مدل سه لایه ی سیسکو برای طراحی شبکه، یک طراحی بسیار گسترده در صنعت برای ایجاد یک کسب و کار اینترنتی معتبر، مقیاس پذیر و مقرون به صرفه می باشد. به طور کلی می توان گفت این مدل مشکلات پیچیده طراحی و مدیریت شبکه را برای ما آسان تر می نماید. در این مقاله قرار است با سه لایه Access ،Distribution و Core آشنا شویم.
قبل از هر چیز می بایست درک درستی از مقیاس شبکه داشته باشیم. به این معنا که قبل از طراحی شبکه شناخت کافی در رابطه با تعداد کاربران و میزان وسعت کسب و کار بسیار مفید و ضروری خواهد بود.
از نگاه مدل سه لایه ی سیسکو برای طراحی شبکه، شبکه از لحاظ مقیاس به سه دسته تقسیم می گردند:
1ـ شبکه کوچک: شرکت هایی با کم تر از 200 کاربر
2ـ شبکه متوسط: شرکت هایی بین 200 تا 1000 کاربر
3ـ شبکه بزرگ : شرکت هایی با بیش از 1000 کاربر
طراحی شبکه بسته به میزان بزرگی شرکت و تعداد کاربرانی که می بایست از آن استفاده نمایند متفاوت می باشد. زیرا نیاز یک شبکه بزرگ بسیار پیچیده تر از یک شبکه کوچک خواهد بود. نکته قابل توجه این است که طراحی شبکه به دانش و تجربه زیادی نیازمند است. در واقع هدف از این مقاله آشنایی با مفاهیم رایج در شبکه می باشد.
اصول مهندسی در زیر ساخت:
صرف نظر از در نظر گرفتن نکاتی نظیر وسعت و نیاز شبکه، طراحی خوب یک شبکه تاثیر بسیاری بر عملکرد و اجرای موفق آن خواهد گذاشت. اصولی که توسط سه لایه سیسکو در نظر گرفته می شود شامل:
1ـ Hierarchy: این طراحی که به صورت لایه بندی شده می باشند و به طراحان شبکه کمک می نماید تا مشکلات شبکه را راحت تر مدیریت و بر طرف نمایند.
2ـ Modularity: همان طور که از نامش پیداست این طراحی سبب می شود بخش های مختلف یک شبکه همانند یک ماژول عمل کرده که در این حالت طراحی شبکه آسان تر خواهد شد.
3ـ Resiliency: شبکه کامپیوتری باید بتوانید در کلیه شرایط چه در زمان های عادی و چه زمانی که یکی از تجهیزات دچار مشکل می شود ثبات خود را حفظ کرده و به کار خود ادامه دهد.
4ـ Flexibility: قابلیت انعطاف پذیری هنگامی اهمیت پیدا می کند که یک کارشناس شبکه می خواهد شبکه خود را گسترش دهد و یا تغییراتی را در آن ایجاد نماید.
در طراحی مدل سه لایه ی سیسکو برای طراحی شبکه ، تجهیزات در سه لایه زیر گروه بندی می شوند:
تصویر زیر نشان دهنده مدل سه لایه سیسکو می باشد:
1ـ Access :
این لایه اجازه دسترسی End Device را به شبکه می دهد . در واقع بیشتر در این لایه از سوئیچ های لایه 2 و اکسس پوینت ها برای ایجاد دسترسی بین کلاینت ها و سرور استفاده می شود.
از جمله وظایف لایه Access شامل:
ـ سوئیچینگ لایه 2
ـ قابلیت دسترسی بالا
ـ امنیت پورت
ـ QOS
ـ بازرسی پروتکل (ARP)
ـ لیست های کنترل دسترسی مجازی (VACL)
ـ Spanning tree
ـ POE
راهنمای خرید سوئیچ های POE
تفاوت میان سوئیچ های شبکه لایه 2 و 3
2ـ Distribution :
این لایه که مابین دو لایه Core و Access قرار دارد و اطلاعات را از لایه Access به لایه Core منتقل می نماید. سوئیچ لایه توزیع ممکن است اطلاعات را برای بسیاری از سوئیچ های لایه دسترسی فراهم کند.
از جمله وظایف لایه Access شامل:
ـ تجمیع لینک ها ارتباطی مربوط به LAN و WAN
ـ فیلترینگ و ACL
ـ مسیریابی
ـ جایگزینی و تقسیم بار (Redundancy and load balancing)
این لایه در واقع ستون اول دیتا سنتر به حساب می آید. در این لایه سوئیچ هایی با سرعت بالا مانند سوئیچ ها سری 6500 و 4500 قرار می گیرند. در واقع به دلیل ترافیک زیادی که از طرف لایه Distribution به لایه Core وارد می شود این لایه باید بتوانید اطلاعات را با سرعت زیاد پردازش نماید.
از جمله وظایف لایه Core شامل:
ـ سوئیچنگ با سرعت بالا
ـ قابلیت اطمینان و تحمل خطا
ـ پرهیز از هرگونه پردازش اضافه روی بسته ها که باعث درگیر کردن CPU شود مانند مسائل امنیتی مثل inspection یا مواردی مثل QOS
هدف از اجرای استاندارد طراحی شبکه که سبب بهبود میزان کارآیی سوئیچ ها از طریق :
هر آنچه درباره ی عمر مفید تجهیزات شبکه باید بدانید:
امروزه در دنیای فناوری اطلاعات، یکی از بیشترین و غیرمنتظره ترین هزینه ها، مربوط به خرید تجهیزات شبکهمی باشد.
یکی از بزرگترین مسائل و مشکلاتی که هر شرکت پیشرو در عرصه شبکه و تکنولوژی با آن سر و کار دارد این است که همواره می بایست خود را به روز نگه داشته و همسو با پیشرفت تکنولوژی، تجهیزات شبکه خود را ارتقاء دهند.
برخی از کارشناسان اعتقاد دارند، این تجهیزات پس از گذشت شش ماه از خرید، نصب و راه اندازی منسوخ شده به حساب می آیند. این بدان معناست که باید نسبت به خرید تجهیزات جدید اقدام شود.
این تجهیزات سخت افزاری به دلیل قیمت بالایی که دارند نیاز به توجه مداوم داشته و به روز رسانی پی در پی آن امری ضروری است.
از جمله تجهیزات شبکه ای که با صرف هزینه بالا و چرخه خرابی غیر قابل پیش بینی خریداری می شوند شامل: فایروال ها ، سوئیچها ، اکسس پوینتها ، روترها ، سیستم پشتیبان گیری از باتری ، سیستم های تهویه، سرورها و غیره می باشند.
برای مثال: عمر مفید سوئیچممکن است در یک شبکه 3 سال و در شبکه دیگر 10 سال باشد.
آسیب های غیرقابل پیش بینی که ممکن است در طول عملکرد شبکه به تجهیزات آن وارد شود عموماً هزینه زیادی را در بر دارد. این امر مستلزم تامین بودجه بالا برای خرید تجهیزات جدید می باشد. این آسیب ها برای تیم آی تی بسیار نا امیدکننده بوده زیرا هیچ تیمی آسیب های غیرقابل پیش بینی و پرهزینه را دوست ندارد.
بنابراین برای حل این مشکل موضوع ” Lifetime Network Hardware ” مطرح می شود. توجه به این موضوع باعث بالارفتن عمر مفید تجهیزات شبکه و پیشگیری از آسیب به شبکه و همچنین صرف هزینه کمتر برای کل سیستم می شود.
زیرا با ایجاد خرابی در یکی از تجهیزات شبکه ، ممکن است عملکرد کل شبکه تحت تأثیر قرار گرفته و حتی در کسب و کار یک شرکت اختلال ایجاد نماید.یکی از بهترین روش ها برای جلوگیری از این اتفاقات خرید تجهیزات با کیفیت برای شرکت ها و سازمان ها می باشد.
در تصویر زیر دو نمونه سوئیچ شبکه را مشاهده می کنید که در شرایط بدی نگهداری و استفاده شده اند:
یکی از سوالات مهم در این مبحث این است که چرا باید دستگاه های شبکه خود را ارتقا دهیم؟
دلایل متعددی وجود دارد که یک شرکت را ملزم به ارتقاء تجهیزات شبکه خود می سازد.
1 – مسائل امنیتی (Security issues)
به راحتی می تواند بیان کرد که مسائل امنیتی مهم ترین دلیل برای ارتقاء تجهیزات شبکه می باشد. جرایم سایبری در دو دهه گذشته به شدت رو به افزایش بوده و مطمئناً یکی از بزرگترین چالش های فناوری اطلاعات در قرن بیست و یکم خواهد بود.
