کند. و سری های 9300 از این پورت پشتیبانی می کنند.

بیشتر بخوانید: Auto MDI-MDIX چیست؟

نگهداری پیشگیرانه تجهیزات شبکه یا PM چیست؟

Posted on by superadmin

هر آنچه که باید در مورد نگه داری پیشگیرانه تجهیزات شبکه یا PM بدانید :

نگهداری پیشگیرانه (preventive maintenance) عبارت است از تعمیر و نگهداری که به طور مرتب بر روی قطعات و تجهیزات انجام می شود.

حال شاید این سوال برای شما پیش آید چرا نگهداری تجهیزات شبکه اهمیت دارد؟

زیرا این کار سبب می شود تا کارآیی تجهیزات کاهش نیافته÷ و همچنین از خرابی های غیر منتظره تجهیزات و آسیب رساندن به کل سیستم جلو گیری شود.

درواقع PM از لحاظ  استراتژی، بین تعمیرو نگهداری واکنشی (reactive maintenance) و تعمیر و نگهداری پیش بینی (predictive maintenance) قرار می گیرد.

توجه کنید که نگهداری پیشگیرانه همان اندازه که برای رایانه های موجود در یک شبکه مهم است ، برای خود شبکه نیز اهمیت دارد. وضعیت کابل ها ، دستگاه های شبکه (روتر ، سوئیچ  و …) ، سرورها و رایانه ها باید در بازه های زمانی منظم مورد بررسی و بازبینی قرار گیرند تا اطمینان حاصل شود که آیا تمیز بوده و یا در وضعیت خوبی قرار دارند.

جهت دستیابی به این امر لازم است برنامه ای را برای انجام تعمیر و نگهداری و تمیز کردن در فواصل منظم تهیه کنید. این کار به سیستم شما کمک کرده تا از خرابی شبکه و تجهیزات آن جلوگیری نمایید.

برای مثال: شما می توانید از چک کردن کابل کشی ها و سیم های شبکه شروع کرده و بررسی کنید که کابل کشی آسیب دیده و فرسوده نباشد و در صورت مشاهده این مشکلات کابلهای فرسوده را با کابلهای جدید تعویض نمایید. و به همین ترتیب سایر تجهیزات را بررسی کرده و اگر دستگاه فقط احتیاج به زدودن غبار دارند دستگاه را تمیز و مجدد در سیستم قرار دهید و اگر غیر قابل استفاده می باشد  دستگاه جدید را جایگزین دستگاه از کار افتاده کنید و با این کار شما از اختلال در کل سیستم جلوگیری خواهید کرد.

کابل ها را در ایستگاه های کاری و چاپگرها و قسمت هایی که چندین کابل به یک دستگاه متصل می شوند با دقت بررسی نماید. کابل ها معمولاً یکی از تجهیزاتی هستند که به سرعت آسیب خواهند دید، زیرا وقتی که کابل ها زیر میز هستند ،ممکن است آن ها را لگد کرده و یا به دلایلی خم شوند که همین امر باعث آسیب رسیدن به کابل ها می شود .

این شرایط می تواند منجر به از بین رفتن پهنای باند یا اتصال شود. در صورت لزوم نحوه اتصال و قطع صحیح کابل ها و همچنین نحوه ی جا به جایی آنها را به کاربران شبکه آموزش دهید.

توجه کنید که سیستم شما حتما باید توسط افراد حرفه ای و تکنسین مورد بازبینی قرار بگیرد چون افراد عادی شاید متوجه خرابی، آسیب دیدگی یا وجود صداهای غیر معمول در سیستم نشوند.

نگهداری پیشگیرانه تجهیزات شبکه یا PM چیست؟

انواع نگهداری پیشگیرانه (preventive maintenance)

نگهداری پیشگیرانه PM  را می توان بر اساس زمان برنامه ریزی کرد. حال به تشریح هر یک از آنها می پردازیم.

نگهداری پیشگیرانه مبتنی بر زمان (Time-based preventive maintenance)

یکی از راه های تعمیر و نگهداری پیشگیرانه مبنی بر زمان ، بازبینی وچک کردن منظم قطعات و تجهیزات مهم است که در صورت خرابی آنها کل سیستم متحمل ضرر می شود و بر روی آن تاثیر می گذارد.

نگهداری پیشگیرانه مبتنی بر استفاده (Usage-based preventive maintenance)

نگه داری پیشگیرانه مبتنی بر استفاده باعث جلوگیری از فرسودگی تجهیزات پس از گذراندن چرخه تولید می شود.

این چرخه می تواند بر حسب مقدار کارکرد قطعه یا دستگاه بعد از مدت چند ساعت یا گذراندن چند کیلومتر و یا دوره ی زمانی مشخص شده برای عمر دستگاه باشد.

برای مثال چرخه سرویس و نگه داری یک وسیله ی نقلی موتوری می تواند بعد از گذراندن هر 10000 کیلومتر باشد.

حال سوال مهمی که باید پاسخ داده شود این است که زمان مناسب برای نگه داری های پیشگیرانه (preventive maintenance) چه موقع می باشد؟

برنامه های مناسب برای نگهداری پیشگیرانه از تجهیزات

مواردی که در نگه داری پیشگیرانه باید در اولویت قرار بگیرند:

– قطعات یا تجهیزاتی مورد نظر تاثیرو کارایی مهم در سیستم داشته باشند.

