ما در جهانی فوق پیشرفته زندگی می کنیم و فناوری های جدید دائماً در حال تغییر هستند. اگر به عنوان یک مدیر شبکه اطلاعات خود را به روز نگه ندارید مطمئناً با اصطلاحاتی روبه رو خواهید شد که اصلاً معنی آنها را نمی دانید.
در این مقاله ما قصد داریم شما را با 10 اصطلاح رایج در شبکه آشنا نماییم:
WLAN:
WLAN مخفف Wireless Local Area Network می باشد. یک شبکه محلی بی سیم که از طریق وایرلس دو یا چند دستگاه را به هم متصل می کند. WLAN معمولاً در یک منطقه محدود کار می کند، فقط اتصال آن دستگاه ها را در محدوده خود فراهم می کند. هر دستگاهی که در خارج از این محدوده قرار گیرد، اتصال خود به شبکه را از دست می دهد.
شبکه WIFI خانگی در واقع نوعی از شبکه WLAN به حساب می آید.
WPAN:
WPAN مخفف Wireless Personal Area Network می باشد. یک شبکه شخصی بی سیم (WPAN) شبکه ای را توصیف می کند که برای برقراری ارتباط بین دستگاه های که فرد آن را حمل می کند، استفاده می شود. برای مثال ماوس و صفحه کلید بی سیم نوعی شبکه WPAN به حساب می آیند.
پروتکل های IPV4 و IPV6:
اینترنت از طیف وسیعی از پروتکل های استاندارد استفاده می کند که امکان ارتباط شبکه را فراهم می کند. مجموعه پروتکل اینترنت با نام TCP / IP شناخته می شود که مخفف Transmission Control Protocol / Internet Protocol است.
اولین نسخه اصلی TCP / IP پروتکل اینترنت نسخه 4 (IPv4) بود. جانشین آن پروتکل اینترنت نسخه 6 (IPv6) است، اگرچه در حال حاضر هر دو پروتکل در حال استفاده هستند.
تعریف هر دو پروتکل، انتقال داده از طریق اینترنت می باشد. بعلاوه، نوع آدرس IP، شماره های آدرس آی پی را جهت استفاده تعریف می کند. به عنوان مثال ، شما احتمالاً به آدرس های IP مانند “192.168.25.204” برخورد کرده اید. این سری اعداد به مکان خاصی در اینترنت اشاره دارد. به هر سایت، روتر و دستگاهی که به اینترنت متصل هستند یک IP خاص اختصاص داده شده است.
IP های IPv4 به عنوان اعداد صحیح 32 بیتی طراحی شده اند که تعداد آدرس های موجود را محدود می کند. برای آنکه بهتر متوجه شوید تصویر زیر را مشاهده کنید:
استاندارد IPv6 برای حل این مشکل با معرفی آدرس های IP هگزا دسیمال 128 بیتی راه اندازی شد، که فضای 3،400،000،000،000،000،000،000،000،000،000،000،000،000،000،000،000 را برای رشد اینترنت فراهم می کند.
IP یک آدرس دودویی است اما برای درک بهتر از سوی کاربران به صورت اعداد ده دهی در قالب یک رشته نمایش داده میشود. برای مثال یک آدرس اینترنتی مبتنی بر IPv4 بهصورت چهار دسته عدد سهتایی نوشته میشود که توسط یک نقطه از هم جدا میشوند. هر یک از چهار دسته عدد سهتایی میتواند مقادیر صفر تا ۲۵۵ داشته باشد. برای مثال 192.168.25.204 یک آدرس اینترنتی مبتنی بر IPv4 است.
IPv6 یک آدرس اینترنتی ۱۲۸ بیتی است که به صورت هگزادسیمال (دستگاه اعداد مبنای ۱۶) نوشته میشود و اجزای آن با استفاده از کالِن از هم منفک میشوند. در دستگاه هگزادسیمال، علاوه بر اعداد ۰ تا ۹، اعداد ۱۰، ۱۱، ۱۲، ۱۳، ۱۴ و ۱۵ با حروف A تا F نمایش داده میشوند. برای مثال آدرسی که در تصویر مشاهده می کنید یک آدرس اینترنتی مبتنی بر IPv6 است.
NAT:
NAT مخفف Network Address Translation است و معمولاً توسط روترها برای به اشتراک گذاشتن یک آدرس IP منفرد در چندین دستگاه استفاده می شود. اگر در خانه خود یک روتر بی سیم دارید ، به احتمال زیاد از NAT استفاده می کند تا هر یک از دستگاه های متصل شما را قادر سازد تا از طریق یک Gateway به اینترنت دسترسی پیدا کنند.
از خارج، روتر شما فقط یک آدرس IP دارد. روترشما می تواند آدرس IP جداگانه ای را به دستگاه های موجود در شبکه خانگی شما اختصاص دهد و یک شبکه محلی ایجاد کند.
بیشتر بخوانید:NAT یا Network Address Translaition چیست؟
Gateway:
Gateway به دستگاهی در شبکه شما گفته می شود که امکان انتقال آزادانه ترافیک از یک شبکه به شبکه دیگر را فراهم می کند. روتر شما به عنوان یک Gateway کار می کند، اجازه می دهد داده ها از اینترنت به سایر دستگاه ها هدایت شوند.
Packet:
بسته متداول ترین شکل داده های انتقال یافته از طریق اینترنت است. نمی تواند حجم عظیمی از داده ها را ذخیره کند. حداکثر، یک Packet می تواند، 65535 بایت (یا 0.065 مگابایت) اطلاعات را درون خود جای دهد. با این حال، بسته اینترنت متوسط شما حتی به این بزرگی نخواهد بود. به طور معمول، بسته های اینترنتی فقط 1500 بایت (0.0015 مگابایت) داده را ذخیره می کنند.
یک Packet به طور کلی از دو نوع داده تشکیل شده است: اطلاعات کنترل و داده های کاربر. اطلاعات کنترل به داده هایی که شبکه برای تحویل داده های کاربر، نیازمند است اشاره دارد: آدرس های مبدا و مقصد، اطلاعات و کدهای تشخیص خطا داده های کاربر به داده های واقعی منتقل شده اعم از جستجوی وب سایت، کلیک روی پیوند یا انتقال پرونده ها اشاره دارد.
P2P:
Peer-to-Peer یا P2P به گونه خاصی از شبکههای کامپیوتری اشاره دارد که از یک معماری توزیع شده استفاده میکنند. به این معنا کلیه کامپیوترها یا دستگاههای عضو شبکه حجم کاری خود را در آن شبکه به اشتراک قرار میدهند. کامپیوترها یا دستگاههایی که بخشی از یک شبکه Peer-to-Peer هستند peers نامیده میشوند. کامپیوترهای درون یک شبکه نظیر به نظیر هیچگونه ارجحیتی نسبت به یکدیگر نداشته و همگی با یکدیگر برابر هستند.
علت مفید بودن این شبکه کامپیوتری این است که این شبکه به سختی از دسترس خارج میشود. حتا اگر یکی از کامپیوترها خاموش شوند، کامپیوترهای دیگر همچنان به کار خود ادامه می دهند. این شبکهها تنها در صورتی از دسترس خارج میشوند که همه کامپیوترهای درون شبکه خاموش شوند.
پروتکل های TLS / SSL — HTTPS:
TLS مخفف Transport Layer Security و نسخه قبلی آن SSL مخفف Secure Sockets Layer، قسمت مهمی از امنیت داده های شما را در اینترنت تشکیل می دهند. آنها پروتکل های رمزنگاری شده ای هستند که به شما امکان می دهند داده های حساس را به طور ایمن با وب سایت های مختلف مانند درگاه های بانکی، سایت های دولتی و حتی فروشگاه های اینترنتی وارد نمایید.
SSL و TLS یک ارتباط امن، دو طرفه و تونل مانند میان دو نقطه که در حال انتقال اطلاعات هستند برقرار میکنند. معمولا برای انتقال اطلاعات از بستر HTTP استفاده میشود ولی وقتی این ارتباط توسط SSL/TLS امن شود، پروتکل انتقال اطلاعات HTTPS خواهد شد.
DDoS:
DDoS مخفف Distributed Denial of Service است و به معنی فرستادن اطلاعات بیش از حد به یک سرور و استفاده خارج از محدوده از منابع (پردازنده، پایگاه داده، پهنای باند، حافظه و…) به طوری که به دلیل حجم بالای پردازش سرویس دهی عادی آن به کاربرانش دچار اختلال شده یا از دسترس خارج شود.
حمله دیداس که یکی از ساده ترین روشهای هک است. در این نوع حمله ها در یک لحظه یا در طی یک زمان به صورت مداوم از طریق کامپیوترهای مختلف که ممکن است خواسته یا حتی ناخواسته (هک شده) مورد استفاده قرار گرفته باشند، به یک سرور(با آی پی مشخص) درخواست دریافت اطلاعات ارسال می شود و موجب از دسترس خارج شدن سروریا به اصطلاح Down شدن سرور می شود. این نوع از هک انواع مختلفی دارد که شامل : حملات Buffer Overflow – حملات Ping of Death – حملات Smurf – حملات Tear Drop – حملات SYN می شود.
DNS:
DNS مخفف Domain Name System است. سیستم نام دامنه (Domain Name System) این است که کامپیوترها متن روزمره ما را به آدرسهای IP قابل خواندن در شبکه ترجمه می کنند. برای مثال وقتی در مرورگر عبارت mrshabake.com تایپ می کنید و enter را فشار می دهید، کامپیوتر شما به سرور DNS متصل می شود. سرور DNS با آدرس IP مربوط به mrshabake.com پاسخ می دهد، در اینجاست که شما فروشگاه شبکه کالارا مشاهده می کنید.
برای بررسی پروتکل مسیریابی ابتدا به تعریف پروتکل می پردازیم. پروتکل شبکه مجموعه ای از قوانین است که نحوه انتقال داده ها بین دستگاه های مختلف در یک شبکه را تعیین می کند. در اصل، به دستگاه های متصل اجازه می دهد بدون توجه به تفاوت در فرایندها، ساختار یا طراحی داخلی آنها با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. به این دلیل است که می توانید به راحتی با مردم سراسر جهان ارتباط برقرار کنید و بنابراین نقش مهمی در ارتباطات دیجیتالی مدرن ایفا می کنند.
پروتکل مسیریابی چیست؟
پروتکل های مسیریابی این توانمندی را به روترها و سوئیچ های لایه 3 خواهند داد که به صورت داینامیک جدول مسیریابی (Routing Table) بین روترهای موجود در یک Internetwork مبادله شود و مسیرهای جدید را اضافه و جدول مسیریابی خود را با ارسال آپدیت ها بین یکدیگر به روز رسانی و آپدیت کند. در واقع هدف از پروتکل مسیریابی، یادگیری مسیرهای موجود در شبکه سازمانی، ایجاد جداول مسیریابی و تصمیم گیری در مورد مسیریابی می باشد. از منظر انواع پروتکل های مسیریابی برخی از متداول ترین آنها عبارتند از: RIP، IGRP، EIGRP، OSPF، BGP، ISIS و …
برخی از وظایف پروتکل های مسیریابی شامل:
مبادله جدول مسیریابی خود با سایر روترهای Internetwork
دریافت پیام های آپدیت از سایر روترها و پردازش آنها
به روزرسانی اتوماتیک جدول مسیریابی بین روترهای یک Internetwork
محاسبه بر روی مسیرهای موجود برای دسترسی به هر مقصد و انتخاب بهترین مسیر برای هر مقصد و قرار دادن آن در جدول مسیریابی
پروتکل انتخاب مسیر در روترها:
ـ Metric:
ممکن است در شبکه Internetwork برای رسیدن به مقصد دو مسیر وجود داشته باشد، در این حالت روترها برای شناسایی بهترین مسیر از واحدی به نام Metric استفاده می کنند در واقع چون پروتکل های مسیریابی مختلفی وجود دارد، هر پروتکل به یک شکل فرم مخصوص به خود Metric را محاسبه می کند.
ـ Administrative Distance:
روترهای شرکت سیسکو از واحد دیگری برای انتخاب بهترین مسیر به مقصد بین چندین پروتکل مسیریابی به نام Administrative Distance استفاده می کنند. در این حالت برای رسیدن به مقصد مسیرخای مختلفی در داخل جدول مسیریابی روترها وجود دارد که توسط پروتکل های مسیریابی مختلف بدست آمده است که در این شرایط روترهای سیسکو برای انتخاب بهترین مسیر بین چندین پروتکل مسیریابی از Administrative Distance استفاده خواهند کرد و از مسیری که دارای Administrative Distance کمتری می باشد استفاده خواهد شد.
Administrative Distance یک روش اختصاصی سیسکو برای رتبه بندی پروتکل ها و منابع مسیریابی می باشد که عددی بین 0 تا 255 را شامل می شود.
به عنوان مثال فرض کنید بر اساس جدول زیر برای رسیدن به یک مقصد دو مسیر در داخل جدول مسیریابی روتر وجود داشته باشد که یک مسیر به صورت دستی از طریق Static Route تعریف شده باشد و یک مسیر از طریق پروتکل مسیریابی RIP و هر دو مسیر قادر به دسترسی به سمت مقصد مورد نظر را داشته باشد ازکدام مسیر استفاده خواهد کرد؟ از مسیری که به وسیله Static Route ایجاد شده است یا از مسیری که توسط پروتکل RIP ایجاد شده؟
Default Distance
Administrative Distance Route Source
0
Connected interface
1
Static route
5
EIGRP summary route
20
External BGP
90
EIGRP internal route
100
IGRP
110
OSPF
115
IS-IS
120
RIP
170
EIGRP external route
200
Internal BGP
255
Unknown
در اینجا از مسیر ایجاد شده توسط Static Route بسته ها به مقصد مسیریابی خواهند شد به علت اینکه Administrative Distance مربوط به Static Route معادل 1 می باشد و از Administrative Distance پروتکل مسیریابی RIP که معادل 120 می باشد کوچکتر و دارای اولویت بالاتری می باشد.
طبقه بندی پروتکل های مسیریابی:
پروتکل های مسیریابی را می توان با توجه به ویژگی های آنها به گروه های مختلف طبقه بندی کرد:
ـ Purpose: شامل Interior Gateway Protocol (IGP) یا Exterior Gateway Protocol ـOperation: شامل Distance vector protocol، link-state protocol یا path-vector ـBehavior:شامل Classful (legacy) یا classless protocol
انواع پروتکل مسیریابی بر اساس عملکرد شامل:
پروتکل های Distance vector:
پروتکل های Distance vector جدول مسیریابی خود را برای تمامی همسایگانی که به طور مستقیم به آن ها متصل هستند، در فواصل زمانی مشخص و با پهنای باند بالایی انتشار می دهند و به آرامی همگرا می شوند. هنگامی که یک مسیر از دسترس خارج می شود، تمام روترهای شبکه باید جدول های مسیریابی خود را بر اساس اطلاعات جدید به روز کنند.