مشاغلی که سیستمهای امنیتی خود را به روز نمی کنند ، خود را در معرض خطر جدی قرار می دهند. برای جلوگیری از این مشکلات سرمایه گذاری مداوم در سیستم های امنیتی و ارتقاء تجهیزات شبکه بهترین گزینه برای حل این مسئله می باشد.
2 – پیشرفت های (WiFi (WiFi advances
WiFi سریعترین رشد و تغییر را در زمینه سخت افزار شبکه در بر داشته است. البته این روش از نظر پهنای باند و سرعت از اتصالات سیمی جا مانده است، اما با افزایش تقاضای داده ها، WiFi ها به طور مداوم به جلو سوق داده می شوند و استانداردهای آن برای سالهای آینده برنامه ریزی شده است.
3 – پورت ها و کابل کشی (Ports and wiring)
نوع ارتباطات جدید نیازمند کانکتورها و کابل هایی است که بتوانند اتصالات سریعی را ارائه دهند.جدیدترین پیشرفت های سرعت شبکه به ویژه هنگام ارائه 10 گیگا بیت (10GB+) نیازمند اتصالاتی با کیفیت بالا می باشد که کابل کشی را تأمین نمایند.
این مهم است که به یاد داشته باشید از زمانی که تجهیزات شبکه ارتقاء پیدا می کنند احتیاج دارند که از نظر کابل کشی و کانکتورها نیز ارتقاء داده شوند تا بتواند عملکرد بالایی داشته باشند.حال ممکن است این سوال برای شما پیش آمده باشد که چگونه می توان تشخیص داد که دستگاهی فرسوده شده و باید آن را از چرخه شبکه کامپیوتری جدا کرد؟
سیستم های شبکه ای نیاز دارند به صورت مداوم و پس از طی مدت زمانی مشخص، توسط افراد حرفه ای چک و باز بینی شوند تا از کارایی، سالم بودن و تنظیم درست دستگاه های موجود در آن اطمینان حاصل شود.
همچنین بازبینی منظم سیستم توسط متخصص به شما کمک می کند تا خطاهای قدیمی رفع شده و از به وجود آمدن خطا های جدید جلوگیری شود. این بازبینی ها منجر به تعادل در بارگذاری (Load balancing) و از بین بردن تجهیزات اضافی (redundancy)، غیر ضروری و قدیمی از سیستم می شود.
بر خلاف تفکرات هزینه ای که صرف مرتب سازی وجایگزینی تجهیزات شبکه جدید به جای تجهیزات فرسوده و از بین بردن اختلالاتی که در اثر قدیمی بود دستگاه ها در سیستم به وجود می آید، بسیار کمتراز چیزی است که به آن فکر می کنید. زیرا ممکن است هزینه ای که صرف اختلال در عملکرد کسب و کار شما می شود بسیار گران تر تمام شود.
مواردی که هنگام از بین بردن تجهیزات فرسوده و منسوخ شده از شبکه خود باید به آن توجه کنید:
مدیریت چرخه عمر(Lifecycle Management)
در مطالعات اخیرتوسط Dimension Data، محققان دریافته اند که سیستم های شبکه ای در حال جوان تر شدن هستند. این بدان معنی است که تیم هایIT مدیریت شده در مورد نگه داری و به روزبودن (up-to-date) دستگاه های شبکه خود نسبت به گذشته فعال تر می باشند. بدون شک اگر در یک سیستم شبکه ای با عملکرد بالا (high-performing) حرکت کنید، تجهیزات جدید و بیشتری را درآن مشاهده خواهید کرد.
در یک شبکه کامپیوتری هنگامی که یک وسیله منسوخ و قدیمی را مشاهده می کنید می توان بیان گر این باشد که عمر شبکه رو به پایان خواهد بود (end-of-life) و نمی توان عملکرد خوبی را از آن انتظار داشت.
تحقیقات نشان داده که در سال 2016 ، درصد دستگاه های فرسوده و منسوخ در بسیار از شبکه ها، از 52 درصد [در سال 2015] به 42 درصد کاهش یافته است و قطعا این ارقام در سال های آینده کمتر خواهد شد که این امر بسیار دلگرم کننده می باشد.
توجه داشته باشید که جایگزینی و تعویض دستگاهی که آماده خرابی هستند معایب بسیار کمتری نسبت به جایگزین کردن آن بعد از خراب شدن کامل و غیرقابل استفاده بودن دستگاه دارد. به طور کلی مدیران حرفه ای IT در اکثر مواقع به این استراتژی مهم توجه دارند .
به طور خلاصه ، CIO و CISO ها متوجه شدند که هزینه تعمیر و نگه داری تجهیزات فرسوده به مراتب بیش تر از هزینه ای است که شما برای جایگزینی تجهیزات شبکه جدید، به جای تجهیزات فرسوده انجام می دهید. همچنین آنها در حال ایجاد استراتژی و راه حل های جایگزین برای تامین بودجه مود نیاز برای تجهیز شبکه هستند.
نحوه ی طبقه بندی تجهیزات شبکه:
چرخه زندگی تجهیزات شبکه را می تواند در سه مرحله نشان داد:
به طور کلی تجهیزات شبکه می توانند در یکی از 3 دسته زیر قرار بگیرند.با دانستن این اطلاعات ، 90 درصد استراتژی جایگزینی تجهیزات جدید به جای تجهیزات فرسوده را متوجه خواهید شد.
– تجهیزات فعلی (Current equipment):
تجهیزات فعلی (Current equipment) به تجهیزات موجود در شبکه گفته می شود که در رده و مدل فعلی همچنان توسط سازنده ی دستگاه، تولید و به بازار عرضه می شوند.
همچنین ضمانتنامه های تعمیر و تعویض دستگاه همچنان قابل استفاده و مؤثر بوده که می توان دستگاه را زیر مجموعه ای از تجهیزات قابل استفاده و جدید دانست. همچنین این تجهیزات از لحاظ ارتقاء نرم افزار و سیستم عامل شبکه همچنان در حال بروز رسانی می باشند و اغلب اخرین ورژن های بروزرسانی در صندوق ورودی مشتری نمایان می شود.
تجهیزاتی که ” current” هستند باید بتوانند به طور کامل با سایر تجهیزات جدید سازگار و ترکیب شوند. این مشخصات تجهیزات ایده آل و مناسب است که با وجود این قابلیت ها ، شبکه ای کارآمد در بستر حرفه ای فناوری اطلاعات خواهید داشت .
– تجهیزات فرسوده (Aging equipment):
مرحله بعدی در چرخه عمر تجهیزات شبکه، توجه به تجهیزات فرسوده می باشد. اگر احساس می کنید برخی از تجهیزات مورد علاقه شما به پایان چرخه عمر مفید خود نزدیک می شوند، فرصتی مناسب است که قبل از فرسودگی کامل از سیستم خارج کرده و برای حفظ کارآرایی شبکه خود، دستگاه جدیدی را جایگزین نمایید. مواردی که در این گروه قرار می گیرند دستگاه هایی مانند مدلهای مبدل رسانه ای شما ، منبع تغذیه ، کیت های توسعه دهنده ، انژکتور ، مودم و حتی برخی سوئیچ ها می باشند.
خلاصه اینکه، به ندرت می توانید تجهیزات پشتیان گیری مناسب و خوب تهیه کنید پس اگر در مواقع فرسودگی دستگاه، یک جفت اضافی داشته باشید تا جایگزین آن کنید سیستم شبکه ای شما هیچ گاه صدمه نخواهد دید.
توجه کنید که اگر این تجهیزات اضافی برای گسترش شبکه شما و یا برای خرابی های غیرقابل پیش بینی دستگاه های داخل شبکه شما استفاده شوند، در هر صورت برای سیستم شما سودمند است. توجه کنید که پایان فروش تجهیزات فرسوده ” Aging” می باشد ، اما پایان عمر آنها نیست.
در واقع این بدان معناست که همه ی توافق نامه و ضمانتنامه های خدماتی دستگاه یا حتی بخش هایی از آن میتواند همچنان درست باشند.
تشخیص و عیب یابی آنلاین تجهیزات، همچنان در دسترس می باشند و مشتریان می توانند به روزرسانی سیستم عامل و نرم افزاری تجهیزات را به صورت دوره ای دریافت کنند.
– تجهیزات منسوخ (Obsolete equipment):
تجهیزات منسوخ (Obsolete equipment) به تجهیزاتی گفته می شود که از پشتیبانی شرکت سازنده و یا حتی فروشندهخارج شده است. همچنین تولید کننده امکان به روز رسانی سیستم عامل و نرم افزار دستگاه را نخواهد داشت. و اغلب ترکیب ، یکپارچه سازی و سازگاری این دستگاه ها با تجهیزات جدیدتر دشوار خواهد بود .