– تجهیزاتی که با نگه داری منظم، می توان از خرابی یا از افزایش خرابی آن جلوگیری کرد.

– احتمال وجود خرابی در سیستم که با گذشت زمان و یا استفاده بیشتر از قطعه افزایش پیدا کند.

و مواردی که در نگهداری پیشگیرانه (PM) می تواند در مراحل و اولویت بعدی انجام شوند عبارتند از:

– آسیب دیدگی ها و خرابی هایی که ارتباطی با نگه داری نداشته باشند مانند : بوردهای مدار

– قطعاتی که کارکرد مهم و ضروری در سیستم ندارند.

برنامه ریزی برای نگهداری پیشگیرانه (Preventive maintenance planning)

برنامه ریزی برای نگهداری پیشگیرانه بدون کمک نرم افزار CMMS می تواند یک چالش بزرگ برای کل سیستم باشد.

این برنامه ریزی ها پس از گذشت مدت زمان مشخص از شروع استفاده از قطعات آغاز می شود.اما دستیابی به زمان دقیق و مشخص بسیار دشوار و حتی غیرممکن است مخصوصا اگر با تجهیزات مهم و کلیدی در سیستم سروکار داشته باشید.

نرم افزارهای که در PM مورد استفاده قرار می گیرند به شما این اجازه را خواهند داد که دوره ی مناسب برای هر قطعه را تنظیم کنید تا از به پایان رسیدن عمر قطعه یا خرابی کامل آن جلوگیری نمایید.

نرم افزار نگهداری این امکان را به وجود آورده که سازمان ها اطلاعات و داده های مربوط به PM را به صورت منسجم و کنار هم داشته باشند و در مورد بهینه سازی فعالیت های انجام شده در جهت نگه داری پیشگیرانه گزارش دهند وKPI(شاخص عملکرد کلیدی) های نگه داری قطعات مختلف را مشخص کنند.

مزایای نگهداری پیشگیرانه (Advantages of preventive maintenance)

برنامه ریزی بزرگترین مزیت یک برنامه نگهداری پیشگیرانه است. بدون برنامه ریزی ، نگهداری می تواند هزینه های بالایی را در بر داشته که با برنامه ریزی دقیق می توان از آن جلوگیری کرد.

هزینه تعمیر و نگهداری بدون برنامه ریزی شامل: از دست دادن تولیدات جدید ، صرف هزینه بالاتر برای تعمیر و یا تعویض قطعات ، حمل و نقل و همچنین زمان از دست رفته برای پاسخ به شرایط اضطراری و تشخیص خطا که البته ممکن است کلیه موارد  در شرایطی باشد که تجهیزات از کار افتاده اند که این خود می تواند در کسب و کار یک شرکت اختلال زیادی وارد کرده و ضررهای سنگینی وارد نماید.

-هزینه ی تعمیر و نگهداری بدون برنامه ریزی، معمولا سه تا نه برابر بیشتر ازتعمیر و نگهداری برنامه ریزی شده می باشد.

-هنگامی که تعمیر و نگهداری برنامه ریزی شده باشد ، می توان هزینه های مربوط به آن را کاهش داد . در این زمان می توان تجهیزات را قبل از رسیدن به خرابی (production downtime) خاموش کرد.

-طولانی شدن عمر تجهیزات – هنگامی که تجهیزات مرتب مورد بررسی و نگهداری قرار می گیرند و در بهترین شکل نگه داری می شوند ، طول عمر آن افزایش می یابد. و از طرفی دیگر با باز بینی قبل از خاموش شدن هر قسمت از تجهیزات می توان زمان لازم برای تعمیر را به حداقل رساند .همچنین ایمنی تجهیزات و در نتیجه کل شبکه افزایش و کل هزینه ی تعمیر و نگه داری  کاهش می یابد.

– ضریب ریسک کمتر- از آنجا که تجهیزات و سیستم شما به طور مرتب مورد بررسی وبازبینی قرار می گیرد ،خطرخرابی بدون اطلاع را کاهش پیدا کرده و باعث می شود که سیستم در حالت امن به فعالیت خود ادامه دهد.

– صرفه جویی در هزینه – با گذشت زمان ، خواهید دید که سیستم هزینه ی کمتری راه متحمل می شود زیرا نیاز به تعویض تجهیزات همچنین خرابی های ناگهانی در سیستم وجود نخواهد داشت.

ـ برنامه را به صورت منظم دنبال کنید – با دنبال کردن یک برنامه به صورت منظم ، می توانید ضمن حفظ کارایی سیستم، بودجه خود را نیز حفظ کنید . همچنین این امر باعث می شود که تعویض و رسیدگی به تجهیزات در زمان مناسب و قبل از خرابی انجام شود .

کمترین هدر رفتن انرژی – در حالت کلی و در هر سیستمی وقتی تجهیزات در بهترین شرایط ممکن نگهداری و بازبینی نشوند، انرژی بیشتری را هدر داده و باعث بالارفتن هزینه های پرداختی برای نگه داری از سیستم می شود.

کمترین اختلال – با بررسی های منظم سیستم، شما برای هر اتفاقی در سیستم آماده خواهید بود و با به وجود آمدن خطا در سیستم به راحتی و به سرعت می توانید خطای به وجود آمده را رفع کنید.

معایب نگهداری پیشگیرانه (Disadvantages of preventive maintenance)

More money upfront – در زمان شروع یک برنامه تعمیر و نگهداری پیشگیرانه ، درست استفاده کردن از تجهیزات و سیستم برای شما هزینه بیشتری نسبت به بی برنامه عمل کردن در سیستم خواهد داشت .