مشکل این پروتکل ها این است که هر روتر مجبور است که اطلاعات جدیدی را به همسایگان خود اطلاع دهد، در نتیجه مدت زمان زیادی طول می کشد تا همه روترها دید دقیقی از شبکه داشته باشند. این پروتکل ها از subnet mask های ثابت استفاده می کنند که مقیاس پذیر نیستند.
انواع پروتکل Distance vector:
1ـ پروتکل (RIPv1) Routing Information Protocol Version1:
این پروتکل IGP, distance vector, classful protocol می باشد. پروتکل های مسیریابی Classful فقط از شبکه هایی پشتیبانی می کنند که Subnet نشده اند. پروتکل های مسیریابی Classful اطلاعات مربوط به Subnet Mask را در Routing Update های خود ارسال نمی کنند. به زبان دیگر اگر شما شبکه ای دارید که در RIPv1 Routing Domain قرار دارد ، RIPv1 این شبکه را به عنوان شبکه Subnet نشده به سایر شبکه های موجود در Routing Domain معرفی می کند.
همچنین این پروتکل از Variable Length Subnet Masking یا VLSM پشتیبانی نمی کند و حداکثر از Metric Value 15 پشتیبانی می کند یا به عبارتی فقط 15 عدد Hop Count را پشتیبانی می کند. اگر تعداد Hop Count ها بیشتر از عدد 15 شود RIPv1 این شبکه را به عنوان شبکه غیر قابل دسترس یا Unreachable در نظر می گیرد. از طرفی این پروتکل برای ارسال پیام های بروز رسانی یا update message ها دارای مکانیزم احراز هویت نمی باشد.
نکته : Hop چیست؟ در شبکه های کامپیوتری Hop قسمتی از یک مسیر میان مبدأ و مقصد بسته اطلاعاتی است. روترها بسته های اطلاعاتی را میان شبکه مبدأ و مقصد منتقل می کند.در واقع هنگام انتقال بسته های اطلاعاتی از یک روتر به شبکه مقصد یک عمل Hop صورت می گیرد. Hop count یا تعداد هاپ ها به میانگین تعداد روتر هایی در شبکه بین مبدأ و مقصد بسته اطلاعاتی گفته می شود که بسته اطلاعاتی بایستی از آن روتر ها عبور کند.
2ـپروتکل (RIPv2) Routing Information Protocol Version2:
این پروتکل IGP, distance vector, classless protocol می باشد. پس همانطور که گفته شد RIPv2 یک پروتکل مسیریابی Classless است که به شما اجازه می دهد که بتوانید از شبکه هایی که Subnet شده اند نیز در فرآیند مسیریابی استفاده کنید. همچنین RIPv2 اجازه ارسال شدن Network Mask شبکه را در بین شبکه ها می دهد تا فرآیند Classless Routing به درستی انجام شود.
این پروتکل از Variable Length Subnet Masking یا VLSM پشتیبانی می کند و حداکثر از Metric Value 15 پشتیبانی می کند یا به عبارتی فقط 15 عدد Hop Count را پشتیبانی می کند. اگر تعداد Hop Count ها بیشتر از عدد 15 شود RIPv2 این شبکه را به عنوان شبکه غیر قابل دسترس یا Unreachable در نظر می گیرد.
از طرفی این پروتکل از Triggered Update پشتیبانی می کند یا به نوعی می توانیم بگوییم Incremental Update را پشتیبانی می کند. RIPv2 برای ارسال پیام های بروز رسانی یا update message ها دارای مکانیزم احراز هویت می باشد. مکانیزم احراز هویتی باعث می شود که روتر مطمئن باشد ترافیک Update های ورودی از منابع lمعتبری ارسال می شوند.
پروتکل IGRP یک پروتکل مسیریابی distance vector می باشد که توسط سیستم های سیسکو برای مسیریابی چندین پروتکل در شبکه های کوچک و متوسط سیسکو مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین از این پروتکل تنها باید در روترهای سیسکو استفاده کنید.
IGRP پروتکل های IP،IPX ، Decnet و AppleTalk را مسیریابی می کند که این امر باعث می شود تا پروتکل IGRP برای مشتریانی که از پروتکل های مختلف زیادی استفاده می کنند، تطبیق پذیر باشد. پروتکل IGRP مقیاس پذیرتر از پروتکل RIP می باشد زیرا از تعداد 100 هاپ (hop) پشتیبانی می کند، هر 90 ثانیه یکبار جداول مسیریابی را اطلاع می دهد و از ترکیبی از 5 معیار مختلف برای انتخاب بهترین مسیر به مقصد استفاده می کند.
پروتکل مسیریابی EIGRP یک پروتکل مسیریابی هیبریدی می باشد که توسط سیستم های سیسکو برای مسیریابی چندین پروتکل در یک شبکه سازمانی سیسکو مورد استفاده قرار می گیرد. این پروتکل از ویژگی های پروتکل های مسیریابی distance vector و link state پشتیبانی می کند.
EIGRP پروتکل های مشابه (IGRP (IP ،IPX ، Decnet و Appletalk را مسیریابی می کند و از معیارهای ترکیبی مشابه پروتکل IGRP برای انتخاب بهترین مسیر به مقصد استفاده می کند.
علاوه بر این، گزینه ای برای توازن بار ترافیک از طریق مسیرهای با هزینه برابر و نابرابر در این پروتکل وجود دارد. در پروتکل EIGRP خلاصه سازی آدرس های شبکه به صورت اتوماتیک بوده که البته می توان آن را به صورتی پیکربندی کرد که خلاصه سازی در محدوده مشخصی صورت گیرد. توزیع مجدد در بین پروتکل های IGRP و EIGRP به صورت خودکار انجام می گیرد. همچنین این پروتکل از تعداد 255 هاپ (hop) و subnet masks با طول متغییر پشتیبانی می کنند. جهت آشنایی بیشتر به مقاله آموزش پروتکل مسیریابی EIGRP مراجعه نمایید.
پروتکل های Link state:
پروتکل های مسیریابی Link state نوع دوم پروتکل های مسیریابی می باشند. هدف اصلی این پروتکل ها مانند پروتکل های distance vector پیدا کردن بهترین مسیر به مقصد با روش های مختلف می باشد. پروتکل های Link state اطلاعات مسیریابی را تنها در زمان بروز تغییرات انتشار می دهند، به همین دلیل به صورت موثر از پهنای باند استفاده می کنند. در این حالت روترها به جای جدول مسیریابی، تنها تغییرات را انتشار می دهند، در نتیجه باعث افزایش سرعت همگرایی می شود.
پروتکل مسیریابی اطلاعات جدید را در اختیار تمام همسایگان در یک شبکه قرار می دهد و تلاش می کند تا با اطلاعات مسیریابی جدید شبکه را همگرا کنند. این پروتکل ها از subnet masks با طول متفاوت استفاده می کنند که هم مقیاس پذیر هستند و هم مسیریابی را بهتر انجام می دهند. آنها همچنین نسبت به پروتکل های مسیریابی distance-vector به CPU و حافظه بیشتری نیاز دارند و پیکربندی آن سخت تر می باشد.
از پروتکل های Link State معمولاً در شبکه های بزرگ و متوسط استفاده خواهد شد.
انواع پروتکل Link state:
1ـ پروتکل (Open Shortest Path First (OSPF:
پروتکل OSPF یک پروتکل مسیریابی link state می باشد که به عنوان یک استاندارد برای مسیریابی IP در شبکه های بزرگ با چند فروشنده مورد استفاده قرار می گیرد. پروتکل link state برای ارتباط اطلاعات مسیر، یک اطلاعیه برای تمام همسایگان متصل در یک ناحیه ارسال می کند. در هنگام راه اندازی هر روتر فعال شده با OSPF ، بسته های hello را برای همه روترهای OSPF متصل ارسال می کند. بسته های hello حاوی اطلاعاتی نظیر زمان سنج های روتر،ID روتر و subnet mask می باشند. اگر روترها در مورد اطلاعات به توافق برسند ، آنها همسایه پروتکل OSPF می شوند.
روترهای همسایه با تغییر پایگاه داده ی link state یک مجاورت یا adjacencies ایجاد می کنند. روترهای موجود در لینک های point-to-point و point-to-multipoint بطور خودکار مجاورت ها را ایجاد می کنند. روترهای پیکربندی شده با رابط های OSPF مانند broadcast و NBMA از یک روتر تعیین شده استفاده می کنند تا بتوانند مجاورت را ایجاد کنند.
جهت آشنایی بیشتر به مقاله OSPF چیست مراجعه نمایید.
2ـ پروتکل Integrated IS-IS:
پروتکل مسیریابی Integrated IS-IS یک پروتکل مسیریابی link state می باشد. بنابراین قوانین حاکم بر آن مشابه قوانین link state می باشد. یعنی هر روتر اطلاعات لینک ها و روترهای متصل به خود را در شبکه ارسال می کند، در نتیجه در هر روتر اطلاعات توپولوژی شبکه وجود خواهد داشت.
این پروتکل مشابه پروتکل OSPF که سازمان های بزرگ و مشتریان ISP از آن استفاده می کنند، می باشد. یک intermediate system یک روتر و IS-IS یک پروتکل مسیریابی می باشد که بسته ها را بین intermediate systems مسیریابی می کند. IS-IS با استفاده از پایگاه داده link state و اجرای الگوریتم SPF Dijkstra کوتاه ترین مسیر را انتخاب می کند. روترهای همسایه در لینک های point to point و point to multipoint، مجاورت را با ارسال بسته های hello و تبادل پایگاه داده link state ایجاد می کنند.
روترهای IS-IS در شبکه های broadcast و NBMA یک روتر مشخص را انتخاب می کنند که مجاورت را با همه روترهای همسایه در آن شبکه ایجاد می کند. این روتر مشخص و روترهای دیگر، مجاورت را با تمام روترهای همسایه از طریق خبررسانی چند رسانه ای multicasting در شبکه ایجاد می کنند. IS-IS از یک ساختار سلسله مراتبی با روترهای سطح 1 و سطح 2 استفاده می کند.
روترهای سطح 1 مشابه روترهای OSPF هستند که هیچ ارتباط مستقیمی با خارج از ناحیه خود ندارند. روترهای سطح 2 شامل نواحی اصلی می شوند که با نواحی دیگر ارتباط برقرار می کنند. هر روتر IS-IS دارای یک آدرس خاص برای مسیریابی دامنه می باشد. همچنین IS-IS فرآیند مسیریابی را به جای یک شبکه، به یک رابط اختصاص می دهد.
نکته: پروتکل های مسیریابی در ظاهر هدف یکسانی را که همان ایجاد و آپدیت جدول مسیریابی بر روی روترهای شبکه و انتخاب بهترین مسیر می باشد را دنبال خواهد کرد ولی در حقیقت مکانیسم عمل آنها و شرایط انتخاب بهترین مسیر در هر یک از پروتکل ها با یکدیگر متفاوت می باشد.
تفاوت پروتکل های مسیریابی Classful با Classless:
ـ پروتکل مسیریابی Classful:
پروتکل های Classful در زمان تبلیغ شبکه هابه سایر روترها همراه آدرس شبکه بخش Subnet Mask مربوط به شبکه ارسال نمی شود.این پروتکل ها توانایی پشتیبانی از توانمندی VLSM را نخواهند داشت و در شبکه های که از این پروتکل استفاده می کنید به علت اینکه همراه با آدرس شبکه بخش مربوط به Subnet Mask هر شبکه تبلیغ نخواهد شد قادر به استفاده از Subnet Mask های متغیر نخواهید بود.
ـ پروتکل مسیریابی Classless:
پروتکل های Classless در زمان تبلیغ شبک ها به سایر روترها همراه با آدرس شبکه بخش Subnet Mask مربوط به شبکه ارسال می شود و این پروتکل ها توانایی پشتیبانی از VLSM را خواهند داشت.
نکته : VLSM مخفف Variable Length Subnet Masking می باشد و یکی از راه ها و تکنیک های تقسیم بندی IP به range های کوچکتر با Subnet های متغیر است که با کمترین هدر رفت IP میتوان یک range بزرگ را به rangeهای کوچکتر برای استفاده بهتر از شبکه خود تقسیم نمود. پروتکل هایی که در زمره پروتکل های Classful قرار می گیرند یعنی پروتکل های RIP 1 و IGRP، از VLSM پشتیبانی نمی کنند. برای همین هم برای استفاده از مزیت هایی که VLSM ارائه می دهد نیاز به بکارگیری پروتکل های Classless مانند BGP، EIGRP، IS-IS، OSPF، RIP 2 داریم.
مشخصات پروتکل مسیریابی:
ـ Speed of convergence: سرعت همگرایی تعیین می کند که روترها در توپولوژی شبکه به سرعت اطلاعات مسیریابی را به اشتراک می گذارند و به یک دانش ثابت می رسند. هرچه همگرایی سریعتر باشد، آن پروتکل ترجیح داده می شود. حلقه های مسیریابی زمانی رخ می دهند که جداول مسیریابی ناسازگار به دلیل همگرایی کند در یک شبکه متغیر به روز نشوند.
ـ Scalability: مقیاس پذیری بر اساس پروتکل مسیریابی که به کار گرفته شده است، میزان بزرگ شدن یک شبکه را تعیین می کند. هرچه شبکه بزرگتر باشد، پروتکل مسیریابی باید مقیاس پذیرتر باشد.
ـ Classful or classless (use of VLSM): پروتکل های مسیریابی کلاسفول شامل subnet mask نیستند و نمی توانند از subnet mask متغیر (VLSM) پشتیبانی کنند. پروتکل های مسیریابی classless شامل subnet mask در به روز رسانی ها است. پروتکلهای مسیریابی classless از VLSM و جمع بندی بهتر مسیر پشتیبانی می کنند.
ـ Resource usage: استفاده از منابع شامل الزامات یک پروتکل مسیریابی مانند فضای حافظه (RAM) ، استفاده از CPU و استفاده از پهنای باند پیوند است. منابع بیشتر نیازمند سخت افزار قوی تری برای پشتیبانی از عملیات پروتکل مسیریابی، علاوه بر فرایندهای ارسال بسته است.