تجهیزات شبکه شما هنوز هم ممکن است مدتی قبل از منسوخ شدن خود باشد. اما باید راه حلی برای زمانی که این اتفاق رخ می دهد داشته باشید.توجه داشته باشید ، که تجهیزات قدیمی بد نیستند اما وجود آنها در شبکه مستلزم هشیاری و احتیاط بیشتری می باشد تا از آسیب رسیدن به کل سیستم جلوگیری شود.
اما سوالی که باید به آن پاسخ دهید این است که : آیا هزینه ای که بابت تعمیر و نگه داری تجهیزات قدیمی می پردازید نسبت به هزینه تعویض آن عاقلانه است؟
اگر جواب شما به این سوال خیرهست، صبر نکنید و حتما دستگاه جدید را جایگزین دستگاه های فرسوده کنید. زیرا تعمیر این تجهیزات به مراتب گران تر تمام خواهد شد.
برنامه ای برای آینده تجهیزات شبکه:
توجه کنید که داشتن یک استراتژی منسجم برای جایگزینی تجهیزات جدید به جای تجهیزات منسوخ کار راحت و کم هزینه ای نیست ، اما بسیار مهم است.
اگر شرایط جایگزینی تمامی تجهیزات موجود را ندارید می توانید از قانون 90-60-30 استفاده کنید. به این صورت که اگر 90 درصد از شبکه شما به یک دستگاه بستگی دارد ، جایگزینی به موقع آن بسیار مهم تر از سایر دستگاه ها خواهد بود. و به همین صورت جایگزینی دستگاهی که 60 درصد از شبکه شما به آن وابسته است مهمتر از دستگاهی است که وابستگی 30 درصدی به آن دارد.
حال که با کمک این قانون، استراتژی اساسی برای حل این بحران خواهید داشت. می توانید با توجه به بودجه خود، یک بازه زمانی معین را تعیین کرده و برنامه جایگزینی تجهیزات را طبق آنچه ترسیم کرده اید، پیاده سازی نمایید.
شروع طبقه بندی تجهیزات منسوخ شده “obsolete” و گاهی فرسوده “aging” برای جایگزینی ، در سه بازه زمانی صورت می گیرد.
-بلافاصله
-شش ماه بعد
-یک سال بعد
هر چند که ممکن است شرایط اضطراری پیش آید که اولویت داشته باشد ، اما داشتن یک برنامه منظم برای جایگزینی تجهیزات ، بهترین کارممکن است.
حال با مطالعه این مقاله شما بهتر می توانید تصمیم بگیرید که در کجا و در چه زمانی باید بودجه IT خود را خرج کنید که کمترین آسیب و بیشترین سود را از تعویض تجهیزات شبکه به همراه داشته باشد.
پورت SFP سوئیچ های گیگابیت را قادر می سازد تا به طیف گسترده ای از کابل های فیبر و اترنت متصل شوند تا بتوانند عملکرد سوئیچینگ را در سراسر شبکه گسترش دهند.
Small form-factor pluggable یا SFP یک واسط با قابلیت hot-swappable بوده (یعنی هنگامی که دستگاه روشن است می توان آن را خارج کرد) که در سوئیچ شبکه و سایر تجهیزات ذخیره سازی مورد استفاده قرار می گیرند. پورت های SFP که بر روی سوئیچ های شبکه و ماژول ها قرار دارند، سوئیچ را قادر می سازند تا به انواع کابل های اترنت با سرعت های مختلف متصل شوند. به طور کلی SFP درسال 2001 برای اولین بار ساخته و رونمایی شد.
ماژول های SFP ساخته شده می توانند تا حداکثر 1G را پشتیبانی نمایند. ویژگی های این ماژول ها مادام در حال به روز رسانی می باشد تا تا از افزایش نرخ داده ها پشتیبانی نماید. تقریباً کلیه سوئیچ های شبکه از دو یا چند پورت SFP تشکیل شده و سبب می شود تا این دستگاه ها به شبکه و از طرفی کابل کشی فیبر نوری متصل شوند.
انواع ماژول های SFP از کابل های نوری Single Mode و Multimode و همچنین کابل های شبکه Cat5, Cat6, Cat6a وCat7 پشتیبانی می کند. ماژول های SFP که برای اتصال کابل های فیبر نوری طراحی شده اند، از انواع طول موج و حداکثر مسافت تا 2 کیلومتر برای کابل های Multimode و 40 کیلومتر برای کابل های Single Mode پشتیبانی می کنند. اتصالات با استفاده از Cat6a به حدود 100 متر محدود می شوند ، اما تداخل بین کابل های مجاور می تواند حداکثر فاصله واقعی را محدود کند. کابل های Cat7 شامل محافظ اضافی برای کاهش تداخل هستند ، اما نصب آنها به دلیل افزایش ضخامت کابل دشوار است.
SFP های پیشرفته تر یعنی SFP+ در سال 2006 ساخته و در سال 2011 کاملا به روز رسانی شده است. ماژول های +SFP از حداکثر سرعت 16 گیگابیت بر ثانیه پشتیبانی می کنند. آنها نیز مانند مدل SFP قبلی، از هر دو کابل مسی و فیبر نوری پشتیبانی می کنند اما با این تفاوت که اتصالات مسی به 10Gbps و حدوداً 10 متر محدود می شوند. ماژول های SFP+ از اتصالات فیبر Single Mode تا 40 کیلومتر پشتیبانی می کند، اما برخی دیگر از آنان از 80 کیلومتر پشتیبانی می کنند. SFP+ همچنین از اتصالات WAN مبتنی بر مشخصات شبکه حمل و نقل نوری OTU2 پشتیبانی می کند.
برخی از ماژول های SFP مانند GLC-BX-D و GLC-BX-U از مانیتور نوری دیجیتال پشتیبانی می کنند که به کاربران نهایی امکان نظارت بر عملکرد SFP ها در زمان واقعی، ردیابی معیارها از قبیل دما، قدرت خروجی نوری، قدرت ورودی نوری را می دهد.
پورت SFP یا پورت RJ45:
در حالی که ماژول های SFP و SFP+ خود نسبتاً ارزان هستند ، اما اتصالات 1Gb و 10Gb نسبت به اتصالات RJ45 گران تر هستند. شاید این به این دلیل باشد که پورت های RJ45 از کابل های مسی پشتیبانی می کنند که به نسبت ارزان تر از کابل های نوری می باشند. از طرفی اکثر سوئیچ های شبکه دارای پورت RJ45 هستند و نیازی به خرید قطعه اضافی نیست.
تصمیم در مورد استفاده از پورت RJ45 یا پورت SFP در سوئیچ بستگی به فاصله بین نقاط انتهایی اتصال دارد. اگر فاصله انتهایی نزدیک باشد استفاده از پورت RJ45 به همراه کابل مسی به صرفه تر خواهد بود. اگر فاصله به اندازه کافی زیاد باشد که به فیبر نوری احتیاج داشته باشیم حتماً باید از پورت های SFP استفاده نماییم.
درگاه های Combo SFP روی یک سوئیچ با استفاده از یک رابط واحد، از هر دو پورت SFP و RJ45 پشتیبانی می کنند. با این حال کاربران نمی توانند از هر دو پورت به طور همزمان استفاده نمایند، زیرا فقط یک پورت در یک زمان کار می کند. این پورت SFP کارشناسان IT را قادر می سازند تا در هر لحظه بتوانند تصمیم درستی را اتخاذ و بر حسب نیاز یک نوع از پورت های موجود را انتخاب نمایند که البته این کار می تواند در وقت و هزینه صرفه جویی نماید.
انواع پورت SFP:
تولید کنندگان این دسته از ماژول ها همواره به دنبال نرخ های بالاتر و انواع اتصال بیشتر هستند که جهت تحقق این امر همواره در حال به روز رسانی تولیدات می باشند. SFP28 از 25Gbps در فیبرهای Singlemode و Multimode پشتیبانی می کند. BiDi SFP ها از ارتباطات دو طرفه بر روی یک فیبر واحد پشتیبانی می کنند. در حالی که انواع دیگر SFP به دو فیبر، یکی برای ارسال و دیگری برای دریافت نیاز دارد، BiDi SFP از طول موج های مختلف برای ارسال داده و دیگری برای دریافت استفاده می کنند.