تعمیر و نگهداری بیش از حد (Over maintenance) – یکی از مشکلاتی که PM دارد ، چون برنامه ی منظمی برای بازبینی و نگهداری تجهیزات وجود دارد این است که گاهی ممکن است نیاز به بازبینی طبق برنامه ریزی نباشد.در صورت وجود این مورد می توان برنامه ی نگه داری خود را فقط برای بررسی تجهیزات خاص کمتر اعمال کرد و حتی در همچین مواقعی می توانید برنامه را کمی تغییر دهید.

کارکنان بیشتر(More workers)- نگهداری پیشگیرانه به کارکنان بیشتری احتیاج دارد زیرا بررسی های منظم در این سیستم یک ضرورت محسوب می شود .

 تاثیر نگه داری پیشگیرانه (the impact of preventive maintenance):

تعمیر و نگه داری پیشگیرانه یا PM ، به نگهداری منظم و برنامه ریزی شده می گویند که مطابق با استفاده از تجهیزات ، نقش آنها در سیستم و مدت زمان استفاده آن(time-based) برنامه ریزی می شود.

هدف PM کم کردن احتمال خرابی تجهیزات وکاهش آسیب به سیستم است. در بخش های مختلفی از سیستم پیشگیری بهترین استراتژی،رتعمیر و نگهداری مناسب تجهیزات است و انجام این استراتژی PM به کمک نرم افزار تعمیر و نگهداری که در این حوزه وجود دارد کار را بسیار ساده تر می کند .

با مطالعه این مقاله تا حدود زیادی با مفهوم نگه داری پیشگیرانه یا PM  آشنا شده و همچنین اولویت های برنامه ریزی برای این امر را آموختیم.با رعایت نکات گفته شده ، سیستم شبکه شما با کارایی بالا و با کمترین خطا به فعالیت خود ادامه خواهد داد. البته ممکن است برخی از کارشناسان شبکه این امر را ضروری نداسته و تنها در زمان ایجاد اختلال در عملرد شبکه به فکر تعمیر تجهیزات بیافتند که این کار ممکن است آسیب های جدی را به بدنه شبکه وارد نماید و ما امیدوار هستیم تا با انتشار این مقاله در تفکر آنان تغییری ایجاد نماییم.

مقالات مرتبط :

عمر مفید تجهیزات شبکه

انواع مختلف سوئیچ در شبکه

Posted on by superadmin

بررسی کامل انواع سوئیچ شبکه:

انواع مختلف سوئیچ در شبکه در واقع جزئی از شبکه را تشکیل می هند. بطور کلی شبکه‌ی کامپیوتری از اتصال چند کامپیوتر و سایر دستگاه ها مانند پرینتر، اسکنر، سوئیچ شبکه، روتر ، اکسس پوینت و سایر تجهیزات به وجود می آید. وجود هرکدام از این تجهیزات در شبکه الزامی و ضروری می‌باشد.

سوئیچ شبکه چیست؟

سوئیچ در واقع یک دستگاه شبکه رایانه ایست که کاربران را به یکدیگر و یا به اینترنت متصل می‌نماید. از پرینتر ها به رایانه ها، کنسول های بازی و دی وی دی درایوها و… ،در واقع این دستگاه ارتباطی مطمئن و پایدار را بین سایر تجهیزات برقرار می سازد.

سوئیچ‌ها انواع مختلفی دارند که بسته به تعداد دستگاه‌ها و کاربرانی که از شبکه استفاده می‌نمایند متفاوت است و می‌توان برطبق آن مدل مناسب را انتخاب نمود. البته عواملی همچون ارتقاء شبکه و تغییر تجهیزات نیز از جمله عواملی هستند که می بایست حتماً هنگام انتخاب سوئیچ مناسب توجه کرد.

در این مقاله سعی بر آن است تا انواع مختلف سوئیچ ها بررسی شوند. زیرا درک نوع آن به شما برای یافتن مدلی مناسب و کارآمد برای شبکه‌ در آینده کمک خواهد کرد.

برای آشنایی بیشتر با سوئیچ های شبکه به لینک مجاور مراجعه نمایید: سوئیچ شبکه چیست؟

انواع سوئیچ شبکه:

سوئیچ های شبکه دارای انواع مختلفی هستند که شامل:

1ـ سوئیچ های غیر مدیریتی (Unmanage):

از سوئیچ های غیر مدیریتی برای شبکه های کوچک مانند شبکه های خانگی استفاده می شوند. این سوئیچ ها به سایر دستگاه‌های موجود در شبکه متصل و سبب ایجاد ارتباط میان آنان می گردد این ارتباط می ‌تواند میان دو کامپیوتر و یا یک کامپیوتر با دستگاه‌هایی مانند پرینتر باشد. به طور مثال زمانی که شما نیاز به چند پورت اضافی دارید این سوئیچ ها می‌توانند انتخاب بسیار خوبی باشند.

این دستگاه همانطور که از نامش پیداست نیازی به مانیتورینگ مداوم نداشته و همچنین نیازی به هیچگونه راه اندازی اولیه ندارد. در واقع می توان گفت آنها مقرون به صرفه ترین سوئیچ های شبکه محسوب می شوند. از جمله سوئیچ هایی که در این دسته قرار می گیرند سوئیچ های سری 110 شرکت سیسکو می باشند. سوئیچ های سری 110 سیسکو نمونه های خوبی از این دسته هستند.