ـ Implementation and maintenance: پیاده سازی و نگهداری سطح دانش مورد نیاز برای یک مدیر شبکه را برای پیاده سازی و نگهداری شبکه بر اساس پروتکل مسیریابی مستقر توصیف می کند.
جدول زیر مقایسه برخی از این پروتکل ها را نشان می دهد:
IS-IS
OSPF
RIPv2
EIGRP
IGRP
RIPv1
Fast
Fast
Slow
Fast
Slow
Slow
Speed of Convergence
Large
Large
Small
Large
Small
Small
Scalability – Size of Network
Yes
Yes
Yes
Yes
No
No
Use of VLSM
High
High
Low
Medium
Low
Low
Resource Usage
Complex
Complex
Simple
Complex
Simple
Simple
Implementation and Maintenance
تفاوت Routing Protocols و Routed Protocols در چیست؟
ـ Routed Protocol یا پروتکل مسیریابی شده:
Routed Protocol یا پروتکل مسیریابی شده به پروتکلی گفته می شود که توانایی ارسال داده از یک شبکه به شبکه دیگر را دارد. این پروتکل ها ترافیک کاربران از جمله ترافیک مربوط به e-mail ،file-transfer، وب و سایر ترافیک های مشابه را با خود حمل می کنند. آنها از یک ساختار یا سیستم آدرس دهی مانند IP Address که می تواند یک شبکه یا یک Host ( کامپیوتر،سرور،پرینتر) را در یک شبکه مشخص کند استفاده می کنند.
به بیانی دیگر این پروتکل شامل دو قسمت آدرس شبکه و آدرس Host می باشد که آدرس شبکه مشخص کنند محل قرارگیری شبکه و آدرس Host نمایانگر محل قرارگیری Host در آن شبکه است. با توجه به اینکه بیش از 90 درصد سیستم عامل ها و Host های موجود در دنیا از آدرس IP به عنوان سیستم آدرس دهی استفاده می کنند، IP Address به عنوان مهمترین و بزرگترین Routed Protocol در دنیا و در شبکه بزرگ اینترنت مورد استفاده قرار می گیرد بنابراین IP یک پروتکل از نوع Routed Protocol است.
ـ Routing Protocol یا پروتکل های مسیریابی:
Routing Protocol ها یا پروتکل های مسیریابی پروتکل هایی هستند که بصورت Dynamic مسیرهای شبکه موجود برای برقراری ارتباط بین شبکه ها را پیدا می کنند و آنها را به هم متصل می کنند، آن ها وظیفه مسیریابی و نشان دادن مسیر درست به Routed Protocol ها برای رسیدن به مقصد را بر عهده دارند. Routing Protocol هایی که در روترهای مختلف در شبکه های مختلف قرار دارند اطلاعات و بروزرسانی های خود را با همدیگر به اشتراک می گذارند تا بتوانند بهترین مسیر برای رسیدن به مقصد های شبکه ای Routed Protocol ها را پیدا کنند.
Routing Protocol ها این قابلیت را دارند که با اضافه شدن یک شبکه جدید به ساختار، آن را شناسایی کنند و مسیرهای منتهی به این شبکه را نیز برای سایر روترهای موجود در شبکه ارسال کنند. Routing Protocol ها را شما معمولا در Router های سخت افزاری، سوئیچ شبکه لایه سه، فایروال ها و سرورهای سخت افزاری و سیستم عامل های سرور مشاهده می کنید. اما بر روی کامپیوترهای معمولی و یا پرینترها وجود ندارند.
شما می توانید انواع روتر سیسکو و حتی سایر روترهای شبکه را با بهترین قیمت و کیفیت همراه با گارانتی معتبر از فروشگاه شبکه کالا خریداری نمایید.
پروتکل اطلاعات مسیریابی (RIP) یا Routing Information Protocol یکی از قدیمی ترین پروتکل های مسیریابی Distance-vector است و از hop count به عنوان واحد مسیریابی استفاده می کند. RIP برای مسیریابی، محدودیت هایی را در تعداد hop های مجاز در یک مسیر از مبدأ به مقصد ایجاد می کند. حداکثر hop مجاز برای RIP پانزده می باشد که اندازه شبکه هایی را که RIP می تواند از آنها پشتیبانی کند را محدود می کند.
پروتکل های مسیریابی پویا مانند RIP این توانایی را به روتر خواهند داد تا جدول مسیریابی خود را به صورت Dynamic و اتوماتیک، آپدیت و کامل کنند. در حقیقت در صورتی که پروتکل پروتکل های مسیریابی بر روی کلیه روترهای یک سازمان فعال و پیکربندی شوند، روترها شروع با ارسال پیام های آپدیت برای یکدیگر خواهند کرد و هر روتر، پیام های آپدیت را برای روترهای همسایه ارسال و از آن ها پیام آپدیت دریافت خواهد کرد، این عمل سبب تکمیل شدن و اضافه شدن اتوماتیک مسیرها در جدول مسیریابی روتر به وسیله پروتکل مسیریابی مانند RIP خواهد شد.
در این حالت اگر یک مسیر به سازمان شما اضافه شود یا یک مسیر حذف شود به صورت اتوماتیک کلیه روترهای سازمان توسط پروتکل مسیریابی آپدیت خواهند شد.
در یک پروتکل اطلاعات مسیریابی (RIP)، روترها جدول مسیریابی خود را هر 30 ثانیه بروزرسانی می کنند. در نسخه های اولیه، جداول مسیریابی به اندازه ای کوچک بودند که میزان ترافیک قابل توجه نبود. هنگامی که شبکه ها گسترش یافتند، مشخص شد که حتی اگر روترها در زمان های تصادفی، initialized شوند، هر 30 ثانیه یک بار می تواند یک انفجار ترافیکی عظیم رخ دهد.
در اکثر محیط های شبکه، به علت همگرایی و مقیاس پذیری ضعیفی که RIP در مقایسه با EIGRP ،OSPF یا IS-IS دارد، برای مسیریابی انتخاب نمی شود. با این حال، از آنجا که RIP برخلاف پروتکل های دیگر، نیازی به پارامتر ندارد، پیکربندی آن آسان است. شما می توانید برای مطالعه بیشتر پروتکل OSPF و EIGRP به مقاله های آموزش پروتکل مسیریابی EIGRP و OSPF چیست؟ مراجعه نمایید.
در شبکه های کامپیوتری Hop قسمتی از یک مسیر میان مبدأ و مقصد بسته اطلاعاتی است. روترها بسته های اطلاعاتی را میان شبکه مبدأ و مقصد منتقل می کند. در واقع هنگام انتقال بسته های اطلاعاتی از یک روتر به شبکه مقصد یک عمل Hop صورت می گیرد. Hop count یا تعداد هاپ ها به میانگین تعداد روتر هایی در شبکه بین مبدأ و مقصد بسته اطلاعاتی گفته می شود که بسته اطلاعاتی بایستی از آن روتر ها عبور کند.
جدول مسیریابی یا Routing Table:
جدول مسیریابی هر روتر درون Internetwork شامل کلیه مسیرهایی می باشدکه روتر قادر به هدایت بسته ها به سمت آنها می باشد، این جدول مسیریابی به شکل و فرم خاص توسط روتر تنظیم خواهد شد. در داخل جدول مسیریابی یک روتر یکسری اطلاعات مریوط به مسیرها وجود دارد که شما باید درکت درستی از اطلاعات داخل آن داشته باشید.
هر روتر RIP یک جدول مسیریابی دارد. این جداول اطلاعات تمام مقاصدی را که روتر می داند می تواند به آنها برسد ذخیره می کنند. هر روتر اطلاعات جدول مسیریابی خود را به نزدیکترین همسایگان خود مبادله می کند. روترها اطلاعات جدول مسیریابی را هر 30 ثانیه برای نزدیکترین همسایگان خود پخش می کنند.
برای مثال: اگر کاربر هستید و می خواهید به google.com برسید. مسیرهای زیادی وجود دارد که می توانید از طریق آنها به سرور Google دسترسی پیدا کنید.
در مثال زیر، کاربر سه مسیر دارد. RIP تعداد روترهای مورد نیاز برای رسیدن به سرور مقصد را از هر مسیر شمارش می کند. سپس مسیری را انتخاب می کند که دارای حداقل تعداد باشد. همانطور که در تصویر مشاهده می کنید مسیر 1 دارای 2 عدد Hop، مسیر 2 دارای 3 عدد Hop و مسیر 3 دارای 4 عدد Hop برای رسیدن به سرور مقصد است. بنابراین، RIP مسیر 1 را انتخاب می کند.
انواع RIP یا Routing Information Protocol:
ـ RIP Version 1:
این پروتکل جهت آپدیت جدول مسیریابی بین روترهای شبکه از پیام های Broadcast استفاده می کند که هر 30 ثانیه یکبار کل جدول مسیریابی را از طریق اینترفیس های فعال منتشر می کند و Metric در پروتکل RIP بر اساس Hop Count محاسبه می شود و این پروتکل محدودیت 15 عدد Hop Count را خواهد داشت. RIP Version 1 یک پروتکل Classful است و در صورتی که چندین مسیر دارای Hop Count یکسان باشد، Load Blancing بین مسیرها به وجود خواهد آمد. حداکثر بر روی 6 مسیر با Metric یکسان می تواند Load Blancing ایجاد شود.
برخی ویژگی های RIP Version 1 به شرح زیر است:
جداول مسیریابی RIPv1 هر 25 تا 35 ثانیه یک بار به روز می شوند.
RIP v1 از مسیریابی Classful استفاده می کند.
به روزرسانی های مسیریابی دوره ای، شامل اطلاعات subnet و پشتیبانی VLSM نیستند.
همچنین در این نسخه هیچ گونه احراز هویتی وجود ندارد که باعث شود RIP در برابر حملات مختلف آسیب پذیر باشد.
ـ RIP Version 2:
این پروتکل هم از نوع Distance Vector می باشد ولی پیشرفته تر از RIP Ver1 است. پروتکل RIP Ver 2 از Multicasting به جای Broadcast استفاده می کند اما قابلیت کار به صورت Broadcast را نیر دارا می باشد. پروتکل RIP ver2 یک پروتکل Classless می باشد و VLSM را پشتیبانی می کند.
RIP Ver2 همچنین از احراز هویت پشتیبانی می کند که این توانمندی باعث می شود که روترها قبل از آپدیت جدول مسیریابی و رد و بدل کردن اطلاعات مسیریابی یکدیگر را احراز هویت نمایند و بعد از تکمیل پروسه احراز هویت جدول های مسیریابی را بین یکدیگر مبادله کنند. در این پروتکل انتخاب بهترین مسیر بر اساس HOP Count با تداد روترها موجود در مسیر محاسبه می شود.
برخی ویژگی های RIP Version 2 به شرح زیر است:
این نسخه توانایی حمل اطلاعات subnet و پشتیبانی از CIDR را دارد.
حداکثر شمارش Hop، پانزده می باشد.
امکان احراز هویت دارد.
برچسب های مسیریابی نیز در نسخه RIP 2 اضافه شده است. این قابلیت باعث تمایز بین مسیرهای پروتکل RIP و مسیرهای پروتکل های دیگر می شود.
ـ RIPng:
RIPng یا RIP next generation در واقع نسخه گسترش یافته RIPv2 برای پشتیبانی از IPv6 میباشد. تفاوتهای اصلی بین RIPv2 و RIPng عبارتند از:
پشتیبانی از شبکه IPv6.
RIPv2 بر خلاف RIPng از به روزرسانی های احراز هویت RIPv1 پشتیبانی می کند.
RIPng از پروتکلUDP با پورت 521 استفاده میکند.
نکته: VLSM مخفف Variable Length Subnet Masking می باشد و یکی از راه ها و تکنیک های تقسیم بندی IP به range های کوچکتر با Subnet های متغیر است که با کمترین هدر رفت IP میتوان یک range بزرگ را به rangeهای کوچکتر برای استفاده بهتر از شبکه خود تقسیم نمود. پروتکل هایی که در زمره پروتکل های Classful قرار می گیرند یعنی پروتکل های RIP 1 و IGRP، از VLSM پشتیبانی نمی کنند. برای همین هم برای استفاده از مزیت هایی که VLSM ارائه می دهد نیاز به بکارگیری پروتکل های Classless مانند BGP، EIGRP، IS-IS، OSPF، RIP 2 داریم.
واحد Metric در پروتکل مسیریابی RIP:
ممکن است در شبکه Internetwork برای رسیدن به یک شبکه چندین مسیر وجود داشته باشد، در این وضعیت از واحدی به نام Metric برای انتخاب بهترین مسیر استفاده می شود. هر پروتکل مسیریابی به یک شکل و فرم Metric را محاسبه می کند. در پروتکل مسیریابی RIP بهترین مسیر، مسیری خواهد بود که دارای تعداد روترها یا Hop های کمتری باشد.
یکی از مشکلاتی که پروتکل مسیریابی RIP با آن مواجه می باشد مشکل نحوه محاسبه Metric است. در پروتکل RIP تنها روش محاسبه Metric تعداد Hop می باشد، مشکل در صورتی به وجود می آید که مسیرهای ارتباطی دارای سرعت یکسان نباشند.
نکته: شبکه Internetwork یک شبکه سازمانی یا شرکتی است که از مجموعه ای از مسیرها و روترها تشکیل شده است.
پروتکل اطلاعات مسیریابی (RIP) از تایمرهای زیر استفاده می کند:
update timer: فاصله بین دو پیام پاسخگویی را کنترل می کند و به طور پیش فرض 30 ثانیه است.
invalid timer: تایمر نامعتبر مشخص می کند که یک routing چه مدت می تواند در جدول مسیریابی باشد بدون اینکه بروز رسانی شود. این تایمر را تایمر انقضا مینامند و به طور پیش فرض 180 ثانیه است.
Flush Timer: تایمر فلاش زمان بین routeهای بی اعتبار و یا غیر قابل دسترسی را کنترل و از جدول مسیریابی حذف می کند. به طور پیش فرض 240 ثانیه است که 60 ثانیه طولانی تر از تایمر نامعتبر است. این تایمر باید روی زمان بیشتری از از تایمر نامعتبر تنظیم شود.
HolddownTimer: این تایمر برای تثبیت route ها هنگامی که شمارش hop ها آغاز میشود، در ورودی هر مسیر شروع می شود. در طی این مدت، هیچ به روزرسانی برای ورودی مسیریابی انجام نمی شود. مقدار پیش فرض این تایمر 180 ثانیه است.
مزایای پروتکل مسیریابی RIP:
ـ پیکربندی آن آسان است.