چهار ماژول (Quad SFP (QSFP از چهار فیبر حامل اترنت ، FC یا InfiniBand پشتیبانی می کند. در حال حاضر400 گیگابیت در ثانیه بالاترین نرخ موجود در محصولات تجاری موجود است، این در حالی است که تلاش برای ایجاد و توسعه استانداردها و محصولاتی که 800 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی می کنند، در دست اقدام است. بیشتر ماژول های QSFP موجود می توانند حداکثر 200 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی کنند. هر دو ماژول SFP و QSPF می توانند با هم سرعت داده ها را تا 400 گیگابیت بر ثانیه گسترش دهند. فن آوری SFP با افزایش تقاضا به احتمال زیاد برای حمایت از سرعت های بالاتر ، تکامل می یابد.
اتصال پورت های SFP و RJ45 در سوئیچ ها، کدام یک مناسب تر است؟
ممکن است برای شما هم پیش آمده باشد هنگامی که سوئیچ شبکه شما دارای دو پورت SFP و RJ45 هستند، نمی توانید تصمیم بگیرید جهت اتصال آن دو از کدام پورت استفاده کنید. آیا انتخاب شما استفاده از ماژول فیبر نوری SFP بوده و یا استفاده از کابل اترنت؟
بنابراین دو انتخاب داریم که یا از پورت SFP و یا پورت RJ45 استفاده نماییم. جهت انتخاب نوع پورت، عوامل مختلفی تأثیرگذار هستند که می توانیم با توجه به آنان نیاز خود را بسنجیم. ما در این مقاله سعی داریم تا شما را در انتخاب درست راهنمایی کنیم.
نکته : برای اتصال دو سوئیچ از طریق پورت RJ45 از کابل های شبکه مسی و جهت اتصال آنان از طریق پورت SFP از کابل فیبر نوری استفاده می شود.
اصول استفاده از پورت RJ45 یا SFP :
اصل اول سرعت انتقال اطلاعات است که باید 1000Mbps باشد. این در حالی است که اگرفاصله بیش از 328 فوت یا 100 متر باشد، باید از ماژول فیبرنوری SFP به جای پورت RJ45 یا ماژول SFP RJ45 و برای فواصل تا 100 متر از کابل های مسی استفاده کرد.
معرفی پورت SFP و کاربرد آن
البته لازم به ذکر است جهت انتخاب نوع پورت در فاصله های زیر 100 متر اصول مهم دیگری نیز تأثیرگذار هستند. که شامل:
1ـ مسائل امنیتی :
در برخی شرایط استفاده از ماژول SFP از کابل اترنت RJ45 مانند Cat5e / 6 یا ماژول SFP RJ45 بهتر است. کابل های مسی به دلیل آنکه از جریان الکتریکی استفاده می کنند راحت تر در معرض آتش سوزی و صاعقه قرار می گیرند در حالیکه ماژول های فیبر نوری این مشکل را ندارند.
همچنین استفاده از ماژول فیبر نوری از نظر امنیت اینترنت بهتر است. زیرا قطع انتقال داده با کابل مسی پیچیده تر از قطع آن روی کابل فیبر نوری است. به همین دلیل اگر امنیت انتقال اطلاعات برای شما اهمیت دارد، پورت SFP برای شما مناسب تر است.
2ـ قابلیت اطمینان:
قابلیت اطمینان نیز عامل اصلی انتقال است. فیبرهای نوری به دلیل ویژگی هایی که دارند اغلب قابلیت اطمینان بیشتری را فراهم می آورند. عموماً کابل های مسی به دلیل استفاده از جریان الکتریکی همواره در معرض تداخل قرار می گیرند. این مسئله معمولاً EMI (تداخل الکترومغناطیسی) نامیده می شود و وقتی ایجاد می شوند که سیگنال الکتریکی تحت تأثیر برخی عناصر خارجی مانند چیزی با ولتاژ بالا قرار می گیرند. پس اگر ممکن است تداخل جریان الکتریکی برای شما ایجاد شود، حتما از کابل های فیبر نوری استفاده کنید.
3ـ آینده نگری:
یکی دیگر از عواملی که باید در نظر گرفته شود تصمیماتی است که ممکن است در آینده صورت گیرد برای مثال ارتقاء سیستم جهت دستیابی به به پهنای باند بالاتر. برای رسیدن به این اهداف کابل های فیبر نوری مناسب تر هستند.
4ـ هزینه استقرار:
وقتی عواملی که در بالا گفته شد در انتخاب ما تأثیری ندارند، عامل قیمت چیزی نیست که بتوان از آن به راحتی گذر کرد. از آنجا که درگاه اترنت Rj45 و درگاه SFP با سرعت یکسانی کار انتقال اطلاعات را انجام می دهند، انتخاب پورت های RJ45 برای اتصال سوئیچ ها ممکن است اقتصادی تر باشد. زیرا کابل Cat5e / 6 از قیمت پایین تری نسبت به ماژول های SFP برخودار هستند.
5ـ شرایط محیطی:
اگر در طول مسیر اتصال دو سوئیچ به یکدیگر، پیچ و خم های زیادی وجود داشته باشد نمی توان از فیبر نوری استفاده کرد، زیرا این مسیر سبب شکستگی فیبر و در نتیجه قطع ارتباط می گردد. پس توصیه می گردد جهت اتصال در چنین شرایطی از پورت های RJ45 و همچنین کابل های معمولی استفاده شود.
مثال هایی برای درک بهتر مطالب بالا :
1ـ RJ45 یا SFP: تأخیر تفاوت ایجاد می کند.
شرح وضعیت:
دو سوئیچ اترنتی را در نظر بگیرید که در دو ساختمان مختلف قرار گرفته اند و فاصله میان آنها 300 فوت و یا بیشتر است. برای اتصال این دو سوئیچ بهتر است از پورت SFP استفاده شود و یا RJ45؟
لازم به ذکر است که یکی از سوئیچ ها دارای 24 کاربر و دیگری (Core Switch) دارای 80 کاربر است. هدف از این اتصال از بین بردن هرگونه تأخر می باشد.
تجزیه و تحلیل شرایط:
این دو سوئیچ در دو ساختمان مختلف وجود دارند. چون فاصله این دو از یکدیگر از 100 متر تجاوز نمی کند به همین دلیل می توان از کابل های اترنت Cat5e/Cat6 استفاده کرد، شاید اصلا استفاده از فیبر نوری تفاوت آنچنانی ایجاد نکند. اما چون این دو سوئیچ در دو ساختمان قرار دارند ممکن است استفاده از کابل های مسی به سبب ایجاد اختلال الکتریکی مناسب نباشد.
نکته : البته در مواردی ممکن است نتوان از هر دو کابل استفاده کرد که در این حالت باید این ارتباط از طریق وایرلس صورت گیرد.
2ـ RJ45 یا SFP: مصرف برق یک چالش است:
شرح وضعیت:
هنگام اتصال سوئیچ های موجود در یک رک، استفاده از پورت های SFP متداول تر می باشد. چرا در این شرایط از SFP استفاده می کنیم؟ در حالی که هزینه گران تری دارند.
تجزیه و تحلیل شرایط:
برای اتصال سوئیچ های اترنت از درگاه فیبر SFP به جای درگاه RJ45 استفاده می شود شاید دلیل آن وجود تداخل الکتریکی باشد. دلیل دیگر ممکن است تعداد زیاد لینک باشد. هنگامی که بیش از صد لینک وجود دارد استفاده از پورت SFP می تواند در هزینه ها صرفه جویی نماید.
به خاطر داشته باشید در یک زمان تنها از یکی از پورت ها می توان استفاده کرد. استفاده از هر کدام به صورت هم زمان غیر ممکن است.
آیا تابحال به پورت های روی روتر و سوئیچ های شبکه دقت کرده اید؟ آیا انواع پورت را می شناسید؟ شاید پاسخ به این دو سوال برای بسیاری از افرادی که با شبکه و IT سر و کار دارند بسیار اهمیت داشته باشد. به همین دلیل ما در این مقاله به بررسی انواع پورت می پردازیم.
پورت ها می توانند انواع مختلف داشته باشند و هر نوع می تواند برای یک مدل سوئیچ شبکهو نیازهایی متفاوت، مناسب باشد.
آشنایی با پورت RJ45:
RJ45 نوعی پورت مناسب برای registered jack 45 و پورت دیتای Ethernet style است که در سوییچ شبکه، روترها و کارت های شبکه یافت می شود. همچنین کانکتورها و پورتهای سبک RJ45 معمولاً برای Ethernet ، کارت های سریالی و ATM IMA و interface ها مناسب هستند. این سوکت نام های دیگری از جمله Ethernet port ،network adapter ،network jack یا RJ45 jack دارد. نسخه اترنت RJ45 به پورت RJ45 در رایانه متصل می شود.
“RJ”در RJ45 مخفف “registered jack”می باشد و “45” به شماره استاندارد رابط اشاره دارد. هر کانکتور RJ45 دارای هشت پین است، به این معنی که هر کابل RJ45 دارای هشت سیم جداگانه است. لازم به ذکر است برای سیم کشی RJ-45 دو استاندارد T-568A و T-568B وجود دارد.