2ـ سوئیچ های مدیریتی (Manage):

برخلاف سوئیچ های Unmanaged این سوئیچ ها قابل تنظیم هستند؛ به همین دلیل می توانند عملکرد یک شبکه را ارتقاء دهند. این سوئیچ ها دارای دو نوع Smart switches و Enterprise switches هستند.

  • Smart switches : این دسته از سوئیچ‌ها در حال تکامل هستند. قانون کلی این است که این دستگاه‌ها تعدادی از قابلیت‌های تنظیم ، امینت و QOS را ارائه می‌دهند اما در مقایسه با سایر سوئیچ های مدیریت شده مقیاس کم‌تری دارند. این سوئیچ ها برای شبکه‌هایی که از انتقال داده و تخصیص داده‌های گیگابیت پشتیبانی می‌کند مناسب بوده و همچنین یک رابط کاربری برای مدیریت هستند.

Smart switch ها دارای ویژگی‌های محدود مدیریتی هستند که یک رابط وب را ارائه می‌دهند و قابلیت پیکربندی تنظیمات اولیه نظیر virtual LAN ، پهنای باند پورت و انتقال duplex را دارا می‌باشند.

این سوئیچ‌ها از سطوح امنیتی مانند سایرین از قابلیت مدیریت برخوردار نیستند با این حال از احراز هویت پایه 802.1x و تعداد محدودی از ACL ها استفاده می‌نمایند. علاوه بر این از QOS پشتیبانی کرده و برنامه‌های کاربردی را طبق 802.1q/TOS/DSCP تسهیل و تطبیق پذیری را افزایش می‌دهد.

سوئیچ های سری 250 و 220 سیسکو نمونه های خوبی از این دسته هستند.

این دسته از سوئیچ ها دارای قابلیت‌های وسیعی از ویژگی‌های مدیریتی و قابلیت رفع، کپی، تبدیل و نمایش پیکربندی‌های شبکه می‎باشد و جزء سوئیچ های کاملا مدیریتی شناخته می‌شوند. این دستگاه‌ها بیشتر در شرکت‌های بزرگ که دارای تعداد زیادی اتصال، نود، سوئیچ و پورت هستند استفاده می‌شود. به دلیل همین ویژگی‌هایی که این دسته از سوئیچ ها دارند، آنها را نسبت به سایرین متمایز کرده و همچنین قیمت آنها نیز گران‌تر می‌باشد.

انواع مختلف سوئیچ در شبکه - شبکه کالا - shabakekala.com

سری 2960 در سوئیچ سیسکو نمونه های خوبی از این دسته هستند.

3ـ سوئیچ Fixed:

از رایج ترین سوئیچ های شبکه در بازار هستند که پورت ثابتی دارند. تعداد پورت در آنها 8، 16، 24 و .. بوده و از لحاظ سرعت انواع مختلفی دارند. اما دارای حداقل سرعت ۱Gbps هستند با انواع اتصال RJ45 هستند. ولی سوئیچ هایی با سرعت ۱۰Gbps و ۴۰Gbps هم خواهید دید.

این سوئیچ ها مدیریتی و غیر مدیریتی با هر شبکه با هر اندازه ای مانند شبکه‌های خانگی، شبکه‌های سازمانی و بزرگ، دفاتر و شعبات، شرکت‌های متوسط و کوچک و استارتاپ‌ها سازگار می باشند.

4ـ سوئیچ ماژولار:

این قابلیت در سوئیچ های شبکه سبب ارتقاء آن و افزودن پورت های بیشتر و افزایش کارایی خواهد شد. از لحاظ اندازه از سوئیچ های ثابت بزرگتر بوده و البته گران تر نیز هستند. اکثر سوئیچ های شبکه با قابلیت ماژولار بودن در لایه 3 قرار دارند و می توان از آنها به عنوان روتر نیز استفاده کرد.

5ـ سوئیچ Stackable:

این سوئیچ ها راهی را برای ساده سازی و افزایش دسترسی به شبکه را فراهم می کنند. برای مثال شما می‌توانید به جای استفاده از 8 عدد سوئیچ 48 پورت به صورت جداگانه از یک عدد سوئیچ Stackable استفاده نمایید. با قابلیت Stackable این امکان به شما داده می شود که به جای تنظیم و پیکربندی 8 سوئیچ به صورت جداگانه، شما این 8 سوئیچ را به یکدیگر استک نموده و به جای 8 سوئیچ یک سوئیچ را کانفیگ نمایید که دارای 384 پورت است و به صورت یکپارچه عمل می کند.

سوئیچ های سری 2960X,S ، 3850 ، 3750 سیسکو نمونه های خوبی از این دسته هستند.

6ـ سوئیچ PoE:

سوئیچ‌های POE در واقع سوئیچ‌هایی هستند که از قابلیت Power over Ethernet بهره می‌برند. قابلیت Power over Ethernet به این معنی است که داده و Power (برق) از طریق همان کابل شبکه قابل انتقال هستند. پس دستگاه نیازی به تامین برق از طریق آداپتور و یا صورت‌های دیگر ندارند. این ویژگی در شبکه‌های بزرگ که دستگاه‌های مانند آی پی فون و اکسس پوینت و دیگر دستگاه‌های POE Support را دارا می‌باشند بسیار مفید و کار آمد است، از طرف دیگر هزینه‌های کابل کشی برق اضطراری را در بسیاری از دستگاه ها کاملا از بین خواهد برد که خود باعث صرفه جویی بسیاری در هزینه‌های اولیه شبکه می‌شود.