ـ هر بار که توپولوژی شبکه تغییر می کند نیازی به به روز رسانی ندارد.
ـ تقریباً همه روترها را پشتیبانی می کند.
معایب پروتکل مسیریابی RIP:
ـ این پروتکل فقط بر اساس تعداد Hop است. بنابراین، اگر مسیر بهتری با پهنای باند بهتر موجود باشد ، آن مسیر را انتخاب نمی کند.
مثال: فرض کنید دو مسیر داریم، مسیر اول دارای پهنای باند 100 کیلوبیت بر ثانیه (کیلوبیت بر ثانیه) است و ترافیک زیادی در این مسیر وجود دارد در حالی که مسیر دوم دارای پهنای باند 100 مگابیت بر ثانیه (مگابیت بر ثانیه) است و رایگان است. در حال حاضر RIP مسیر 1 را انتخاب می کند هر چند که تردد بالایی دارد پهنای باند آن بسیار کمتر از پهنای باند مسیر 2 است. این یکی از بزرگترین معایب RIP است.
ـ استفاده از پهنای باند در RIP بسیار زیاد است زیرا هر 30 ثانیه به روز رسانی خود را Broadcast می کند.
ـ RIP تنها از تعداد 15 هاپ پشتیبانی می کند ، بنابراین حداکثر 16 روتر را می توان در RIP پیکربندی کرد.
ـ در اینجا نرخ همگرایی کند است. این بدان معناست که وقتی هر پیوندی از بین می رود، زمان زیادی طول می کشد تا مسیرهای جایگزین را انتخاب کنید.
محدودیت های پروتکل مسیریابی RIP:
تعداد hop ها نباید از 15 تجاوز کند.
Variable Length Subnet Masks توسط نسخه 1 RIP پشتیبانی نمی شود.
دارای همگرایی (convergence) آهسته است که منجر به مشکلات زیادی میشود.
RIP معمولا در شبکه های کوچک از قبیل LAN یا مجموعه ای از LAN های کوچک که تشکیل یک Campus Area Network را داده اند استفاده می شود.
همچنین شما می توانید جهت آشنایی با Subnet Mask و تفاوت آن با WildCard Mask به مقاله مربوطه مراجعه نمایید.
نحوه ی پیکربندی RIP در روتر:
در این قسمت نحوه پیکربندی RIP در روتر Cisco را به شما نشان خواهم داد. این توپولوژی است که من استفاده خواهم کرد:
در بالا 3 روتر به نام های mrshabake-R1، mrshabake-R2 و mrshabake-R3 را مشاهده می کنید. چند شبکه وجود دارد بنابراین فضا برای پیکربندی RIP مناسب است. ابتدا بیایید همه interface ها را پیکربندی کنیم:
به اینترفیس ها، IP می دهیم:
ابتدا به دو دست روتر mrshabake-R1 یعنی fa0/0 وfa0/1 IP می دهیم:
سپس به interfaceهای روتر mrshabake-R2، mrshabake-R3، ip می دهیم:
قبل از پیکربندی RIP، به routing table موجود درروتر های mrshabake-R1، mrshabake-R2 و mrshabake-R3 نگاه کنید تا از مسیرهایی که هر دستگاه در حال حاضر در جدول مسیریابی خود دارد مطمئن شویم.
برای اینکار دستور show ip route را در privileged mode وارد میکنیم:
کد هایی که در بالای routing table (جدول مسیریابی) وجود دارد، نوع مسیر را نشان می دهد. هر نوع مسیر مربوط به یک حرف است. این حروف در کنار مسیر در routing table ظاهر می شوند. توجه به این حروف به شما این امکان را می دهد تا بفهمید که روتر چگونه هر مسیر را در routing table یاد گرفته است.
در حال حاضر ، تنها مسیرهایی که در mrshabake-R1 وجود دارد ، مسیرهایی هستند که مستقیماً به interface ها متصل می شوند. به عنوان مثال حرف C قبل از مسیر،نشان دهنده یک مسیر مستقیم متصل به 192.168.12.0/24 از طریق fastEthernet 1/0 است.
فرض کنید از mrshabake-R1، باید به شبکه mrshabake-R2 192.168.23.2 برسید. می توانید بررسی کنید که آیا این کار با راه اندازی ping از R1 به اینترفیس FastEthernet1/0 R2 192.168.23.2 انجام می شود یا خیر. اگر پینگ موفق شد، می دانیم که R1 می تواند به شبکه مقصد برسد. برای انجام این کار، به R1 بازگردید و از حالت privileged mode، از دستور زیر استفاده کنید:
یک درخواست استاندارد ping ، پنج بسته Echo ICMP ارسال می کند. دریافت پاسخ Echo ICMP در پاسخ به درخواست Echo ICMP نشان دهنده یک پینگ موفق است. پاسخ موفق با علامت تعجب (!) مشخص می شود و پاسخ ناموفق با علامت (.) نشان داده می شود. این نشان می دهد که 5 پاسخ به پنج بسته ICMP echo ارسال شده، فرستاده شده است. در نتیجه ، میزان موفقیت 100 درصد است ، که نشان می دهد درخواست موفقیت امیز بوده است و R1 می تواند به شبکه .23.0192.168 برسد.
پیکربندی RIP به مراحل زیر نیاز دارد:
مرحله 1: ابتدا باید فرآیند مسیریابی RIP را فعال کنید ، که از طریق دستور #router rip شما را در حالت پیکربندی روتر قرار می دهد.
مرحله 2: شبکه هایی را که باید با استفاده از RIP از طریق دستور (config-router) #network [network IP address] تبلیغ یا اعلام شوند، مشخص کنید.
RIP دو نسخه (1و2) دارد، درصورتی که بعد از دستور، نسخه ی ان را مشخص نکنیم به صورت پیش فرض Version2 در نظر می گیرد.
اینکار را برای تمامی روتر ها انجام می دهیم.
در اخر دستورات را با استفاده از دستور:
#copy running-config startup-config
یا
write #
ذخیره کنید.
منبع: How to configure RIP on a Cisco router
شما می توانید انواع روتر را بر حسب نیاز خود با بهترین قیمت و قیمت همراه با گارانتی معتبر از فروشگاه اینترنتی شبکه کالا خریداری نمایید.
یکی از روش های استفاده درست از تجهیزات شبکه شناخت کامل آن دستگاه و و سایر قابلیت هایی است که می توان از آنها استفاده کرد. در این مقاله، انواع مختلف لیست های کنترل دسترسی را بررسی می کنیم و برخی از مفاهیم استقرار از جمله علت و زمان استفاده از آن ها را مورد بررسی قرار خواهیم داد.
لیست های کنترل دسترسی چیست؟
ACL ها یک فیلتر شبکه ای هستند که توسط روترها و برخی سوئیچ ها برای ورود مجاز یا محدود کردن جریان داده ها به رابط های شبکه استفاده می شوند. هنگامی که ACL در یک رابط پیکربندی شده است، دستگاه، شبکه داده های عبوری از رابط را تجزیه و تحلیل می کند، آن ها را با معیارهای توصیف شده در ACL مقایسه می کند، جریان داده ها را مجاز کرده و یا از ورود آن ها جلوگیری می کند. در ابتدا ، ACL ها تنها راهی برای دستیابی به محافظت از فایروال بودند.
امروزه انواع مختلفی از فایروال ها و گزینه های جایگزین برای ACL وجود دارد. با این حال، سازمان ها همچنان در استفاده از فناوری هایی مانند شبکه های خصوصی مجازی (VPN) از ACL ها استفاده می کنند که مشخص می کنند کدام ترافیک باید از طریق یک تونل VPN رمزگذاری و انتقال یابد.
دو نوع ACL وجود دارد:
1ـ Filesystem ACLها:
با استفاده از آن دسترسی به فایلها و / یا فهرستها را فیلتر کنید. ACL های Filesystem به سیستم عامل هایی می گویند که کاربران می توانند با استفاده از آن به سیستم دسترسی پیدا کنند و همچنین میزان دسترسی را نیز محدود می کند.
2ـ Networking ACLها:
شبکه ACL ها به روترها و سوئیچ ها می گویند که کدام نوع ترافیک می تواند به شبکه دسترسی داشته باشد و کدام فعالیت مجاز است.
لیست کنترل دسترسی با دو دسته اصلی قابل دستیابی می باشند:
1ـ Standard ACL:
لیست دسترسی فقط با استفاده از آدرس IP مبدأ تهیه شده است. از این رو لیست های کنترل دسترسی اجازه می دهد کل مجموعه پروتکل را مسدود کنند. آنها میان ترافیک IP مانند UDP ، TCP و HTTPS را تفکیک نمی کنند. به طور کلی آنها از شماره های 1-99 یا 1300-1999 استفاده می کنند تا روتر بتواند آدرس را به عنوان آدرس IP مبدأ تشخیص دهد.
2ـ Extended ACL:
یک لیست دسترسی گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرد، زیرا می تواند ترافیک IP را متمایز کند. از آدرس های IP مبدأ و مقصد و شماره پورت ها برای ایجاد ترافیک IP استفاده می کند. همچنین می توانید تعیین کنید که کدام ترافیک IP مجاز یا رد شود. آنها از اعداد 100-199 و 2000-2699 استفاده می کنند.
چرا ما از لیست کنترل دسترسی استفاده می کنیم؟
دلایل مختلفی برای استفاده از ACLها وجود دارد. دلیل اصلی استفاده از ACLها تأمین سطح اولیه امنیت شبکه می باشد. ACL ها به اندازه فایروال ها پیچیده نیستند و محافظت عالی ای را نیز ارائه نمی دهند، اما از رابط های با سرعت بالاتر که سرعت خط مهم است و فایروال ها ممکن است باعث ایجاد محدودیت در آنجا شوند، محافظت می کنند. ACL ها همچنین برای محدود کردن به روزرسانی ها برای مسیریابی از همتایان شبکه استفاده می شوند و می توانند در تعیین کنترل جریان برای ترافیک شبکه مؤثر باشند.
به طور کلی می توان گفت دلایل استفاده از ACL ها عبارتند از:
1ـ کنترل جریان ترافیک
2ـ محدود کردن ترافیک شبکه برای بهبود عملکرد شبکه
3ـ سطح امنیتی برای دسترسی به شبکه که مشخص می کند یک کاربر امکان استفاده از سرور، شبکه، سرویس را دارد یا خیر.
4ـ نظارت بر خروجی و ورودی به سیستم
چه زمانی از لیست کنترل دسترسی استفاده می کنیم؟
همانطور که قبلاً هم اشاره کردم، ACL برای روترها به اندازه فایروال ها پیچیده و قوی نیستند، اما آنها قابلیت های قابل توجه تری از فایروال ها ارائه می دهند. به عنوان یک متخصص امنیت یا شبکه IT ، قرار دادن یک دیوار دفاعی برای محافظت از شبکه، دارایی ها و داده های آن امری مهم و ضروری می باشد. ACL ها باید در روترهای خارجی قرار بگیرند تا بتوانند ترافیک را در شبکه ها و پروتکل های آسیب پذیر شناخته شده، فیلتر کنند.
یکی از متداول ترین روش ها در این حالت، تنظیم یک منطقه DMZ یا de-militarized buffer zone در شبکه می باشد. این معماری معمولاً با دو دستگاه شبکه جداگانه اجرا می شود. یک نمونه از این پیکربندی در شکل زیر نشان داده شده است.
بیرونی ترین روتر امکان دسترسی به کلیه اتصالات شبکه خارجی را فراهم می کند. این روتر معمولاً دارای ACL های محدودتر است ، اما بلوک های دسترسی محافظت بیشتری را برای مناطقی از جداول مسیریابی جهانی که می خواهید محدود کنید، فراهم می کند. این روتر همچنین از پروتکل های شناخته شده ای که اجازه دسترسی به داخل یا خارج از شبکه شما ندارند، نیز محافظت می کند.
علاوه بر این، ACL ها در اینجا باید برای محدود کردن دسترسی همتا به شبکه تنظیم شوند و می توانند همراه با پروتکل های مسیریابی برای محدود کردن به روزرسانی ها و میزان مسیری که از طریق همتایان شبکه ارسال یا دریافت می شوند، استفاده شوند.
DMZ منطقه ای است که بیشتر متخصصان فناوری اطلاعات سیستم هایی را که نیاز به دسترسی از خارج دارند را در آن قرار می دهند. متداول ترین نمونه این سیستم ها سرورهای وب، سرورهای DNS و سیستم های دسترسی از راه دور یا VPN هستند.
روتر داخلی DMZ شامل ACL های محدودتر است که برای محافظت از شبکه داخلی در برابر تهدیدها طراحی شده است. ACL ها در اینجا اغلب با مجوز پیکربندی می شوند و اظهارات مربوط به آدرس های خاص و سرویس های پروتکل را تکذیب می کنند.
لیست کنترل دسترسی شامل چه چیزهایی هستند؟
صرف نظر از اینکه از چه بستر مسیریابی استفاده می کنید، همه این روترها دارای مشخصات مشابه برای تعیین یک لیست کنترل دسترسی هستند. لیست های پیشرفته تر کنترل مشخص تری دارند، اما دستورالعمل های عمومی به شرح زیر می باشد:
نام لیست کنترل دسترسی (بسته به نوع روترنام آن ها می تواند عددی یا ترکیبی از عدد و کلمه باشد.)
تعداد دنباله ای از نام ها برای هر ورودی
شرح اجازه یا منع این ورودی
یک پروتکل شبکه و عملکرد یا پورت های مرتبط: برای مثال شامل IP، IPX، ICMP، TCP، UDP، NETBIOS و بسیاری دیگر است.
اهداف مبدأ یا مقصد: اینها به طور معمول آدرس هستند و می توانند به عنوان یک آدرس جداگانه، یک محدوده یا زیر شبکه یا تمام آدرس ها تعریف شوند.
پرچم ها یا شناسه های اضافی
بهترین روش های ACL:
هنگام پیکربندی ACL ، برای اطمینان از محکم بودن امنیت و مسدود شدن ترافیک مشکوک ، باید چند روش عالی را رعایت کنید:
1ـ ACL در همه جا:
ACL ها بر روی هر رابط ، تقریباً در تمام تجهیزات امنیتی یا مسیریابی اعمال می شوند. این خوب است زیرا شما نمی توانید برای رابط ها و رابط های بیرونی که شبکه شما را تشکیل می دهند، قوانین یکسانی را داشته باشید.