پورت USB متداول به USB Type-A معروف است و دارای یک شکل مستطیل ساده می باشد.
USB Type-A رایج ترین کانکتور لپ تاپ و دسکتاپ است و سرعت آن بسته به سخت افزار، می تواند USB-2.0 یا USB-3.0 باشد.
این پورت تقریباً در همه موارد فقط به عنوان اتصال دهنده میزبان عمل می کند؛ به این معنی که هر آنچه در طرف دیگر کابل متصل باشد، به عنوان “میزبان” عمل می کند.
امروزه کانکتورهای USB Type A بسیار رایج هستند و تقریباً در هر کابل USB یافت می شوند. آنها برای اتصال دستگاه های مختلفی از جمله تلفن های هوشمند ، دوربین ، صفحه کلید و غیره به رایانه ها استفاده می شوند.
یکی از دو کانکتور استاندارد USB، کانکتور USB نوع B می باشد که از نظر ظاهری تقریباً مربع است و در بالای آن یک برجستگی وجود دارد. پورت های نوع B در بسیاری از دستگاه های غیر host، USB ، مانند رابط های صوتی ، هارد دیسک های خارجی و چاپگرها یافت می شوند.
یکی دیگر از انواع پورت در سوئیچ شبکه یک کانکتو فیزیکی8 پین است که با نام RJ45 شناخته می شود و برای اتصال دستگاههای الکترونیکی که برای برقراری ارتباط از 4 سیم(2سیم برای انتقال و 2سیم برای دریافت اطلاعات) استفاده می کنند، به کار می رود.
“100/10” به معنی سرعت میلیون ها بیت در هر ثانیه می باشد، که یک دستگاه خاص در یک شبکه با این سرعت کار می کند. دستگاه های جدیدتر به طور معمول با سرعت 100 مگابیت بر ثانیه کار می کردند ، درحالیکه سرعت دستگاه قدیمی تر از 10 مگابیت بر ثانیه تجاوز نمی کرد.
ـ سوئیچ Fast Ethernet 8پورت 100/10 D-Link را در شکل زیر مشاهده می کنید:
پورت 10/100/1000:
در یک سوئیچ اترنت که به طور خودکار دارای سرعت 10 مگابیت بر ثانیه ، 100 مگابیت در ثانیه یا 1 گیگابیت بر ثانیه می باشد. سوئیچ های اترنت High-end، دستگاه های 10/100/1000 هستند و اگرچه بعضی اوقات بعنوان هاب شناخته می شوند ، اما دیوایس های مشترکی نیستند.
ـ در شکل زیر یک سوئیچ اترنت سیسکو 48 پورت 10/100/1000 را مشاهده می کنید:
اگر کارت رابط شبکه اترنت (NIC)، سوئیچ شبکه اترنت یا روتر های رابط اترنت بتوانند دیتا را با سرعت های (Ethernet (10 Mbps)، FastEthernet (100 Mbps)، Gigabit Ethernet (1000 Mbps speeds، انتقال دهند، می توان آنها را پورت 10/100/1000 در نظر گرفت.
پورت console:
روش های بسیاری برای کنترل دستگاه های سیسکو وجود دارد. برخی از آنها دارای قابلیت دسترسی از راه دورهستند اما اگر دسترسی از راه دور شما کاهش یابد ، چه می شود؟ باید دوباره دستگاه را وصل کنید!به همین دلیل به پورت کنسول احتیاج داریم.
اگر شما در محلی باشید که دستگاه قرار دارد، پورت کنسول در یک سوئیچ یا روتر، اتصال را فراهم می کند. شما کابل کنسول را به درگاه کنسول دستگاه وصل می کنید و می توانید با این روش IOS را وصل کنید.
هر روتر یا سوییچ سیسکو در قسمت پشتی خود ، دارای یک پورت کنسول (همچنین به عنوان درگاه مدیریت شناخته می شود) می باشد. پورت کنسول برای اتصال مستقیم رایانه به روتر یا سوئیچ و مدیریت روتر یا سوئیچ استفاده می شود. از درگاه کنسول باید برای نصب اولیه روتر ها استفاده کنید زیرا در ابتدا هیچ اتصال شبکه ای برای اتصال SSH ، HTTP یا HTTPS وجود ندارد.
پورت SFP و +SFP:
SFP مخفف عبارت Small Form-factor Pluggable می باشد. پورت SFP اسلاتی بر روی دستگاه شبکه است که فرستنده های small form-factor pluggable) SFP) در آن قرار می گیرند. فرستنده SFP (که به عنوان ماژول SFP نیز شناخته می شود) فقط یک جزء فلزی hot-swappable و pinky-sized است که با اتصال به یک دستگاه دیگر با استفاده از یک کابل امکان انتقال داده ها را فراهم می کند. این دستگاه های فلزی کوچک به شکاف مخصوص سوئیچ وصل می شوند و ارتباط را از طریق فیبر نوری یا کابل شبکه مسی پشتیبانی می کنند.
+SFP بعد از SFP معرفی شد و درواقع یک نسخه پیشرفته از SFP است. در حالیکه SFP حداکثر 4.25 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی می کرد، +SFP از داده ها تا 16 گیگابیت در ثانیه پشتیبانی می کند.
تفاوت اصلی بین SFP و +SFP این است که +SFP در اپلیکیشن های Gigabit Ethernet استفاده می شود در حالی که SFP برای اپلیکیشن های Bse10 یا Base1000 مناسب است. در اکثر اپلیکیشن های کنونی، ماژول +SFP معمولاً از 8 Gbit/s Fibre Channel ، 10 Gigabit Ethernet و Optical Transport Network standard OTU2 پشتیبانی می کند.
بیشتر بخوانید: پورت SFP چیست و چه کاربردی دارد؟
ـ نمایی از پورت های SFP و +SFP:
پورت QSFP:
QSFP یک small form factor pluggable چهارگانه و نوع دیگری از انتقال دهنده کوچک و با ویژگی hot-swappable است. این پورت از استانداردهای Ethernet ، Fibre Channel ، InfiniBand و SONET / SDH با سرعت داده های مختلف پشتیبانی می کند.
این پورت را در شکل زیر مشاهده کنید:
بیشتر بخوانید:پورت Uplink چیست و چه کاربردی دارد؟
پورت POE:
پورت POE پورتی است که دارای قابلیت Power over Ethernet بوده و می توان از طریق یک کابل اترنت، اتصال شبکه و برق را بر قرار کرد. این پورت ها به سه دسته تقسیم می شوند.
ـ PoE: یک استاندارد IEEE 802.3af است که برق را تا میزان 15.4 وات برای یک پورت سوئیچ فراهم میکند.
ـ +PoE: استاندارد IEEE 802.3at است که با نام +PoE هم شناخته میشود و تا 30 وات برق را برای یک پورت سوئیچ تأمین میکند.
ـ (++UPoE(PoE: تا 60 وات برق را برای یک پورت سوئیچ تأمین میکند. و سری های 9300 از این پورت پشتیبانی می کنند.
آیا می دانید که چرا شبکه ما به روتر، سوئیچ شبکه یا فایروال نیاز دارد؟ چه تعداد تجهیزات برای ساخت یک شبکه کارآمد لازم است ؟ ما در این مقاله می خواهیم به همه این سوالات پاسخ دهیم.
حداقل اجزای لازم برای ایجاد یک شبکه شامل کابل شبکه و پروتکل های مربوط به آن می باشد. کابل شبکه برای انتقال سیگنال جریان داده(بیت)/ برق ، نقش محیط فیزیکی را بازی می کند. قبل از اختراع شبکه، رایانه های شخصی به تنهایی کار می کردند و به کارت شبکه، کابل شبکه یا پروتکل خاصی نیاز نداشتند. برای انتقال داده ها عمدتا از فلاپی دیسک و سی دی استفاده می شد، تا اینکه کابل شبکه ابداع شد.
کارت شبکه فرآیند انتقال داده ها را دگرگون کرد. به طوری که داده های ذخیره شده در رایانه را به جریان الکتریکی برای کابل شبکه تبدیل کرد. پروتکل، به عنوان یک زبان ارتباطی عمل می کند به گونه ای که تجزیه و تحلیل داده ها ، آدرس دهی و کنترل جریان را در روند ارتباطات پیاده سازی می کند.