سوئیچ های WS-C2960X-24PS-L ، WS-C2960S-24PS-L ، WS-C2960S-48FPS-L، WS-C2960S-48LPS-L، WS-C2960X-48FPS-L WS-C2960X-24LPS-L ، WS-C2960-24PC-L سیسکو نمونه های خوبی از این دسته هستند.

جهت آشنایی بیشتر با قابلیت PoE به لینک مجاور مراجعه نمایید: سوئیچ POE و کاربرد آن

7ـ سوئیچ فیبر نوری:

در واقع یک سوئیچ فیبر نوری سوئیچی است که با شبکه فیبر سازگار می باشد. این سوئیچ ها فناوری ایجاد یک شبکه فیبری یکپارچه را فراهم می آورند، که در حال حاضر جزء مهمترین بخش شبکه های ذخیره سازی دیجیتال محسوب می شوند.

اتصال سوئیچ ها با هم از طریق کابل فیبر نوری و استفاده از پورت های استاندارد انجام می شود. تنها تفاوت میان این سوئیچ ها و سایر سوئیچ های اترنت در پورت آنان است، به طوری که سوئیچ های فیبر نوری دارای پورت های فیبر نوری می باشند.

از جمله سوئیچ های فیبر نوری سیسکو می توان به سوئیچ سیسکو مدل WS-C3850-12S-S، WS-C3850-12S-E، WS-C3850-12XS-S، WS-C3850-24XS-S، WS-C3750G-12S-Sاشاره کرد.

8ـ سوئیچ دیتاسنتری:

سوئیچ های دیتاسنتری ویژگی‌های خاصی دارند تا بتوانند کارایی و سرعت بسیار بالا، ظرفیت بیشتر در پورت، امنیت، QoS و غیره را فراهم کنند. بهترین نمونه از سوئیچ های دیتاسنتری سوئیچ سیسکو سری Nexus است. با این سوئیچ ها می‌توان مجازی سازی و مفهوم SDN – Software Defined Network را به راحتی پیاده سازی کزد.

نتیجه گیری :

به طور کلی در این مقاله ما 5 نوع سوئیچ را معرفی کرده که شامل: سوئیچ های LAN، سوئیچ های غیر مدیریت شونده، سوئیچ‌های مدیریت شونده، سوئیچ های POE و سوئیچ‌های stackable که هر کدام از آنها ویژگی‌های خاص خود را داشته و در شبکه‌های مختلف استفاده می‌شوند.

سوئیچ محلی LAN Switch or Active Hub 1
سوئیچ خانگی Unmanaged Network Switches 2
سوئیچ قابل تنظیم Managed Switches 3
سوئیچ دارای برق PoE Switch 4
سوئیچ های منباسب پیکر بندی Stackable Switch 5

محصولات پیشنهادی:  خرید سوئیچ شبکه

تفاوت میان سوئیچ ها

Posted on by superadmin

تفاوت میان سوئیچ ها:

علاوه بر دسته بندی سوئیچ شبکه که به طور کامل در مقاله انواع مختلف سوئیچ در شبکه مطرح شد حال این سوال پیش می آید که علت این دسته بندی های مختلف چیست و چه عواملی سبب ایجاد تفاوت میان سوئیچ ها می گردد.

برای پاسخ به این سوال باید گفت عواملی همچون سرعت انتقال سوئیچ، تعداد پورت، قابلیتPOE، قابلیت Stackable از عوامل اصلی ایجاد گروه های مختلف سوئیچ در شبکه می شوند:

ـ سرعت انتقال دیتا در سوئیچ :

سرعت انتقال دیتا در انواع مختلف سوئیچ های شبکه متفاوت است. شما می‌توانید سوئیچ‌ها را با پیکربندی ثابت در سرعت‌های اترنت سریع (10/100Mbps)، گیگابیت اترنت (10/100/1000Mbps) و 10 گیگابیت 40/100Gbps بیابید. البته لازم به ذکر است که تکنولوژی Multigigabit نیز در برخی از سوئیچ‌ها موجود است که دارای سرعتی بیش از 1 گیگابیت بوده و بر روی کابل های شبکه cat 6/5e ارائه می‌شود.

سوئیچ ها دارای تعداد پورت های uplink و downlink هستند. پورت های downlink به کاربران نهایی متصل می شوند و پورت های uplink به سایر سوئیچ ها و زیر ساخت ها متصل می شوند.

ـ تعداد پورت :

تعداد پورت در سوئیچ‌های مختلف متفاوت است. به طور معمول سوئیچ ها در تعداد پورت 5، 8، 10، 16، 24 ، 28، 48 و 52 عرضه می شوند. این پورت ها می توانند ترکیبی از اسلات های +SFTP/SFP برای اتصال فیبر باشند. اما در بیشتر موارد از نوع پورت های مسی با اتصال RJ45 که در قسمت جلو قرار گرفته و تا فاصله صد متری را پشتیبانی می کنند. اما هنگامی که از ماژول های SFP استفاده می کنید می تواند تا فاصله 400 کیلومتر را طی کند.