روش ACL در تمام رابط ها برای ACL های ورودی ، مخصوصاً قوانینی که تصمیم می گیرند کدام آدرس می تواند داده ها را به شبکه شما منتقل کند ، ضروری است. این ها قوانینی هستند که تفاوت قابل توجهی ایجاد می کنند.
2ـ ACL به ترتیب :
تقریباً در همه موارد ، موتور تقویت کننده ACL از بالا شروع می شود و از لیست پایین می رود. این پیامدهایی برای کارکرد ACL با یک جریان داده خاص دارد. یکی از دلایلی که سازمانها از ACL استفاده می کنند این است که آنها دارای محاسباتی کمتری نسبت به فایروال ها و کار با سرعت بالا هستند.
3ـ مستند سازی کار:
قبل از اضافه کردن ACL ها ابتدا مشخص کنید که قرار است چه کاری را انجام داده و یا چه موقع آن را اضافه کنید.
Cisco ACI : کمپانی سیسکو همواره در جهت بهبود کارایی تجهیزات ساخت خود، قابلیت های جدیدی را ارائه می نماید. یکی از این اقدامات ارائه قابلیت ACI (مخفف عبارت Application Centric Infrastructure) می باشد. تکنولوژی Cisco ACI مشکلات موجود در مراکز دادهی نسل قبل را مرتفع نمود و با ارائه ملزومات مورد نیاز سبب افزایش کارایی و بهرهوری می گردد.
در واقع این قابلیت شیوه های قدیمی شبکه را تغییر داده و دستورات جدیدی را فراهم می کند. ACI از یک سیستم کنترل استفاده می کند که در آن مشخص خواهیم کرد نتیجه نهایی مورد نظرمان چیست. تکنولوژی سیسکو ACI با ایجاد یک ابر زیرساختی یکپارچه، پیچیدگیهای مربوط به پیکربندی زیرساخت را به صورت کامل از میان بر می دارد، به گونهای که مدیران شبکه، دیگر درگیر پیکربندی ارتباطات زیرساختی و پیچیدگیهای آنها نخواهند بود.
یک مدیریت سیاستگذاری شده متمرکز یا (Cisco Application Policy Infrastructure Controller (APIC
یک Cisco Application Virtual Switch (AVS) for the virtual network edge برای لبه شبکه مجازی
نوآوری های نرم افزاری و سخت افزاری
زیرساخت های یکپارچه فیزیکی و مجازی
یک اکوسیستم باز از فروشندگان شبکه، ذخیره سازی، مدیریت و هماهنگی
مقایسه میان سیسکو ACI و سیسکو DNA Center
مزایای اصلی Cisco ACI:
ـ بهینه سازی شبکه از طریق:
سادگی عملیاتی، سیاست های مشترک، مدیریت عملیاتی در برنامه های کاربردی، شبکه و منابع امنیتی
شبکه انعطاف پذیر و در عین حال بسیار در دسترس که اجازه می دهد برنامه کاربردی agile در یک یا چند سایت و در سایت های جهانی بدون نیاز به زیرساخت های پیچیده (Data Center Interconnect (DCI قرار بگیرد.
مدیریت شبکه متمرکز و دید با اتوماسیون کامل و نظارت بر سلامت شبکه در زمان واقعی
ارائه راه حل cloud-ready SDN
Platform مشترک برای مدیریت محیط های فیزیکی و مجازی
ـ محافظت از تجارت از طریق:
استمرار در کسب و کار و ریکاوری خرابی ها
ایجاد شبکه ایمن با یک الگوی امنیتی zero-trust و ویژگی های امنیتی جدید مانند microsegmentation
ـ ساختار Spine and Leaf Structure:
ACI در یک شبکه Clos ساخته شده است و دارای گره های Spine و Leaf است که در شکل زیر نشان داده شده است. هر leaf به شکلی شبکه ای به Spine متصل است. این طراحی افزایش ترافیک شرق به غرب ناشی از افزایش سرورهای مجازی در رأس ، هاست های فیزیکی را در مدرن ترین مراکز داده مکان یابی می کند.
انواع هاست ها یا EndPoints ها (دستگاه های شبکه، سرور، سرورهای مجازی و غیره) فقط به پورت های Leaf متصل می شوند و و هرگز به پورت های Spine متصل نمی شوند. گره های Spine و Leaf هر دو از سوئیچ های سیسکو سری Nexus 9000 تشکیل شده اند، اگرچه برای ادغام سایر سوئیچ های Nexus برای انتقال شبکه فعلی شما به مدل جدید ACI نیز روش هایی وجود دارد.
ـ مدل سیاست گذاری:
ACI از الگوی سیاست گذاری white-list استفاده می کند، به این معنی که به هیچ بسته ای اجازه دسترسی به برنامه ها را نمی دهد. در ACI می توانیم گروه های EndPoint را برای هر ساختاری مانند برنامه ها، گروه های پورت مجازی ، VLAN ها و غیره ایجاد کنیم. به طور کلی ما این موارد را در یک مدل برنامه 3 لایه تنظیم می کنیم که در بسیاری از مراکز داده وجود دارد. برنامه 3 لایه شامل یک لایه وب ، یک لایه برنامه و یک لایه پایگاه داده است. برای هر برنامه در هریک از این ردیف ها، می توانیم ماشین های مجازی داشته باشیم. بعد از راه اندازی EPG ها می توانیم سیاست هایی ایجاد کنیم تا انواع خاصی از ترافیک بین آنها جریان یابد. به عنوان مثال، برخلاف لیست های کنترل دسترسی که فقط مجوزهای unidirectional را ارائه می دهند.اگر بخواهیم بین دیتابیس و لایه های برنامه، دسترسی bi-directional را برای یک ترافیک خاص ایجاد کنیم می تواینم این کار را انجام دهیم. البته ممکن است فقط دسترسی unidirectional مجاز باشد.
ـ نمودار خدمات:
گاهی در جریان ترافیک نیاز به سخت افزار و نرم افزارهای قدیمی شبکه نیز وجود دارد. به عنوان مثال وقتی که ما به تعادل بار فایروال یا حتی نوعی آنتی ویروس و یا هر راه حل امنیتی دیگر بین لایه ها احتیاج داشته باشیم.
با استفاده از یک پروتکل جدید به نام OpFlex ما قادر خواهیم بود در انواع Cisco and 3rd-party applications and appliances استفاده کنیم. این امر ایجاد امنیت بین لایه ها و سازه هایی را که به راحتی قابل کپی و تغییر باشند را آسان تر می سازد.
ـ پروفایل اپلیکیشن شبکه:
بعد از تنظیم EPG ها، سیاست ها و نمودارهای خدمات را بین لایه ها Contracts ایجاد می کنیم. EPG ها هم به عنوان ارائه دهنده و هم مصرف کننده این Contractsها می توانند عمل می کنند که اساساً سیاست ها را به لایه هایی مرتبط متصل می کنند. همه اینها با هم پروفایل اپلیکیشن شبکه را تشکیل می دهند. این پروفایل اپلیکیشن شبکه نه تنها امنیت لایه ای را در اختیار ما قرار دهد، بلکه ساختارهای قابل استفاده مجدد دیگری را نیز به ما می دهد که مدیران می توانند در هر نقطه از شبکه آنها را اعمال کنند.
این مقاله بخش کوچکی از نکات مربوط به Cisco ACI و نحوه عملکرد آن را پوشش داده است. آدرسهای ACI نه تنها نیاز به مجازی سازی شبکه را برآورده می کنند بلکه برای ایجاد یک شبکه stateless در کل مرکز داده، انتزاع سخت افزاری را ایجاد می کنند. این شبکه به دلیل مواردی مانند اتوماسیون و فرآیندهای قابل تکرار باعث می شود تا مدیران شبکه نه تنها ارتباط بهتری با مدیران برنامه ها داشته باشند بلکه شبکه های قدرتمندی ایجاد می کند که نسبت به شبکه های قدیمی، در زمان کمتر عملکرد بهتری را ارائه می دهند.
سیسکو SD-Access : شبکه های سازمانی بسیار پیچیده هستند. برای مثال، محوطه یک دانشگاه و یا یک شرکت و یا سازمان با چندین شعبه را می توان از طریق اتصالات WAN به هم متصل کرد. که البته در این شرایط دستگاه های زیادی در لایه فیزیکی شامل روترها، سوئیچ های شبکه، فایروال ها، سرورها، کنترل کننده های شبکه بی سیم و غیره را خواهیم داشت که این امر مدیریت کل شبکه را سخت می کند.
برای یک کارشناس IT شاید بهترین شرایط داشتن دید کلی و عمیق نسبت به کل شبکه می باشد که همچنین بتواند از این اطلاعات در رابطه با دیگر سیاست های امنیتی استفاده نماید. اما بهترین حالت ممکن اینگونه است که شبکه خود را بخش بندی کرده و اجازه دهید هر بخش به صورت پویا این سیاست های امنیتی را اجرا نماید.
دسترسی نرمافزار محور (Software-Define Access) یا به اختصار SD-Access سیسکو همراه با سیسکو DNA برای مقاصد مشخصی در شبکه طراحی شده اند.
SD-Access سیسکو حاصل تکاملِ طراحیهای قدیمی Campus LAN در شبکههایی است که بطور مستقیم تصمیمات سازمان را اجرا میکنند. SD-Access سیسکو مجهز به یک پکیج از برنامههای کاربردی است که به عنوان بخشی از نرمافزار Cisco Center DNA برای طراحی، آمادهسازی، اعمال Policy و تسهیل در ایجاد یک Campus هوشمند شبکهی سیمی و بیسیم، اجرا میشوند.
Cisco SD-Access تقسیم بندی خودکار مبتنی بر قابلیت دید را برای جداسازی کاربر، دستگاه و ترافیک برنامه بدون طراحی فیزیکی مجدد شبکه فراهم می کند. در سیسکو SD-Access خط مشی دسترسی کاربر به صورت خودکار بوده و می توان اطمینان حاصل کرد که آیا این سیاست ها برای کاربران، تجهیزات و برنامه های شبکه به درستی وضع شده اند یا خیر؟
این امر با استفاده از سیاست های دسترسی یکپارچه در سراسر LAN و WLAN محقق می شود و بدون ایجاد خطر در امنیت، یک تجربه کاربری با ثبات را در هر قسمت از شبکه ایجاد می کند.
بررسی راه حل Cisco SD-Access:
Cisco SD-Access با بهبود قابلیت مشاهده، تعریف و بکارگیری سیاستهای دسترسی group-based، تقسیم بندی شبکه برای جداسازی ترافیک، کاهش خطر و تهدیدها و دستیابی به سازگاری در سیاست در کل شرکت از کاربران تا برنامه ها، امکان تبدیل فناوری اطلاعات را فراهم می کند. سیسکو SD-Access شامل برخی عناصر اساسی است ، از جمله:
ـ معماری مبتنی بر کنترل کننده (Controller-based architecture):
در شبکه های سنتی مدیریت هر دستگاه به طور جداگانه صورت می گرفت، که این کار بسیار زمان بر بوده و همچنین خطای انسانی در آن امری اجتناب ناپذیر بوده است. Cisco SD-Access از مرکز سیسکو DNA، به منظور کنترل و اداره اجزای شبکه مبتنی بر DNA سیسکو استفاده می نماید. اجرای سیسکو SD-Access زمان بر نبوده و می توان به سرعت آن را در شبکه پیکربندی کرد.
ـ اساس شبکه (Network fabric):
با استفاده از یک عنصر کنترل کننده، می توانید شبکه را در بلوک های منطقی بنام fabric در نظر بگیرید. Cisco SD-Access Fabric از پوشش های مجازی شبکه استفاده می کند تا در مقیاس بسیار گسترده از پویای ، تقسیم بندی و برنامه ریزی پشتیبانی کند.
Virtual Network Overlay از یک سطح کنترل استفاده می کند تا نقاط انتهایی را در مکان شبکه خود به روز نگه دارد، زیرا نقاط انتهایی در شبکه همواره تغییر می کنند. به طور کلی با جدا سازی ترافیک شبکه، پیچیدگی ها را کاهش و مقیاس پذیری و همگرایی را بهبود می بخشد.
Cisco SD-Access Fabric چندین قابلیت کلیدی را ، از جمله پویایی میزبان بدون در نظر گرفتن حجم دیتا و اندازه شبکه ، تقسیم بندی لایه 2 و لایه 3 و یکپارچه سازی بی سیم فراهم می کند. از دیگر قابلیت ها می توان به سرویس های هوشمند برای شناسایی برنامه، تجزیه و تحلیل ترافیک، اولویت بندی ترافیک و دستور عملکرد بهینه و اثربخشی عملیاتی اشاره کرد.
ـ زیرساخت قابل برنامه ریزی (Programmable infrastructure):
برای ایجاد زیرساخت های مدرن، همواره کمپانی سیسکو دستگاه های تولید خود را تجهیز کرده و آنها را به روز رسانی می کند و همواره این تولیدات جدید همسو با قابلیت های پیشرفته مبتنی بر استاندارد و قابل توسعه هستند.
صرفه جویی در زمان با استفاده از سیسکو SD-Access:
با استفاده از سیسکو SD-Access می توانید زمان لازم برای مدیریت و بهبود امنیت شبکه را به شدت کاهش دهید.
معماری سیسکو SD-Access:
سیسکو SD-Access از پنج لایه اساسی تشکیل شده است که شامل:
1ـ لایه فیزیکی:
این لایه شامل عناصر سخت افزاری، مانند روترها ، سوئیچ ها و سیستم عامل های بی سیم، اینترفیس و لینکهای ارتباطی، سوئیچ های مجازی (کلاستر) و همچنین سرورهای سخت افزاری و نرم افزاری های آن است.
2ـ لایه شبکه:
در زمان اجرا لایه شبکه در بالای لایه فیزیکی قرار دارد. این لایه را می توان به دو زیر مجموعه تقسیم کرد:
شامل تنظیمات، پروتکل ها و جداول و همچنین Stacking یا مجازی سازی دستگاه برای دستگاه هایی که یک لایه انتقال را فراهم می کنند.
شامل تنظیمات، پروتکل های حمل، سیاست ها و جداول مربوط به تجهیزاتی است که یک لایه منطقی را بر روی Network underlay ارائه می دهند.
Network underlay مشابه لایه 2 و 3 بوده و بیشترین ارتباط را با لایه فیزیکی دارد اما تمرکز آن انتقال بسته های داده به دستگاه های موجود در شبکه می باشد. Fabric overlay عمدتا یک شبکه منطقی (تونل شده) است که تقریباً تمام دستگاه های شبکه را بهم متصل می کند و پیچیدگی ها و محدودیت های ذاتی لایه (فیزیکی) را خلاصه می کند. این دو لایه بخش مهمی از راه حل سیسکو SD-Access را تشکیل می دهند به طوری که با همکاری هم بسته های دیتا را به تجهیزات شرکت کننده در SD-Access انتقال می دهند.