اگر کابل شبکه به اندازه کافی طولانی نباشد چه کاری می توانیم انجام دهیم؟
اگر فاصله بین ترمینال ها خیلی زیاد باشد، امکان انتقال فیزیکی داده ها با استفاده ازکابل شبکه ممکن نیست. تکرارگر یا ریپیتر (Repeater) در یک شبکه رایانهای، دستگاهی است که سیگنالهای دریافتی از دیگر تجهیزات متصل به شبکه را باز تولید و تقویت میکند تا سیگنالها مسافت بیشتری بپیمایند و وقتی به مقصد میرسند تضعیف نشوند.
تکرارکننده ها معمولاً فقط دارای دو رابط هستند، به این معنی که اگر بیش از دو میزبان در شبکه وجود داشته باشد، ارتباط مستقیم داده بین میزبان ها امکان پذیرنیست. برای حل این مشکل به سراغ HUB ها می رویم. هاب یک تکرار کننده چند رابطی است. یک محصول است که می تواند اطلاعات را پخش و تقویت کند و داده های دریافت شده از هر رابط را به تمام رابط های دیگر منتقل کند.
پل در شبکه چیست و چه کاربردی دارد:
یک پل دو زیر شبکه (سگمنت) را درلایه پیوند داده به هم متصل میکند. پلها هم مانند تکرارگرها و هاب ها هستند که برای متصل کردن قسمتهای شبکه درلایه فیزیکی وجود دارند. با این حال پل با استفاده از مفهوم پل زدن کار می کند، به این معنی که به جای آن که ترافیک هر شبکهبدون نظارت به دیگر درگاهها کپی بشود، آن را مدیریت خواهد کرد. بستههایی که از یک طرف پل وارد می شوند تنها در صورتی به طرف دیگر منتشر می شوند که آدرس مقصد آنها مربوط به سیستمهایی باشد که در طرف دیگر پل قرار داشته باشند. پل مانع منتشرشدن پیام های همگانی در قطعههایی که با کابل به آن وصل شده خواهد شد.
اگر شبکه هنوز سرعت کافی نداشته باشد چه کار می توانیم بکنیم؟
سوئیچ شبکه یک محصول برای پیوند اجزا در یک لایه می باشد. عملکرد آن به این صورت است که می تواند آدرس MAC میزبان ها در ترمینال را ضبط و یک جدول MAC تولید کند (جدول CAM نیز نامیده می شود). جدول MAC معادل “نقشه” است. سوئیچ مطابق جدول MAC، جریان داده را بین میزبان ها هدایت می کند. سوئیچ ها، ارتقا یافته پل های شبکه می باشند که چندین مزیت دارند:
تعداد رابط ها متراکم تر هستند (هر میزبان یک دامنه مستقل قرار دارد و استفاده از پهنای باند بسیار بهبود یافته است)
برای ارسال سریع از تراشه سخت افزاری اختصاصی ASIC استفاده شده است .
جداسازی VLAN (نه تنها می تواند دامنه درگیر را جدا کند ، بلکه دامنه پخش را از طریق VLAN نیزمیتوان جدا می کند)
سوئیچ یک محصول برای شبکه محلی است که به طور کلی در شبکه محلی استفاده می شود و نمی تواند ارتباط WAN (از راه دور) را تحقق بخشد.
اگر همچنان به فاصله بیشتری نیاز داشتیم چه کنیم ؟؟
از روتر که نوعی محصول لایه شبکه و مبتنی بر آدرس دهی IP با استفاده از جدول مسیریابی برای انتقال داده است، استفاده می کنیم. روترها به طور عمده برای اتصال ارتباطات از راه دور مانند اتصالات WAN استفاده می شوند.
تولد روترها دلیل اصلی انفجار اینترنت بود و مکانیسم آدرس دهی منطقی مانند پروتکل IP کلید تحقق اتصال انواع مختلف شبکههای محلی است. تا زمانی که میزبان شبکههای مختلف محلی آدرس های منطقی (آدرس IP) و برنامه ریزی آدرس های منطقی (برنامه ریزی بخش های یک شبکه) را داشته باشند، می توانند ارتباط برقرار کنند.
روترها در حال پیاده سازی LAN ها هستند. هنگام برقراری ارتباط بین آنها، “ورق زدن رسانه” (media flipping) و “انتقال مسیر” (route forwarding) انجام می شود. اولین روتر جهان توسط لئونارد بوساک و سانتی لرنر از دانشگاه استنفورد، یک زوج معلم، برای شبکهدانشگاه استنفورد (SUNet) و سیسکو ، رهبر صنعت شبکه جهانی ایجاد شد.
ولی اگر سیم کشی بیش از حد مشکل ساز باشد ، چه کاری باید انجام دهیم؟
نقطه دسترسی بی سیم اینجا است! Ap (Access point) بیسیم را می توان به عنوان یک سوئیچ / روتر با عملکرد بی سیم در نظر گرفت. این تجهیزات که به صورت اختصاری به آنها AP یا (Wireless access point )WAP هم گفته می شود در شبکه های کامپیوتری به تجهیزاتی گفته می شود که عملکردی شبیه به سویچ شبکههای کابلی در شبکه های بیسیم دارند، بدین معنی که این امکان را فراهم می کنند که از طریق آنها شما بتوانید چندین سیستم کامپیوتری را از طریق شبکههای بیسیم به همدیگر متصل کنید.
اگرشبکه ما به اندازه کافی ایمن نباشد چه می شود ؟؟؟
فایروال یک محصول امنیتی در شبکه است که برای محدود کردن دسترسی در شبکهاستفاده می شود و به طور کلی برای جلوگیری از حملات هکرهای خارجی در اینترنت استفاده می شود. با توجه به مشخصات فنی فایروال، می توان آن را به پالایش کننده بسته های اطلاعاتی (packet filtering)، دروازه های سطح جریان (Circuit Level Gateways)دروازه های سطح نرم افزار (Application-level gateways) و فایروال های نظارت وضعیت (Stateful inspection Firewall) تقسیم کرد.
با توجه به فرم محصول، می توان آن را به فایروال نرم افزاری و سخت افزاری تقسیم کرد. فایروال ها را می توان به عنوان روترهایی با عملکرد امنیتی در نظر گرفت. آیا فایروال بدون روتر وجود دارد؟
روتر در مرز شبکهمی تواند مستقیماً به عنوان فایروال جایگزین شود، اما فایروال و روتر می توانند همزمان در شبکه وجود داشته باشند. به عنوان مثال ، فایروال را می توان قبل یا بعد از روتر قرار داد. در این حالت ، روتر روی آدرس دهی و استراتژی مسیریابی و فایروال بر روی امنیت تمرکز دارد. بر اساس نوع نیاز به فایروال ها، محصولات امنیتی متفاوتی مانند فایروال های وب، دروازه های امنیتی و تشخیص نفوذ / جلوگیری از نفوذ گسترش یافته اند.
در صورت ازدحام شبکه چه باید کرد؟؟؟
کنترل جریان (داده) در ارتباطات دادهای، یک فرایند مدیریت نرخ انتقال بین دو گره برای جلوگیری از ارسال از طرف فرستنده سریع به دریافتکننده کند است.محصولات کنترل جریان در شبکهعمدتا به مدیریت رفتار آنلاین ، متعادل کننده بار / برنامه ، بهینه سازی پیوند و غیره تقسیم می شوند.
کنترل جریان، مکانیزمی را برای دریافتکننده جهت کنترل سرعت انتقال فراهم میکند؛ بنابراین گره دریافتکننده دچار سرریزی داده از طرف گره ارسالکننده نمیشود. کنترل جریان میتواند بر اساس اینکه آیا دریافتکننده بازخورد را برای فرستنده ارسال کند یا نه دستهبندی شود. محصول کنترل جریان یک محصول هفت لایه است که توجه بیشتری به ویژگی های جریان و برنامه دارد.
حال سوال این است که شبکه به چند دستگاه نیاز دارد؟
ـ شبکه SOHO خانگی:
این یک شبکهخانگی معمولی است که از طریق یک روتر بی سیم دسترسی به کانون WiFi و اتصال به شبکه خارجی را فراهم می کند.
ـ شبکه مشاغل کوچک:
شبکهمشاغل کوچک، با استفاده از دو لایه اضافه، توپولوژی تک هسته ای، روترها ،سوئیچ ها و سرورها ایجاد می شود.
رایج ترین معماری شبکه، مانند شبکههای سازمانی بزرگ و متوسط، از یک ساختار سه لایه شامل هسته همگرایی و یک شبکه دو هسته ای استفاده می کند. شبکه، به ناحیه کاربر،ناحیه سرویس داخلی، ناحیه سرویس خارجی، ناحیه مدیریت، ناحیه اینترنت و … تقسیم می شود که از طریق سوئیچ ها و فایروال ها متصل و جدا می شوند.