ـ قابلیت POE :

این قابلیت به این معنی است که دستگاه هایی که از آن بهره می برند جهت عملکرد نیازی به کابل کشی برق نداشته و برق آن از طریق همان کابل شبکه تامین می شود. به همین دلیل دیگر نیازی به کابل کشی برق و یا استفاده از آداپتور ندارد. حال این ویژگی خود را در سطح وسیع تری، برای مثال در شبکه‌های بزرگ، نشان می دهد زیرا هزینه کابل کشی برق را از میان برداشته که خود سبب صرفه جویی در راه اندازی اولیه بستر شبکه خواهد شد.

از دیگر مزایای وجود آن این است که امکان ایجاد کابل کشی برق در برخی نقاط میسر نمی باشد که با استفاده از این قابلیت به راحتی می توان آن مشکل را برطرف کرد. که با حذف کابل برق از شبکه، شما می‌توانید با کابل شبکه، انتقال برق داشته باشید.

شاید بهترین مثال قرار دادن یک اکسس پوینت وایرلس در درون دیوار یا سقف باشد. سوئیچ ها جریان برق را با توجه به استاندارهای مختلف عرضه می کنند از جمله :

ـ استاندارد IEEE 802.3af : جریان برق را تا 15.4 وات در یک پورت انتقال می دهد.

استاندارد IEEE 802.3at: جریان برق را تا 30 وات در یک پورت انتقال می دهد.د ر بیشتر مواد استاندارد 802.3af کافی می باشد اما دستگاه هایی مانند Video phones و Access Point ها با رادیو چندگانه نیاز به قدرت برق بیشتری دارند.

برخی از سوئیچ های سیسکو از Universal Power over Ethernet UPoE یا 60W PoE پشتیبانی کرده و تا 60 وات در هر پورت برق انتقال می دهند. استاندارد جدید 802.3bt حتی قدرت بالاتری از برق را برای برنامه های آینده تامین خواهد کرد.

در آخر می توان گفت انتخاب سوئیچ دارای POE یا بدون آن به نیاز شبکه ی شما بستگی دارد. پس بهتر است نیاز خود را سنجیده و دستگاه هایی که در اختیار دارید را مورد بررسی قرار دهید زیرا زمانی که شما نیازی به آن ندارید و یک شبکه بسیار ساده ای در اختیار دارید سوئیچهای بدون قابلیت POE می تواند گزینه مناسب و اقتصادی تری باشند.

جهت آشنایی بیشتر با قابلیت PoE به لینک مجاور مراجعه نمایید: سوئیچ POE و کاربرد آن

ـ قابلیت Stackable :

با رشد و پیشرفت شبکه و ارتقای آن، نیاز به استفاده از تعداد زیادی سوئیچ شبکه ایجاد می‌شود. هنگام استفاده از سوئیچ‌های مختلف هر کدام از آنها نیاز به مدیریت دارند که این امر در شرایطی که شبکه شما بزرگ باشد بسیار سخت و غیر ممکن است.

سوئیچ‌های Stackable راهی برای ساده سازی و افزایش دسترسی به شبکه فراهم می کنند. شما می‌توانید به جای پیکربندی، مدیریت و رفع اشکال 8 سوئیچ به طور جداگانه، تمامی هشت سوئیچ را توسط یک سوئیچ مدیریت کنید.

به طور کلی می توان گفت که این قابلیت دارای مزایایی از جمله مدیریت از راه دور سوئیچ ها (که در واقع شما یک IP برای مدیریت و یک فایل تنظیمات (Configuration file) خواهید داشت)، عدم نیاز به کابل کشی شبکه یا فیبر نوری، انعطاف پذیری در توسعه شبکه، قابلیت Stackwise Plus که این قابلیت امکان استفاده حداکثری از پهنای باند بین سوئیچ ها را می دهد و … می باشد.

البته معایبی نیز دارد که از جمله هزینه بر بودن و اشغال نمودن فضای زیاد درون رک می باشد. به همین دلیل اگر دارای شبکه کوچکی هستید، پس استفاده از Stackable Switch اصلا به صرفه نخواهد بود. البته باید در هنگام خرید دقت داشته باشید سوئیچ هایی که در بازار به عنوان Stackable به فروش می رسند ممکن است به طور واقعی دارای این قابلیت نباشند.

از بهترین نمونه های سوئیچهای Stackable شرکت سیسکو می توان به سوئیچهای سری 2960X ،3750-X ،3750-E و … اشاره کرد. از جمله سوئیچهای 3750x می توان به سوئیچ سیسکو مدل WS-C3750X-12S-S اشاره کرد.

نتیجه گیری :

در این مقاله به چهار قابلیت سوئیچ های شبکه اشاره شد که شامل سرعت انتقال دیتا در سوئیچ، تعداد پورت، قابلیت POE، قابلیت Stackable که تغییر در آنها سبب ایجاد تفاوت در سوئیچ های مختلف می گردند که هر کدام بر اساس نیاز شبکه مورد استفاده قرار می گیرند.

تفاوت مودم ،سوئیچ، روتر و اکسس پوینت چیست؟

Posted on by superadmin

هر شخصی که با دنیای اینترنت، شبکه و تجهیزات آن آشنایی داشته باشد، قطعا کلمات مودم ،سوئیچ، روتر و اکسس پوینت به گوشش خورده است. یکی از معدود سوال هایی که در ذهن اکثر کاربران دنیای وب و شبکه وجود دارد، تفاوت میان این تجهیزات با یکدیگر می‌باشد.