3ـ لایه کنترل:
شامل نرمافزار مدیریت سیستم و زیرسیستمهای راهبردی مانند اتوماسیون، احراز هویت و تجزیه و تحلیل میباشد. در حقیقت مدیریت لایه شبکه بر عهده لایه کنترل میباشد.
این لایه به سه دسته تقسیم می شود که شامل:
ـ اتوماسیون پایه و فابریک:
شامل تنظیمات، پروتکل ها و جداول برنامه برای پشتیبانی از اتوماسیون دستگاه های شبکه و خدمات مربوطه ((Cisco Network Controller Platform (NCP).
ـ اطمینان و تجزیه و تحلیل:
شامل تنظیمات، پروتکل ها و جداول برنامه برای پشتیبانی از جمع آوری و تجزیه و تحلیل وضعیت های کاربر، شبکه و برنامه ((Cisco Network Data Platform (NDP).
ـ خدمات هویت و سیاست:
شامل تنظیمات، پروتکل ها و جداول برنامه برای پشتیبانی از خدمات شناسایی و شناسایی خط نهایی ((Cisco Identity Services Engine (ISE).
این زیر دسته های لایه کنترل کننده یک لایه abstraction تشکیل می دهند تا پیچیدگی ها و وابستگی های مدیریت بسیاری از دستگاه ها و پروتکل های شبکه را پنهان کنند. به عنوان مثال ، هر زمان که چیزی را در ساختار SD-Access اضافه، حذف یا به روز کنید، این زیر دسته مسئولیت اطمینان از افزودن، حذف یا به روزرسانی صحیح آن ها را دارند.
کلیه خدمات اتوماسیون “پایه” و “فابریک” توسط Cisco NCP و کلیه خدمات “تجزیه و تحلیل” و “اطمینان” توسط CDP NDP ارائه می شوند. هر دو این زیر سیستم ها با هم در یک دستگاه فیزیکی (های) یکسان کار می کنند. تمام خدمات “هویت” و “خط مشی” توسط Cisco ISE ارائه می شود که با یک یا چند دستگاه جداگانه کار می کند.
این زیر سیستم های کنترل کننده ممکن است در یک یا چند دستگاه در یک مدل مستقل، در محل کار شما و به عنوان سرویس های مبتنی بر ابر کار کنند.
قسمت مهم این لایه (از منظر معماری) این است که این سه زیر دسته راه حل کلی SD-Access را تشکیل می دهند. هر زیر دسته وظیفه مدیریت بخشی از راه حل و تبادل اطلاعات متنی با سایرین را بر عهده دارد. آنها با هم کار می کنند تا یک سیستم مدیریت بسته کاملاً خودکار برای دستگاه های شرکت کننده در Cisco SD-Access را ارائه دهند.
4ـ لایه مدیریت:
شامل عناصری است که کاربران با آن ارتباط برقرار می کنند، به ویژه رابط کاربری گرافیکی (GUI)، همچنین API ها و رابط های (CommandLine (CLI در صورت لزوم کاربران از طریق لایه مدیریت با لایه کنترل کننده ارتباط برقرار می کنند، این لایه همچنین می تواند به لایه های بیشتری تقسیم شود، اگرچه به روشی متغیر، زیرا گردش کارهای مختلف کاربر می تواند به عنوان برنامه های جداگانه (کوچکتر) در معرض دید قرار گیرد یا به عنوان مراحل جداگانه در یک برنامه واحد (بزرگتر) با هم ادغام شود.
دو نوع برنامه وجود دارد:
ـ تنظیمات مرکز سیسکو DNA:
حاوی تنظیمات کنترل کننده ، API ها و جداول برای پشتیبانی از ارتباطات بین سیستم های فرعی و همچنین ادغام سرویس های مشترک.
برنامه های مرکز سیسکو DNA:
ابزارهای گردش کار و داده های برنامه زمینه ای را برای پشتیبانی از گردش کارهای مختلف کاربر (مانند طراحی ، سیاست ، تهیه و اطمینان) می باشد. تنظیمات Cisco DNA Center مشابه تنظیمات موجود در سایر سیستم های مدیریت شبکه هستند اما همچنین شامل ابزارها و تنظیمات خاصی برای ادغام بین سیستم های فرعی کنترل کننده و همچنین API ها برای ادغام با سیستم های مختلف خارجی هستند.
برنامه های کاربردی Cisco DNA Center برای سادگی طراحی شده اند و براساس گردش کار کاربر اصلی تعریف شده توسط Cisco DNA مانند طراحی، سیاست، تهیه و اطمینان اقدامات لازم را انجام می دهند.
بخش مهم این لایه (از منظر معماری) این است که این دو نوع برنامه نحوه تعامل کاربر با راه حل SD Access، نحوه تعامل Cisco DNA Center با سیستم های شریک و intent-based را تشکیل می دهد. این یک رابط کاربری قابل انعطاف و قابل تنظیم و سیستم تجربه کاربر (UI / UX) است که امکان تکامل راه حل را در آینده فراهم می کند.
5ـ لایه پارتنر:
شامل همه سیستم های سیسکو و third-party partner است که توانایی افزایش خدمات و یا نفوذ در SD-Access را دارند. با توسعه بیشتر سیستم های مبتنی بر کنترل کننده و پیشرفتهای در زمینه سخت افزاری و نرم افزاری دستگاههای شبکه دارای Fabric، اکنون می توان اطلاعات متنی در زمان واقعی را بین مرکز DNA سیسکو و سیستم های مختلف به اشتراک گذاشت.
در حالی که ممکن است این لیست کامل نبوده و مدام به آن افزوده شود در اینجا تعدادی از آنها را مثال می زنیم:
فایروال ها: محتوای هویت و سیاست را برای قوانین فایروال group-based اشتراک بگذارید.
DNS ، DHCP و IPAM: تخصیص IP و نام آدرس را به اشتراک بگذارید.
خدمات نام دامنه (DNS)
پروتکل پیکربندی میزبان پویا (DHCP)
مدیریت آدرس (IP (IPAM
Cloud Services: هویت ، سیاست و زمینه حمل و نقل را برای برنامه های مبتنی بر cloud به اشتراک بگذارید.
NaaS و ETA: شناسه و ویژگی های سیاست را برای کاهش تهدیدات به اشتراک بگذارید.
شبکه به عنوان حسگر (NaaS)
تجزیه و تحلیل تهدید رمزگذاری شده (ETA)
توابع شبکه مجازی (VNF): هویت ، سیاست و زمینه حمل و نقل را برای برنامه های مبتنی بر کانتینر به اشتراک بگذارید.
مثالها و احتمالات بسیار دیگری وجود دارد. با ادامه تکامل اکوسیستم شریک Cisco SD-Access، ما روش های جدیدی را برای اشتراک و استفاده از داده های متنی با شرکای خود اضافه خواهیم کرد.
سوئیچ های شبکه ای که از راه حل سیسکو SD-Access پشتیبانی می کنند:
ـ Cisco Catalyst 9300 Series
ـ Cisco Catalyst 9400 Series
ـ Cisco Catalyst 9500 Series
ـ Cisco Catalyst 3650 Series
ـ Cisco Catalyst 3850 Series
ـ Cisco Catalyst 4500-E Series
ـ Cisco Catalyst 6880-X Series
ـ Cisco Catalyst 6840-X Series
ـ Cisco Catalyst 6807-XL
ـ Cisco Catalyst 6500-E Series
ـ Cisco Nexus 7700 Series
این سوئیچ ها به عنوان گره های داخلی SD-Access پشتیبانی می شوند:
ـ Cisco Catalyst 3560-CX Series
ـ Cisco Catalyst Digital Building Series
ـ Cisco Industrial Ethernet 4000 and 5000 Series
روترهای شبکه ای که از راه حل سیسکو SD-Access پشتیبانی می کنند:
ـ Cisco ASR 1000-X Series
ـ Cisco ASR 1000-HX Series
ـ Cisco ISR 4300 Series
ـ Cisco ISR 4400 Series
ـ (Cisco Integrated Services Virtual Router (ISRv
ـ (Cisco Cloud Services Virtual Router (CSRv
دستگاه های وایرلسی که از راه حل سیسکو SD-Access پشتیبانی می کنند:
ـ 3504 Wireless Controller
ـ 5520 Wireless Controller
ـ 8510 Wireless Controller
ـ 8540 Wireless Controller
اکسس پوینت هایی که از راه حل سیسکو SD-Access پشتیبانی می کنند:
ـ Aironet® 1700 Series
ـ Aironet 2700 Series
ـ Aironet 3700 Series
ـ Aironet 3700 Series
ـ Aironet 1800 Series
ـ Aironet 2800 Series
ـ Aironet 3800 Series
اکنون شما درک خوبی از کل راه حل Cisco SD-Access، در سطح فنی متوسط دارید و باید بتوانید همه 5 لایه اصلی سیسکو SD-Access (فیزیکی ، شبکه ، کنترل کننده ، مدیریت و شریک) را شناخته و نقش اساسی آنها را توصیف کنید. Cisco SD-Access قابلیت های جدیدی را در شبکه سازمانی نشان می دهد.
معرفی یک دوره جدید در شبکه با شبکه های مبتنی بر هدف:
معماری جدید DNA سیسکو : تفاوت شبکه مبتنی بر هدف با دیگر شبکه ها، در توجه به سادگی در فهم نیاز های کاربران می باشد به طوری که با دانستن این نیازها می توان به راحتی آنها را به اجرا در آورند. از طرفی دیگر تفاوت این شبکه ها در این است که، در حالت عادی می بایست هزاران دستور را به صورت دستی اعمال نماییم اما در این شبکه ها تمام دستورات به صورت اتوماتیک اجرا می شوند و باعث تمرکز بیشتر مدیران بر روی هدف ها سازمان می شود.
معماری شبکه دیجیتال سیسکو (DNA سیسکو) مانند پلی در جهت رسیدن تیم شما به یک شبکه مبتنی بر هدف می باشد. این یک معماری open، expandable، software-driven است که عملیات شبکه شرکت شما را سریعتر و ساده تر می کند و این در حالی است که سبب کاهش هزینه ها و کاهش خطر در شبکه می گردد.
این تنها شرکت سیسکو است که می تواند شبکه ای با هوش عمیق و امنیت یکپارچه و یک سیستم اتوماسیون در تمام شبکه را در مقیاس بزرگ، ارائه نماید. DNA سیسکو زمان کارهای تکراری و زمان بر هنگام پیکربندی شبکه را کاهش داده به همین دلیل یک مسئول IT می تواند بر نوآوری های مورد نیاز کسب و کار خود تمرکز کند.
قابلیت اطمینان و سیستم اتوماسیون DNA سیسکو بر روی یک کنترل کننده شبکه مبتنی بر نرم افزار (SDN)، تجزیه و تحلیل متنی غنی، مجازی سازی شبکه و مقیاس پذیری وسیع Cloud ساخته شده است. این دوران کاملا جدیدی از شبکه است
بیشتر روترها، سوئیچ ها و سیستم های انتقال بی سیم، امروزه از DNA سیسکو و یا نرم افزار های به روز رسانی شده استفاده می کنند. این در حالی است که با دریافت اشتراک نرم افزار های جدید می توانید از Cisco DNA Premier، Cisco DNA Advantage و Cisco DNA Essentials استفاده نمایید و از نوآوری های جدیدی که از طریق این نرم افزار ها فعال شده اند بهره مند شوید.
دستیابی به چابکی بیشتر در کسب و کار با ارائه خدمات سریع تر شبکه
کاهش هزینه های نصب و نگهداری و همچنین کاهش زمان عیب یابی در شبکه
کاهش ریسک با تشخیص سریعتر تهدید
نوآوری بهتر با ارائه تجربیات متمایز از طریق بینش های متفاوت
کاهش هزینه های سرمایه گذاری با قابلیت انتقال مجوز و دسترسی و انتقال آن به نوآوری های در حال پیشرفت
پردازش اطلاعات را ساده کرده و تجربیات برنامه را با API های باز پلتفرم، SDK ها و آداپتورها بهبود می بخشد.
چرا یک شبکه مبتنی بر هدف را انتخاب می کنیم؟
چگونه یک شبکه مبتنی بر هدف به شما در کسب و کار کمک می کند؟
این معماری به طور مداوم شبکه را با نیازهای سازمانی تطبیق داده و نظارت بر شبکه، پردازش خودکار و محافظت در برابر تهدیدات را ارائه می نماید. به عنوان مثال، کلیه عملکردهای کاربران در شبکه توسط تجهیزات ثبت و ضبط شده و خود را با آن نیازها سازگار می کنند. به طور خودکار سیاست های دسترسی بین کاربران، برنامه ها و دستگاه ها را به طور مرتب در هر نقطه از شبکه اعمال می کند. این شبکه ها نیازهای عملیاتی را درک کرده و به طور مداوم تصاویر و تکه های نرم افزار طلایی را اعمال می کنند.
آنچه که همه اینها را ممکن می سازد، یک تحول اساسی در نحوه ساخت و اجرای شبکه ها است:
مدلهای مبتنی بر سخت افزار که به سیستم عامل های باز، برنامه ریزی شده و پلت فرم های نرم افزار محور که با دیگر برنامه ها مانند سیستم ها و حوزه های فراتر از شبکه ادغام می شوند، راه می دهند.
مدیریت رابط خط فرمان تکراری به طور دستی وارد می شود و به طور خودکار توسط اتوماسیون مبتنی بر سیاست جایگزین می شود.
امنیت مبتنی بر محدوده ایجاد شده در این سیستم سبب شده است که این قابلیت از لبه (edge) شبکه تا ابر شبکه cloud را مورد پشتیبانی قرار دهد.
قابلیت مانیتورینگ و پشتیبانی شبکه به صورت ساده برای کاربران و دستگاه ها و برنامه ها و اجزا شبکه در تمام نقاط شبکه.
سیسکو DNA تمام این تغییرات را منعکس می کند. با استفاده از این معماری، کسب و کار و فناوری اطلاعات می توانند به مراتب پیچیده تر و سریعتر و هوشمندانه تر به شرایط کسب و کار پاسخ دهند.