AIOps چیست
این یک طرح شبکه / IDC مرکز داده بزرگ سطح دوم است که عمدتا به منطقه دسترسی، منطقه اینترنت و منطقه مدیریت امنیت تقسیم می شود. در این میان ، منطقه دسترسی از مجازی سازی تجهیزات و پیوند فن آوری های مجازی سازی برای بهبود ظرفیت پردازش تجهیزات و ظرفیت حمل پیوند استفاده می کند و بار را در منطقه سرور قرار می دهد تا ترافیک را به روشی منطقی و موثر توزیع کند.
منطقه خروج اینترنت از روترها برای انجام BGP و معکوس کردن آدرس استفاده می شود ، از تجهیزات IPS / anti-DDoS برای جلوگیری از حملات ناشی از سیلاب های ترافیکی بزرگ استفاده می کند ، از کنترل جریان برای کمنرل بار خروج استفاده می کند و از دیوارهای آتش برای جداسازی امنیتی استفاده می کند. از طریق فایروال به امنیت منطقه مدیریت امنیت دسترسی پیدا می کند و کل شبکه از طریق ممیزی ، ورود به سیستم ، تشخیص نفوذ ، مدیریت شبکهو سایر محصولات مدیریت می شود.
مارک های بسیاری از سخت افزار شبکه مانند سیسکو ، هواوی ، HPE ، دل ، جونیپر ، فورتینت و غیره وجود دارد. ما می توانیم یک مورد مناسب را برای نیازهای خود انتخاب کنیم.
هر آنچه که باید در مورد نگه داری پیشگیرانه تجهیزات شبکه یا PM بدانید :
نگهداری پیشگیرانه (preventive maintenance) عبارت است از تعمیر و نگهداری که به طور مرتب بر روی قطعات و تجهیزات انجام می شود.
حال شاید این سوال برای شما پیش آید چرا نگهداری تجهیزات شبکه اهمیت دارد؟
زیرا این کار سبب می شود تا کارآیی تجهیزات کاهش نیافته÷ و همچنین از خرابی های غیر منتظره تجهیزات و آسیب رساندن به کل سیستم جلو گیری شود.
درواقع PM از لحاظ استراتژی، بین تعمیرو نگهداری واکنشی (reactive maintenance) و تعمیر و نگهداری پیش بینی (predictive maintenance) قرار می گیرد.
توجه کنید که نگهداری پیشگیرانه همان اندازه که برای رایانه های موجود در یک شبکه مهم است ، برای خود شبکه نیز اهمیت دارد. وضعیت کابل ها ، دستگاه های شبکه (روتر ، سوئیچ و …) ، سرورها و رایانه ها باید در بازه های زمانی منظم مورد بررسی و بازبینی قرار گیرند تا اطمینان حاصل شود که آیا تمیز بوده و یا در وضعیت خوبی قرار دارند.
جهت دستیابی به این امر لازم است برنامه ای را برای انجام تعمیر و نگهداری و تمیز کردن در فواصل منظم تهیه کنید. این کار به سیستم شما کمک کرده تا از خرابی شبکه و تجهیزات آن جلوگیری نمایید.
برای مثال: شما می توانید از چک کردن کابل کشی ها و سیم های شبکه شروع کرده و بررسی کنید که کابل کشی آسیب دیده و فرسوده نباشد و در صورت مشاهده این مشکلات کابلهای فرسوده را با کابلهای جدید تعویض نمایید. و به همین ترتیب سایر تجهیزات را بررسی کرده و اگر دستگاه فقط احتیاج به زدودن غبار دارند دستگاه را تمیز و مجدد در سیستم قرار دهید و اگر غیر قابل استفاده می باشد دستگاه جدید را جایگزین دستگاه از کار افتاده کنید و با این کار شما از اختلال در کل سیستم جلوگیری خواهید کرد.
کابل ها را در ایستگاه های کاری و چاپگرها و قسمت هایی که چندین کابل به یک دستگاه متصل می شوند با دقت بررسی نماید. کابل ها معمولاً یکی از تجهیزاتی هستند که به سرعت آسیب خواهند دید، زیرا وقتی که کابل ها زیر میز هستند ،ممکن است آن ها را لگد کرده و یا به دلایلی خم شوند که همین امر باعث آسیب رسیدن به کابل ها می شود .
این شرایط می تواند منجر به از بین رفتن پهنای باند یا اتصال شود. در صورت لزوم نحوه اتصال و قطع صحیح کابل ها و همچنین نحوه ی جا به جایی آنها را به کاربران شبکه آموزش دهید.
توجه کنید که سیستم شما حتما باید توسط افراد حرفه ای و تکنسین مورد بازبینی قرار بگیرد چون افراد عادی شاید متوجه خرابی، آسیب دیدگی یا وجود صداهای غیر معمول در سیستم نشوند.
انواع نگهداری پیشگیرانه (preventive maintenance)
نگهداری پیشگیرانه PM را می توان بر اساس زمان برنامه ریزی کرد. حال به تشریح هر یک از آنها می پردازیم.
نگهداری پیشگیرانه مبتنی بر زمان (Time-based preventive maintenance)
یکی از راه های تعمیر و نگهداری پیشگیرانه مبنی بر زمان ، بازبینی وچک کردن منظم قطعات و تجهیزات مهم است که در صورت خرابی آنها کل سیستم متحمل ضرر می شود و بر روی آن تاثیر می گذارد.
نگهداری پیشگیرانه مبتنی بر استفاده (Usage-based preventive maintenance)
نگه داری پیشگیرانه مبتنی بر استفاده باعث جلوگیری از فرسودگی تجهیزات پس از گذراندن چرخه تولید می شود.
این چرخه می تواند بر حسب مقدار کارکرد قطعه یا دستگاه بعد از مدت چند ساعت یا گذراندن چند کیلومتر و یا دوره ی زمانی مشخص شده برای عمر دستگاه باشد.
برای مثال چرخه سرویس و نگه داری یک وسیله ی نقلی موتوری می تواند بعد از گذراندن هر 10000 کیلومتر باشد.
حال سوال مهمی که باید پاسخ داده شود این است که زمان مناسب برای نگه داری های پیشگیرانه (preventive maintenance) چه موقع می باشد؟
برنامه های مناسب برای نگهداری پیشگیرانه از تجهیزات
مواردی که در نگه داری پیشگیرانه باید در اولویت قرار بگیرند:
– قطعات یا تجهیزاتی مورد نظر تاثیرو کارایی مهم در سیستم داشته باشند.
– تجهیزاتی که با نگه داری منظم، می توان از خرابی یا از افزایش خرابی آن جلوگیری کرد.
– احتمال وجود خرابی در سیستم که با گذشت زمان و یا استفاده بیشتر از قطعه افزایش پیدا کند.
و مواردی که در نگهداری پیشگیرانه (PM) می تواند در مراحل و اولویت بعدی انجام شوند عبارتند از:
– آسیب دیدگی ها و خرابی هایی که ارتباطی با نگه داری نداشته باشند مانند : بوردهای مدار
– قطعاتی که کارکرد مهم و ضروری در سیستم ندارند.
برنامه ریزی برای نگهداری پیشگیرانه (Preventive maintenance planning)
برنامه ریزی برای نگهداری پیشگیرانه بدون کمک نرم افزار CMMS می تواند یک چالش بزرگ برای کل سیستم باشد.
این برنامه ریزی ها پس از گذشت مدت زمان مشخص از شروع استفاده از قطعات آغاز می شود.اما دستیابی به زمان دقیق و مشخص بسیار دشوار و حتی غیرممکن است مخصوصا اگر با تجهیزات مهم و کلیدی در سیستم سروکار داشته باشید.
نرم افزارهای که در PM مورد استفاده قرار می گیرند به شما این اجازه را خواهند داد که دوره ی مناسب برای هر قطعه را تنظیم کنید تا از به پایان رسیدن عمر قطعه یا خرابی کامل آن جلوگیری نمایید.
نرم افزار نگهداری این امکان را به وجود آورده که سازمان ها اطلاعات و داده های مربوط به PM را به صورت منسجم و کنار هم داشته باشند و در مورد بهینه سازی فعالیت های انجام شده در جهت نگه داری پیشگیرانه گزارش دهند وKPI(شاخص عملکرد کلیدی) های نگه داری قطعات مختلف را مشخص کنند.
مزایای نگهداری پیشگیرانه (Advantages of preventive maintenance)
برنامه ریزی بزرگترین مزیت یک برنامه نگهداری پیشگیرانه است. بدون برنامه ریزی ، نگهداری می تواند هزینه های بالایی را در بر داشته که با برنامه ریزی دقیق می توان از آن جلوگیری کرد.