معمولا از این دستگاه ها برای اتصال به اینترنت استفاده می‌کنند اما نوع کاربری و کارکرد آن ها یا یکدیگر متفاوت است. داشتن اطلاعاتی در مورد ماهیت وجودی هر کدام از این تجهیزات، امر بسیار ضروری است. علت این موضوع این است که هر یک از آن ها نقش خاص و متفاوتی را در شبکه ایفا می کنند.

شاید اتصال به اینترنت در ذهن شما امری ساده باشد. اما برای اجرای همین کار به اصطلاح راحت میلیون ها دستگاه، اپراتور و … در کل دنیا در تلاش هستند تا شما بتوانید از امکانات گسترده شبکه نت استفاده کنید.در این مقاله، سعی نمودیم برای آشنایی بیشتر شما با شبکه و تجهیزات آن به سوال تفاوت مودم ،سوئیچ، روتر و اکسس پوینت چیست؟ به طور کامل پاسخ دهیم. برای این امر ابتدا به معرفی هر کدام از آنها می پردازیم:

مودم چیست وانواع آن کدامند؟

تفاوت مودم ،سوئیچ، روتر و اکسس پوینت چیست؟ - شبکه کالا - shabakekala.com

نام مودم از ابتدای کلمات Modulator و Demodulator الهام گرفته شده است. در واقع مودم ها وسیله هایی ارتباطی هستند. کار اصلی مودم این است که با تبدیل سیگنال‌های آنالوگ به دیجیتالی و برعکس، اینترنت رو در دسترس کاربران و عموم مردم قرار می‌دهند.

به صورت کلی، مودم ها را می توان به سه دسته کلی داخلی و خارجی و pc card تقسیم نمود.

مشاهده محصولات تلبس

1-مودم های داخلی: مودم‌های داخلی به همان مودم‌هایی گفته می‌شود که در قسمت سخت‌افزاری دستگاه‌هایی مانند لپ تاپ و یا موبایل وجود دارد. موبایل در دستتان دارای یک مودم داخلی است که اتصال اینترنت را برای شما با استفاده از اپراتورهای موبایل مثل ایرانسل و همراه اول را فراهم می‌کند.

2-مودم های خارجی: مودم‌های خارجی به دستگاه‌های مستقلی می‌گویند که اتصال به اینترنت را برای سایر دستگاه های موجود فراهم می‌کند.

3-مودم های pc card: این مدل مودم برای استفاده در لپ تاپ‌ها طراحی شده و به اندازه یک کارت اعتباری می باشد. درون اسلات PC Card  موجود در ‌Notebook ها یا کامپیوترهای دستی جای گرفته و در لزوم میتوان آن ها را جدا نمود. در واقع مودم‌های PC Card ترکیبی از مودم‌های داخلی و خارجی می‌باشند. به طور مستقیم در داخل یک پورت لپ تاپ قرار گرفته و در نتیجه برای اتصال آن به کابل نیازی نیست. انرژی الکتریکی مورد نیاز این کارت‌ها از دستگاهی که به آن متصل‌اند، تامین می‌شود که استفاده از آن در لپ تاپ‌ها، باعث کاهش طول عمر باتری لپ تاپ می‌شود.

این نکته را نیز در نظر داشته باشید که روش اتصال و زیرساخت مودم‌ها با توجه به نوع فناوری و کاربردشان با یکدیگر تفاوت دارد.

انواع مودم:

  •  مودم  ADSL
  • مودم  VDSL
  • مودم WiMAX
  • مودم G/4G LTE3
  • مودم TD-LTE
  • مودم‌های Lock
  •  مودم‌های Unlock

روتر چیست؟

روتر - شبکه کالا - shabakekala.com

روتر یا مسیریاب وظیفه‌ای مهم و قابل توجهی در ایجاد و توسعه زیر ساخت شبکه را بر عهده گرفته است. زمانی که مسیریاب یا روترها به وجود آمد، دنیای ارتباطات کامپیوتری تغییرات بنیادی فراوانی به خود دید. در واقع روتر یکی از عمده ترین مشکلات دنیای شبکه که ارتباط امن میان دو شبکه محلی بود را برطرف کرد و بنیان شبکه پهناور اینترنت را پی ریزی نمود.

به عبارت ساده تر، روتر دستگاهی است که بسته‌های داده‌ای دستگاه‌های موجود در شبکه را به مقصد مناسب می‌رساند. با این کار در واقع سبب اتصال آن‌ها به اینترنت می‌شود. این داده‌ها می‌توانند بین چند دستگاه در شبکه باشند یا از دستگاهی به سمت اینترنت نیز ارسال شوند.

روتر یک آدرس آی پی (IP) به هر کدام از دستگاه‌های شبکه اختصاص می‌‌دهد. با انجام این کار، در هنگام دریافت و ارسال داده‌ها، آدرس مقصد یا مبدا خود را فراموش نمی‌کنند. با این کار، روتر  اطمینان پیدا می‌کند که بسته‌های ارسالی یا دریافتی همیشه به مقصد صحیح خود رسیده و در مسیر شبکه گم نمی‌شوند.

اما به طور معمول کاربران مودم با روتر اشتباه می‌گیرند و کارکرد این دو را یکسان می‌دانند. در صورتی که کارکرد این دو با یکدیگر متفاوت می‌باشد.

خرید هارد سرور HP

تفاوت روتر با مودم چیست؟

مودم در شبکه وظیفه ارسال  داده‌ها را به سمت ISP (سرویس دهنده اینترنت) و دریافت داده‌هایی را از سوی ISP را برعهده دارد.