سرعت و سهولت برای رفع نیازهای رو به رشد:
شبکه های سنتی همچنان با چالش های استقرار و مدیریت box-by-box مواجه می شوند. خدمات تهیه، نظارت و عیب یابی یک فرایند دستی است و این در حالی است که محاسبات چرخه ها را می توان در عرض چند ثانیه بررسی نمود. نصب و راه اندازی شبکه های بسیار زمان بر می باشند.
معماری های شبکه سنتی و دیجیتال به هیچ وجه قابل مقایسه نیستند. سیسکو معماری شبکه ما را با ویژگی های زیر بازنویسی کرده است:
ـ مدیریت متمرکز:
قابلیت طراحی، فعال کردن خط مشی و اطمینان از خدمات شبکه از طریق مدیریت متمرکز و مبتنی بر Cloud را ارائه می دهد. همچنین دارای توانایی نظارت بر خدمات شبکه end-to-end برای شرکت ها و سازمان ها در محل یا در Cloud می باشد.
ـ اتوماسیون:
راه اندازی سیستم دسترسی اتومات بر اساس یک سیاست در سراسر شبکه که به عنوان یک واحد، با سیسکو SD-Access عمل می کند. نصب این سیستم سبب تسریع راه اندازی شعبات یک شرکت توسط سیسکو SD-WAN خواهد شد.
ـ اطمینان:
پیش بینی عملکرد پیشگیرانه با استفاده از یادگیری ماشین برای همبستگی کاربران، دستگاه و داده های برنامه برای کسب و کارهای متنی و بینش عملیاتی می باشد. شناسایی مسائل و ارائه بینش عملی برای ارائه تجربیات شخصی و بهتر توسط این سیستم ارائه شده است.
ـ امنیت:
تهدیدها با تقسیم شبکه end-to-end و اجرای سیاست های امنیتی در سراسر شبکه کاهش می یابد. شناسایی و کاهش تهدیدات و آسیب پذیری ها با تجزیه و تحلیل شبکه – حتی در ترافیک رمزگذاری شده
ـ مجازی سازی:
سرویس های شبکه را در عرض چند دقیقه در هر پلتفرم – شعبه، محل سکونت یا public cloud بکار ببرید و کاربران را به برنامه های کاربردی با یک شبکه یکپارچه وصل کنید.
ـ پلت فرم باز:
عملیات ساده سازی فناوری اطلاعات، تطبیق با کسب و کار هدفمند را با ایجاد شبکه و گسترش آن برای ادغام با سایر سیستم ها و برنامه های کاربردی همراه با نوآوری را قادر می سازد.
شرکت سیسکو این ویژگی ها را به محصولات خود اعمال کرده است، بنابراین شما می توانید یک شبکه باز، قابل گسترش و چابک را راه اندازی نمایید. DNA سیسکو یک سیستم است که به طور مداوم یادگیری، سازگاری و حفاظت از ارائه بینش متنی و پشتیبانی مداوم از کسب و کار هدفمند شما را ارائه می دهد.
محصولات و راه حل های DNA سیسکو:
1ـ Cisco IOS XE Software :
سیستم عاملی است پیشرفته که از دستگاه های سیسکو با قابلیت برنامه نویسی، اتوماسیون مبتنی بر کنترلر و قابلیت سرویس دهی پشتیبانی می کند.
مزایا : انعطاف پذیری IT را از طریق قابلیت برنامه ریزی، مجازی سازی توابع شبکه (NFV) و اتوماسیون مبتنی بر SDN فراهم می کند.
2ـ Cisco DNA Center :
یک داشبورد واحد برای مدیریت شبکه شرکتی شما است. با استفاده از گردش کارهای بصری، ساده سازی دسترسی کاربر به خط مشی ها همراه با قابلیت اطمینان پیشرفته را ارائه می دهد که API های پلت فرم باز، آداپتورها و SDK ها را فراهم می کند.
مزایا : طراحی، ارائه و نظارت بر شبکه را آسان می کند. رضایت کاربر را با یک تجربه مبتنی بر سیاست برون ریزی افزایش می دهد و به روز رسانی شبکه را افزایش می دهد.ساده سازی IT، ادغام با دامنه های دیگر و پشتیبانی از دستگاه های تولیدکنندگان دیگر را ارائه می دهد.
3ـ Cisco SoftwareDefined Access ) SD-Access) :
تقسیم بندی end-to-end امن، دسترسی به سیاست کاربر خودکار و یک شبکه تنها در محیط های سیمی و بی سیم
مزایا : توانایی دسترسی به شبکه در هر دقیقه برای هر کاربر یا دستگاه به هر نرم افزار بدون به خطر انداختن امنیت در شبکه
یک فضای Cloud نوعی از معماری را تحویل می دهد که WAN و شعبات شما را مدیریت می کند تا تا اقدامات موجود در شبکه به ساده ، سریع و با امنیت بالا صورت پذیرد.
مزایا : ارائه تجربیات کاربری بهتر برای برنامه های کاربردی محلی که به صورت پیش فرض در cloud قرار دارند. دستیابی به چابکی بیشتر و صرفه جویی در هزینه از طریق راه اندازی آسان تر و حمل و نقل مستقل
ـ Cisco DNA Security :
با استفاده از شبکه به عنوان سنسور برای تجزیه و تحلیل و هوش در زمان واقعی، قابل مشاهده است. شبکه شما همچنین شما را قادر می سازد کنترل بیشتری را برای اجرای سیاست و تهدیدات در سراسر شبکه داشته باشید.
مزایا: کاهش خطر و محافظت از سازمان در برابر تهدیدات – حتی در ترافیک رمزگذاری شده. به دست آوردن دید 360 درجه از طریق تجزیه و تحلیل در زمان واقعی برای هوش عمیق در سراسر شبکه. پیچیدگی کمتر با امنیت پایدار
6ـ Cisco DNA Assurance :
دیدگاه غنی متنی را به تجربه برنامه های کاربردی کاربر با تاریخ، زمان واقعی و پیش بینی در میان کاربران، دستگاه ها، برنامه ها و شبکه ارائه می دهد. با قابلیت زمان سنجی در زمان واقعی، اطلاع از شرایط شبکه ای که نیاز به توجه به عملیات شبکه دارند، اطلاع می دهد.
مزایا: به شما امکان را می دهد تا عوامل ریشه ای را شناسایی کرده و پیشنهادات لازم را برای عیب یابی سریع تر فراهم کنید. ادغام با مرکز DNA سیسکو یک داشبورد تک و آسان برای استفاده با قابلیت های بینش و تمرکز پایین فراهم می کند. یادگیری ماشین به طور مداوم هوش شبکه را برای پیش بینی مشکلات پیش از وقوع آنها بهبود می بخشد.
7ـ Digital-ready infrastructure :
مسیریابی فیزیکی یا روتر و یا مجازی، سوئیچینگ و محصولات بی سیم که به عنوان پایه و اساس برای DNA سیسکو استفاده می شود.
مزایا: زیرساخت قوی از ابتدا با قابلیت های نرم افزار Cisco DNA برای حرکت سریع تر، کارآمد تر و ایمن تر نظر در گرفته شده است.
نتیجه گیری:
شما می توانید از امروز سفر خود را به یک شبکه مبتنی بر هدف با استفاده از نمونه کارهای فعلی تجهیزات شبکه سیسکو شروع و سپس نوآوری های شبکه در ماه ها و سال های آینده را از طریق قدرت نرم افزار DNA سیسکو ادامه دهید.
برای فعال کردن قابلیت های DNA سیسکو در روترها، سوئیچ ها و محصولات بی سیم سیسکو، شما نیاز به مرکز Cisco DNA و مجوز اشتراک نرم افزار Cisco DNA برای هر روتر، سوئیچ و دستگاه بی سیم خواهید داشت. شما می توانید از سه سطح صدور مجوز برای هر دستگاه انتخاب کنید: Cisco DNA Essentials، Cisco DNA Advantage و Cisco DNA Premier
ما در این مقاله سعی بر آن داشتیم تا توضیحات کاملی در رابطه با نرم افزار Cisco DNA کمپانی سیسکو ارائه دهیم.
امروزه در اکثر کسب و کارهای بزرگ و کوچک و یا همچنین منازل، کمبود تجهیزات شبکه تا حدود زیادی احساس می شود. اولین سخت افزاری که به عنوان پایه و بیس شبکه می توان معرفی کرد، سوئیچ های شبکه می باشند.
در واقع سوئیچ ها سبب ایجاد اتصال میان چند کامپیوتر، پرینتر، تلفن های IP و دوربین های مداربسته و غیره می گردند که بر اساس نیاز شما این سوئیچ ها به 5، 8، 16، 24 ، 48 و 52 پورت تقسیم می شوند. که برای سوئیچ های 52 پورت می توان به smallbusinuss ها (مانند سوئیچ 52 پورت سیسکو مدل SG300-52 ) اشاره کرد.
نکات مهم در خرید سوئیچ شبکه:
1ـ بررسی زیرساخت شبکه از لحاظ سخت افزاری و نرم افزاری:
در یک شبکه کوچک که تعداد کاربران آن در حدود 40 الی 50 نفر می باشند، خرید یک سوئیچ کافی است اما زمانی که تعداد کاربران زیاد شود شبکه نیز گسترده تر شده و برای خرید سوئیچ باید هزینه بیشتری را صرف کرد.
2ـ تعداد کاربران موجود در شبکه:
در انتخاب سوئیچ مناسب، دانستن تعداد پورت در سوئیچ های مورد نیاز یکی از فاکتور های مهم به شمار می رود. این عامل رابطه مستقیمی با تعداد کاربران حاضر در شبکه دارد.
برای مثال برای شرکتی با تعداد کاربر 5 الی 6 نفر، سوئیچ سیسکو 8 پورت می تواند گزینه مناسبی باشد. اما در یک سازمان با تعداد کاربر زیاد نیاز به خرید سوییچ شبکه با تعداد پورت بیشتر، اهمیت ویژه ای پیدا خواهد کرد.
به همین دلیل هنگام خرید این سخت افزار شبکه دقت داشته باشید که اگر تعداد پورت های خریداری شده بیشتر از تعداد کاربران فعلی در شرکت شما باشد. نه تنها بد نیست بلکه می توانید از تعداد پورت های اضافی در آینده هنگام توسعه کسب و کار و یا تعداد کاربران استفاده نمایید.
3ـ بررسی نیازهای شبکه و کاربران:
یکی دیگر از عوامل مهم در انتخاب نوع سوئیچ، نیاز کاربران می باشد. برای مثال آیا کاربران به یک شبکه سریع و بدون تأخیر نیازمندند، و یا آنها نیاز به انتقال حجم زیادی از داده ها دارند؟
اگر جواب شما مثبت است، ممکن است سوئیچ هایی با پورت گیگابیت اترنت برای شما مناسب باشد. و یا اگر شبکه مورد استفاده نیاز بیشتری به منابع اینترنتی داشته باشد، احتمالا 100 مگابیت پورت کافی خواهد بود .
از جمله سوئیچ های گیگابیت اترنت سوئیچ سیسکو مدل WS-C2960G-24TC-L است که می توانید با کلیک بر روی آن به لینک قرارداده شده مراجعه کرده و اطلاعات کافی در خصوص این سوئیچ را کسب نمایید.
4ـ بررسی نقش سوئیچ در شبکه:
اگر قصد دارید یک شبکه بزرگ داشته باشید به چندین سوئیچ شبکه نیاز پیدا خواهید کرد. که این سوئیچ ها باید سرعت خوبی داشته باشند تا بتوانند بار ترافیکی نسبتا سنگین را اداره کنند. در صورتی که بخواهیم از چند سوئیچ استفاده کنیم ، یک سوئیچ بعنوان هسته اصلی و مرکزی قرار می گیرد و مابقی سوئیچ ها به آن متصل می شوند.
5ـ سرعت و ظرفیت سوئیچ چه تاثیری در عملکرد آن دارد:
علاوه بر مواردی که در بالا گفته شد، ویژگی های دیگری نیز در سوئیچ ها وجود دارند که در تصمیم گیری شما هنگام خرید تأثیر گذار است که از جمله آنها می توان به ویژگی هایی از قبیل مدیریتی و غیر مدیتی بودن سوئیچ ها ، لایه عملکرد (لایه 2 و یا لایه 3) و غیره اشاره کرد. البته این ویژگی ها اغلب برای شرکت ها بزرگ دارای اهمیت می باشند.
6ـ دقت در انتخاب نوع برند و شرکت فروشنده:
سوئیچ های شبکه در برند های مختلفی در بازار عرضه شده اند. برای مثال سوئیچ D-Link ،سوئیچ Linksys که برای شرکت های کوچک بسیار مناسب بوده و می تواند نیاز های آنان را تأمین نماید. اما این نوع از سوئیچ ها به دلیل قابلیت های کم و در نتیجه قیمت ارزان آن برای شبکه های بزرگ مناسب نبوده و نمی تواند جوابگوی نیاز آنان باشد.
در این میان سوئیچ های سیسکو همواره در بین سایر رقبا از کیفیت و قیمت بالاتری برخوردار بوده و یا شاید بتوان گفت علت قیمت بالای آنان در مقابل سایر برندها، قابلیت های بالای این نوع از تجهیزات شبکه است. به همین دلیل سوئیچ های سیسکو در بین سایر تولید کنندگان از رتبه بالاتری برخوردار می باشد.
7ـ فاکتور قیمت :
یکی از مهمترین فاکتور های خرید سوئیچ های شبکه، قیمت آن می باشد. اگر بدنبال سوئیچ ارزان قیمت برای محیط های کوچک مانند منازل و کسب و کارهای کوچک هستید می توانید از سوئیچ های شبکه شرکت های D-Link و Linksys استفاده کنید.
این سوئیچ ها می توانند برای یک شبکه کوچک به خوبی عمل نمایند، اما بیشتر آنها از ویژگی های موجود در سوئیچ های گران قیمت برخوردار نیستند. در مقابل آنها سوئیچ های شرکت Cisco (سیسکو) می باشند که دارای قیمت بالاتری بوده و کلیه قابلیت هایی را که شرکت های بزرگ و سازمان ها با تعداد کاربر زیاد به آن نیاز دارند را فراهم می آورند.
8ـ خرید سوئیچ های شبکه دست دوم :
در برخی مواقع شرکت های بزرگ به دلایلی نظیر ارتقاء و یا فرسودگی دستگاه سوئیچ های قبلی خود را از شبکه جدا کرده و سوئیچ های جدید را جایگزین می نمایند. در بیشتر موارد سوئیچ های سابق از لحاظ عملکرد بسیار سالم بوده و تنها ممکن است از لحاظ ظاهری دارای خط و خش باشند.