در حالت کلی مودم برای اینکه بتواند، سیگنال های دیجیتالی را که از کامپیوتر دریافت می‌کند بر روی خط تلفن ارسال کند، آنها را تبدیل به سیگنال های آنالوگ می­‌کند. دقیقاً برعکس همین فرآیند در مراکز ارائه دهنده اینترنت انجام می‌شود.

اما روتر دستگاهی است که داده ها را بین شبکه های مختلف مسیریابی می کند. در واقع به این کار اصطلاحاً Route می‌­کند، به این فعالیت روتینگ نیز گفته می‌شود. برای مثال شما یک شبکه  Lan دارید و دوست شما نیز یک شبکه  Lan در ساختمانی دیگر دارد که هر دو شبکه رنج IP یا Broadcast Domain کاملاً متفاوتی نسبت به یکدیگر دارند. اگر شما بخواهید داده‌ای را برای دوستتان در شبکه  دیگر ارسال نماید، حتماً باید از یک روتر استفاده نمایید. برای اینکه بتوانید داده ها را بین شبکه‌ها مسیریابی کنید به جز این، هیچ بسته‌ای نمی تواند خارج از محدوده ی شبکه رد و بدل گردد.

سوئیچ چیست و چه کاربردی دارد؟

سوئیچ - شبکه کالا - shabakekala.com

سوئیچ یک دستگاه در شبکه های داخلی (LAN) می باشد. این وسیله پکت ها را از مبدا گرفته و آن ها را به مقصد خود می‌رساند.  معمولا سوئیچ بر روی لایه ی data link (لایه ی شماره ی 2) یا لایه ی network در مدل OSI  کارکرده . همچین از مهم ترین ویژگی های آن این است که از تمامی انواع packet protocol  پشتیبانی می کند.

کاربرد سوئیچ

از سوئیچ معمولا برای اتصال کامپیوتر ها ، روترها ، چاپگر ها ، دوربین های مداربسته ، تلفن های تحت شبکه ، Access Point ها و غیره در شبکه های کابلی استفاده می‌شود.

تفاوت سوئیچ با روتر در چیست؟

کارکرد سوئیچ و روتر غالبا با هم اشتباه گرفته می‌شوند، چون در واقع هر دو آنها به یک کار را انجام می‌دهند. اما نکته قابل اهمیت و تفاوت روتر و سوئیچ این است که روترها در لایه سوم یا لایه شبکه کار می‌کنند و برای اتصال شبکه ها به یکدیگر استفاده می‌شوند. برای تفهیم بهتر این موضوع باید بگویم که، شبکه LAN برای اتصال از سوئیچ استفاده می‌کند. برای اتصال همین شبکه به شبکه دیگر مانند WAN روتر کاربرد دارد و مورد استفاده قرار می‌گیرد. به صورت خلاصه می‌توان سلسله مراتب زیر را متصور بود:

دستگاه -> هاب ->سوئیچ-> روتر -> اینترنت

اینگونه نیز می‌توان بیان نمود که روتر  در واقع یک سوئیچ است. با این تفاوت که دارای قابلیت های اضافی و عملکرد سریعتر برای هدایت بسته های یک شبکه به شبکه دیگر  است.

اکسس پوینت چیست؟

اکسس پوینت - شبکه کالا - shabakekala.com

اکسس پوینت که به فارسی به معنی نقطه دسترسی نیز می باشد، یکی از تجهیزاتی است که در شبکه های بیسیم یا وایرلس مورد استفاده قرار می‌گیرد. این تجهیزات که اختصار آنها AP یا WAP می‌باشد در شبکه های کامپیوتری به تجهیزاتی می‌گویند که عملکردی شبیه به سویچ شبکه های کابلی در شبکه های بیسیم دارند. این بدان معنی است که این امکان را فراهم می کنند که از طریق آنها کاربر میتواند چنیدین سیستم کامپیوتری را به یکدیگر متصل نماید.

به شبکه های محلی که با استفاده از اکسس پوینت ها به هم متصل می شوند LAN یا WLAN می‌گویند. این دستگاه ها معمولا یک عملکرد مرکزی داشته که تمامی سیگنال های رادیویی را دریافت و ارسال می کنند. به این صورت که در اکثر مواردی که در شبکه های کامپیوتری می باشد سیگنال های Wi-Fi نیز شامل آنها می‌شود. معمولا از AP ها در شبکه های کوچک و یا شبکه های عمومی اینترنتی برای به وجود آوردن Hot Spot استفاده می‌گردد.

حال با شناخت کامل مودم ،سوئیچ، روتر و اکسس پوینت و تا حدودی تفاوتشان با یکدیگر به صورت کلی تر می‌توان بیان کرد که:

مودم گام اول را برای اتصال به اینترنت برای ما فراهم می‌کند. روتر نیز بین دستگاه های مختلف و مودم اتصال برقرار می‌کند.سوئیچ نیز می‌تواند پورت اترنت بیشتری را ایجاد کند. و در آخر اکسس پوینت وظیفه ی برقراری اتصال بیسیم ( دامنه اتصال بسیم) را برای ما گسترش می‌دهد. عکس زیر در wواقع به صورت کامل این موضوع را شرح می‌دهد:

تفاوت مودم ،سوئیچ، روتر و اکسس پوینت چیست؟ - شبکه کالا - shabakekala.com