که می توان گاهی از این قبیل سوئیچ ها خریداری و استفاده کرد. البته این سوئیچ ها برای شرکت هایی که نمی خواهند برای راه اندازی دیتا سنتر خود هزینه زیادی پرداخت نمایند مناسب می باشد.
9ـ دغدغه خیلی ها در هنگام خرید انتخاب یک فروشنده مطمئن است:
یکی از بزرگترین مشکلات خرید تجهیزات شبکه در ایران انتخاب فروشنده مطمئن است. زیرا همواره خریدار به دنبال صداقت بوده و دوست دارد کالای خود را با کیفیت و قیمت مناسب خریداری نماید. اما به دلیل عدم وجود نمایندگی های معتبر راه برای افراد سودجو فراهم آمده است. در این میان فروش تجهیزات دست دوم و یا حتی ریفر از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند.
حال شاید این سوال ایجاد شود که چگونه می توان یک فروشنده مطمئن را شناسایی کرد؟
در پاسخ به این سوال می توان گفت تجربه کاری، تعداد و رضایت مشتریان می توانند عواملی جهت شناخت بهتر و بیشتر یک فروشنده معتبر باشند.قیمت بالای تجهیزات شبکه مانند سوئیچ های شبکه، سرورها ، روتر ها ، تلفن های IP و غیره ارزش خرید در فروشگاه های معتبر را چند برابر می نمایند.
خرید اینترنتی تجهیزات شبکه:
در گذشته خرید اینترنتی نه تنها در زمینه تجهیزات شبکه بلکه در هیچ کدام از کالاهای دیگر صورت نمی گرفت. شاید دلیل آن عدم اطمینان کاربران نسبت به این نوع خرید بوده است. اما با گذشت زمان این طرز فکر تغییرات زیادی داشته به طوری که اکثر خریدهای افراد به صورت اینترنتی و آنلاین صورت می گیرد.
در بیشتر اصناف خرید اینترنتی بسیار رواج دارد اما هنوز در قسمت فروش تجهیزات شبکه جایگاه خود را به دست نیاورده است. شاید علت آن گران بودن دستگاه ها و عدم اطمینان کامل این کاربران به فروشندگان این نوع تجهیزات می باشد.
پیشنهاد می کنم مقاله های زیر را از دست ندهید:
انواع مختلف سوئیچ در شبکه تفاوت میان سوئیچ های شبکه
خدمات پس از فروش:
یکی از مهمترین نکاتی که در خرید تجهیزات شبکه باید در نظر گرفته شود، خدمات پس از فروش ارائه شده است که توسط شرکت فروشنده می باشد.
متاسفانه در کشور ما بسیاری از شرکت ها کالاهایی تنها با اسم دارای گارانتی، در بازار به فروش می رسانند اما هنگامی که خریدار می خواهد از خدمات آن استفاده نماید، هیچ اقدامی صورت نمی پذیرد. گارانتی شبکه کالا همواره به عنوان معتبرترین گارانتی تجهیزات شبکه در ایران شناخته شده است.
نتیجه گیری:
با انتشار این مقاله سعی بر آن بوده در رابطه با سوئیچ های شبکه نکاتی را در رابطه با انتخاب، بررسی و خرید آن در اختیار شما قرار دهیم. البته لازم به ذکر است همانطور که در بخش های مختلف اشاره شد کلیه این عوامل به خریدار و نیاز آن بستگی دارد.
روتر دستگاهی است که داده ها را بین نقطه های مختلف انتقال می دهد. به طور کلی می توان گفت این تجهیزات سخت افزاری دارای قابلیت های بیشتری نسبت به سایر دستگاه ها مانند هاب ها و سوئیچ شبکههستند.
در واقع روترها می توانند داده های فرستاده شده بر روی یک شبکه را تجزیه و تحلیل کرده، آن ها را درشبکه یا به شبکه دیگر ارسال کنند.
بیشتر بخوانید:روتر چیست و چگونه کار می کند؟
در ایران روترهایی که پرفروش هستند، عموما ساخت کمپانی های بزرگ تجهیزات شبکه به نام های Mikrotik و Cisco می باشند. اما همانطور که می دانید شرکت Cisco در رابطه با تجهیزاتی نظیر روتر، سوییچ شبکه و آی پی فونها در صدر ردیف تولید کنندگان قرار دارد .و همواره محصولاتی با کیفیت بالا و دارای بیشترین ویژگی هایی سخت افزاری و نرم افزاری تولید می نمایند.
لازم به ذکر است که محصولات سیسکو از لحاظ قیمت نسبت به برندهای دیگر، گران تر هستند که این تفاوت قیمت به دلیل قابلیت هایی است که در دیگرتجهیزات شبکه برندهای دیگر وجود ندارد. و همین قابلیت ها باعث تمایز آن و پرفروش بودنش در تمام دنیا می شود.
روتر سیسکو 1841از سری 1800 می باشد. این دستگاه قابلیت های امنیتی بهتری نسبت به نسل های قبلی خود یعنی سری 1700 دارند. به طور کلی می توان گفت این روتر محبوب ترین روتر در سری 1800 به محسوب می شوند.و برای کسب و کارهای کوچک تا کمی متوسط مناسب می باشد.
این محصول به صورت ماژولار طراحی شده است و می توان بیش از 30 ماژول سیسکو مختلف را به صورت جداگانه تهیه و بر روی آن نصب نمود.
دارای چهار اسلات که به ترتیب HWIC دو اسلات، AIM یک اسلات و Compact Flash یک اسلات میباشد. روتر سیسکو مدل CISCO 1841-K9 از پروتکل هایی نظیر GRE، VRRP، RIP-2، HSRP، RIP-1 و PBR را نیز پشتیبانی مینماید. از نقاط ضعف این روتر این است که از کارتهای مخصوص Voice و کارت های Network-Module پشتیبانی نمی کند.
2ـ روتر سیسکو مدل 2811:
این روترها نسبت به نسل های قبلی خود از قابلیت های بیشتری نظیر افزایش عملکرد امنیتی، صدا و چگالی حافظه در عین پشتیبانی بیش از 90 ماژول را دارا می باشند. این روتر دارای سرعت پردازش 30 مگاهرتز دارد. روتر سیسکو 2811 از نسل روترهای سرویس یکپارچه یا به عبارتی (Integrated Services Router ISR) است.
سرویس یکپارچه باعث سرعت بخشیدن به کسب و کار شما میشود و همچنین باعث صرفه جویی در هزینه نیز می گردد. این روتر از اکثر AIM ها، NMs، VICs، WICs و VWICs پشتیبانی می کند.
3ـ روتر سیسکو مدل 2911:
این روتر که از نسل روترهای 2900 به شمار می رود برای کسب و کارهای کوچک تا متوسط مناسب است. روتر سیسکو Cisco 2911-K9قادر است قابلیتهایی همچون: شتاب دهنده سخت افزار، پردازشگر دیجیتال سیگنال(DSP)، پردازش تماس، خدمات برنامههای کاربردی با قابلیت صوتی و تصویری، پیشگیری از نفوذ و پست الکترونیکی صوتی و تصویری را ارائه دهد.
این روتر نیز به صورت ماژولار طراحی شده و دارای اسلات EHWIC که ماژول هایی مانند WIC و HWIC و VWIC در آن قرار میگیرند.
4ـ روتر سیسکو مدل 2921:
این روتر نیز از نسل روتر های 2900 می باشد. این مدل از روتر سیسکو قادر است قابلیتهایی همچون شتاب دهنده سخت افزاری، پردازشگر دیجیتال سیگنال(DSP)، پردازش تماس، خدمات برنامههای کاربردی با قابلیت صوتی و تصویری، پیشگیری از نفوذ و پست الکترونیکی صوتی و تصویری را به صورت یکجا به کاربران خود ارائه دهد.
این روتر نیز به صورت ماژولار طراحی شده است. روتر سیسکو 2921دارای اسلاتهای EHWIC بوده که ماژول هایی مانند WIC و HWIC و VWIC در این اسلات قرار میگیرند.
5ـ روتر سیسکو مدل 3945:
این روتر نیز از نسل روتر های 3900 می باشد و به شکل ماژولار طراحی شده که قابلیت نصب ماژول های HWIC ، WIC، VWIC، EHWIC بر روی خود دارند. از طرفی با استفاده از این روترها اکثر مشکلات شبکه، و قابلیت تعویض برای جوابدهی به نیازهای کسب و کار مشتری و همچنین برای برطرف کردن مشکل رشد شبکه، ظرفیت و سرعت انجام کار افزایش پیدا میکند.
روترهای سری 3900 از سری مدلهایی هستند که قابلیت نصب SPEهای قابل تعویض و ارتقاء را دارا میباشند. روتر سیسکو Cisco 3945-K9جهت برطرف کننده ی نیازهای شبکه در سازمانها، امکان سرمایهگذاری در پلتفرم سیسکو 3900 برای مدت زمان طولانی می باشد.
نتیجه گیری:
هدف از این مقاله آشنایی شما با روترهای پرفروش سیسکو در ایران و و برخی قابلیت هایی که آنان را در صدر فروش قرار داده است.
شما می توانید انواع روتر سیسکو مورد نیاز خود را با بهترین قیمت و کیفیت، همراه با گارانتی معتبر از شبکه کالا برترین مرجع فروش و خدمات تجهیزات شبکه در ایران خریداری نمایید.
تکنولوژی EnergyWise سیسکو یک پروتکل مدیریت انرژی مبتنی بر IOS سیسکو می باشد که امکان نظارت، کنترل و گزارش مصرف انرژی فن آوری اطلاعات (IT) و تجهیزات شبکه از جمله واحدهای توزیع برق هوشمند، سیستم های ساختمان، کامپیوترها، پرینترها، روترها، سوئیچ های شبکه و دستگاه های دارای قابلیت PoE (از جمله اکسس پوینت ها و دوربین های امنیتی IP) را فراهم می کند.
تکنولوژی EnergyWise سیسکو شرکت ها را قادر می سازد تا میزان مصرف پاور زیرساخت های شبکه و دستگاه های متصل به شبکه را اندازه گیری و مدیریت کنند. در نتیجه از این طریق می توان میزان مصرف انرژی تمام دستگاه های دارای پاور را برای افزایش پس انداز کاهش داد. این تکنولوژی با اندازه گیری، گزارش و کمک به کاهش مصرف انرژی در کل زیرساخت های شرکت، به میزان قابل توجهی می تواند بودجه انرژی شرکت را کاهش دهد. معماری نوآورانه مدیریت انرژی کارایی عملیاتی دستگاه های دارای پاور از جمله دستگاه های با قابلیت PoE و کنترلرهای با قابلیت IP را افزایش می دهد. این راه حل به شرکت ها کمک می کند تا ضمن بهینه سازی انتشار گازهای گلخانه ای، هزینه ها را کاهش داده و بهره وری را افزایش دهند. همچنین این تکنولوژی مطابق با بخشنامه های دولتی می باشد.
تکنولوژی جدید Cisco EnergyWise دارای یک اکوسیستم مدیریت داخلی می باشد. در نتیجه فعالیت های زیر را امکان پذیر می کند:
نظارت گسترده بر میزان پاور
بررسی و بهینه سازی مصرف انرژی
کاهش هزینه های شرکت
کاهش هزینه کل مالکیت با صرفه جویی در مصرف انرژی
این روزها کاهش مصرف انرژی یک نگرانی عمده در اکثر سازمان ها می باشد. با توجه به افزایش هزینه های انرژی، نگرانی ها/عوامل محیطی و دستورهای دولت، سازمان ها و کسب و کارها بر روی مصرف انرژی متمرکز شده اند. سازمان ها می توانند با بهبود کارایی عملیاتی و کاهش مصرف انرژی در هزینه های خود صرفه جویی کنند. در نتیجه سازمان ها نیازهای زیر را برطرف می کنند:
کاهش مصرف انرژی
بهبود کارایی به وسیله کاهش هزینه های عملیاتی
رعایت قوانین و مقررات مربوط به پاور
کاهش فاصله بین مدیریت امکانات و فناوری اطلاعات
مدیریت بدون محدودیت پاور:
Cisco EnergyWise یک پروتکل مدیریت پاور مبتنی بر نرم افزار IOS سیسکو می باشد که میزان مصرف پاور فناوری اطلاعات و تجهیزات شبکه را کنترل و گزارش می کند. این دستگاه از طریق سوئیچینگ سیسکو قابل پیکربندی و دردسترس می باشد و نسل دو روترهای با خدمات یکپارچه سیسکو مسیریابی پورتفولیو را انجام می دهند. تکنولوژی EnergyWise سیسکو بر روی طیف گسترده ای از دستگاه های با قابلیت PoE از جمله آی پی فون ها، اکسس پوینت های وایرلس، دوربین های امنیتی و دسکتاپ مجازی در دسترس می باشد.
Cisco EnergyWise یک رویکرد هوشمندانه مبتنی بر شبکه برای برقراری ارتباط پیام هایی است که انرژی را بین اپلیکیشن های مدیریتی و نقاط انتهایی اندازه گیری و کنترل می کنند. این شبکه دستگاه های با قابلیت مدیریت Cisco EnergyWise را کشف کرده و میزان مصرف انرژی را کنترل می کند. علاوه بر دستورالعمل های استاندارد تجاری برای کاهش مصرف کلی پاور، می توان سیاست های گسترده ای را در شبکه برای کنترل مدیریت پاور دستگاه تدوین کرد. Cisco EnergyWise از یک سیستم نامگذاری دامنه منحصر به فرد برای جستجو و جمع بندی اطلاعات از مجموعه دستگاه های بزرگ استفاده می کند. Cisco EnergyWise دارای یک رابط مدیریتی است که به تجهیزات و برنامه های مدیریت شبکه اجازه می دهد تا با نقاط انتهایی و یکدیگر با استفاده از شبکه به عنوان یک fabric یکپارچه ارتباط برقرار کنند. رابط مدیریت از استاندارد SNMP یا SSL برای ادغام سیستم های مدیریت سیسکو و ارائه دهندگان دیگر استفاده می کند.
مزایای تکنولوژی EnergyWise سیسکو:
Cisco EnergyWise میزان مصرف پاور را کنترل، مدیریت و پایین می آورد و مزایای زیر را ارائه می دهد:
چگونگی مصرف پاور در سازمان ها را ارائه می دهد.
به شما اجازه می دهد تا دستگاه های موجود را بر اساس نیازهای کاربر یا سازمان خاموش کنید.
به شما اجازه می دهد تا ضمن حفظ کارایی کسب و کار در مصرف انرژی صرفه جویی کنید.
ورود | عضویت