هزینه تعمیر و نگهداری بدون برنامه ریزی شامل: از دست دادن تولیدات جدید ، صرف هزینه بالاتر برای تعمیر و یا تعویض قطعات ، حمل و نقل و همچنین زمان از دست رفته برای پاسخ به شرایط اضطراری و تشخیص خطا که البته ممکن است کلیه موارد در شرایطی باشد که تجهیزات از کار افتاده اند که این خود می تواند در کسب و کار یک شرکت اختلال زیادی وارد کرده و ضررهای سنگینی وارد نماید.
-هزینه ی تعمیر و نگهداری بدون برنامه ریزی، معمولا سه تا نه برابر بیشتر ازتعمیر و نگهداری برنامه ریزی شده می باشد.
-هنگامی که تعمیر و نگهداری برنامه ریزی شده باشد ، می توان هزینه های مربوط به آن را کاهش داد . در این زمان می توان تجهیزات را قبل از رسیدن به خرابی (production downtime) خاموش کرد.
-طولانی شدن عمر تجهیزات – هنگامی که تجهیزات مرتب مورد بررسی و نگهداری قرار می گیرند و در بهترین شکل نگه داری می شوند ، طول عمر آن افزایش می یابد. و از طرفی دیگر با باز بینی قبل از خاموش شدن هر قسمت از تجهیزات می توان زمان لازم برای تعمیر را به حداقل رساند .همچنین ایمنی تجهیزات و در نتیجه کل شبکه افزایش و کل هزینه ی تعمیر و نگه داری کاهش می یابد.
– ضریب ریسک کمتر- از آنجا که تجهیزات و سیستم شما به طور مرتب مورد بررسی وبازبینی قرار می گیرد ،خطرخرابی بدون اطلاع را کاهش پیدا کرده و باعث می شود که سیستم در حالت امن به فعالیت خود ادامه دهد.
– صرفه جویی در هزینه – با گذشت زمان ، خواهید دید که سیستم هزینه ی کمتری راه متحمل می شود زیرا نیاز به تعویض تجهیزات همچنین خرابی های ناگهانی در سیستم وجود نخواهد داشت.
ـ برنامه را به صورت منظم دنبال کنید – با دنبال کردن یک برنامه به صورت منظم ، می توانید ضمن حفظ کارایی سیستم، بودجه خود را نیز حفظ کنید . همچنین این امر باعث می شود که تعویض و رسیدگی به تجهیزات در زمان مناسب و قبل از خرابی انجام شود .
کمترین هدر رفتن انرژی – در حالت کلی و در هر سیستمی وقتی تجهیزات در بهترین شرایط ممکن نگهداری و بازبینی نشوند، انرژی بیشتری را هدر داده و باعث بالارفتن هزینه های پرداختی برای نگه داری از سیستم می شود.
کمترین اختلال – با بررسی های منظم سیستم، شما برای هر اتفاقی در سیستم آماده خواهید بود و با به وجود آمدن خطا در سیستم به راحتی و به سرعت می توانید خطای به وجود آمده را رفع کنید.
معایب نگهداری پیشگیرانه (Disadvantages of preventive maintenance)
More money upfront – در زمان شروع یک برنامه تعمیر و نگهداری پیشگیرانه ، درست استفاده کردن از تجهیزات و سیستم برای شما هزینه بیشتری نسبت به بی برنامه عمل کردن در سیستم خواهد داشت .
تعمیر و نگهداری بیش از حد (Over maintenance) – یکی از مشکلاتی که PM دارد ، چون برنامه ی منظمی برای بازبینی و نگهداری تجهیزات وجود دارد این است که گاهی ممکن است نیاز به بازبینی طبق برنامه ریزی نباشد.در صورت وجود این مورد می توان برنامه ی نگه داری خود را فقط برای بررسی تجهیزات خاص کمتر اعمال کرد و حتی در همچین مواقعی می توانید برنامه را کمی تغییر دهید.
کارکنان بیشتر(More workers)- نگهداری پیشگیرانه به کارکنان بیشتری احتیاج دارد زیرا بررسی های منظم در این سیستم یک ضرورت محسوب می شود .
تاثیر نگه داری پیشگیرانه (the impact of preventive maintenance):
تعمیر و نگه داری پیشگیرانه یا PM ، به نگهداری منظم و برنامه ریزی شده می گویند که مطابق با استفاده از تجهیزات ، نقش آنها در سیستم و مدت زمان استفاده آن(time-based) برنامه ریزی می شود.
هدف PM کم کردن احتمال خرابی تجهیزات وکاهش آسیب به سیستم است. در بخش های مختلفی از سیستم پیشگیری بهترین استراتژی،رتعمیر و نگهداری مناسب تجهیزات است و انجام این استراتژی PM به کمک نرم افزار تعمیر و نگهداری که در این حوزه وجود دارد کار را بسیار ساده تر می کند .
با مطالعه این مقاله تا حدود زیادی با مفهوم نگه داری پیشگیرانه یا PM آشنا شده و همچنین اولویت های برنامه ریزی برای این امر را آموختیم.با رعایت نکات گفته شده ، سیستم شبکه شما با کارایی بالا و با کمترین خطا به فعالیت خود ادامه خواهد داد. البته ممکن است برخی از کارشناسان شبکه این امر را ضروری نداسته و تنها در زمان ایجاد اختلال در عملرد شبکه به فکر تعمیر تجهیزات بیافتند که این کار ممکن است آسیب های جدی را به بدنه شبکه وارد نماید و ما امیدوار هستیم تا با انتشار این مقاله در تفکر آنان تغییری ایجاد نماییم.
برای بررسی پروتکل مسیریابی ابتدا به تعریف پروتکل می پردازیم. پروتکل شبکه مجموعه ای از قوانین است که نحوه انتقال داده ها بین دستگاه های مختلف در یک شبکه را تعیین می کند. در اصل، به دستگاه های متصل اجازه می دهد بدون توجه به تفاوت در فرایندها، ساختار یا طراحی داخلی آنها با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. به این دلیل است که می توانید به راحتی با مردم سراسر جهان ارتباط برقرار کنید و بنابراین نقش مهمی در ارتباطات دیجیتالی مدرن ایفا می کنند.
پروتکل مسیریابی چیست؟
پروتکل های مسیریابی این توانمندی را به روترها و سوئیچ های لایه 3 خواهند داد که به صورت داینامیک جدول مسیریابی (Routing Table) بین روترهای موجود در یک Internetwork مبادله شود و مسیرهای جدید را اضافه و جدول مسیریابی خود را با ارسال آپدیت ها بین یکدیگر به روز رسانی و آپدیت کند. در واقع هدف از پروتکل مسیریابی، یادگیری مسیرهای موجود در شبکه سازمانی، ایجاد جداول مسیریابی و تصمیم گیری در مورد مسیریابی می باشد. از منظر انواع پروتکل های مسیریابی برخی از متداول ترین آنها عبارتند از: RIP، IGRP، EIGRP، OSPF، BGP، ISIS و …
برخی از وظایف پروتکل های مسیریابی شامل:
مبادله جدول مسیریابی خود با سایر روترهای Internetwork
دریافت پیام های آپدیت از سایر روترها و پردازش آنها
به روزرسانی اتوماتیک جدول مسیریابی بین روترهای یک Internetwork
محاسبه بر روی مسیرهای موجود برای دسترسی به هر مقصد و انتخاب بهترین مسیر برای هر مقصد و قرار دادن آن در جدول مسیریابی
پروتکل انتخاب مسیر در روترها:
ـ Metric:
ممکن است در شبکه Internetwork برای رسیدن به مقصد دو مسیر وجود داشته باشد، در این حالت روترها برای شناسایی بهترین مسیر از واحدی به نام Metric استفاده می کنند در واقع چون پروتکل های مسیریابی مختلفی وجود دارد، هر پروتکل به یک شکل فرم مخصوص به خود Metric را محاسبه می کند.
ـ Administrative Distance:
روترهای شرکت سیسکو از واحد دیگری برای انتخاب بهترین مسیر به مقصد بین چندین پروتکل مسیریابی به نام Administrative Distance استفاده می کنند. در این حالت برای رسیدن به مقصد مسیرخای مختلفی در داخل جدول مسیریابی روترها وجود دارد که توسط پروتکل های مسیریابی مختلف بدست آمده است که در این شرایط روترهای سیسکو برای انتخاب بهترین مسیر بین چندین پروتکل مسیریابی از Administrative Distance استفاده خواهند کرد و از مسیری که دارای Administrative Distance کمتری می باشد استفاده خواهد شد.
Administrative Distance یک روش اختصاصی سیسکو برای رتبه بندی پروتکل ها و منابع مسیریابی می باشد که عددی بین 0 تا 255 را شامل می شود.
به عنوان مثال فرض کنید بر اساس جدول زیر برای رسیدن به یک مقصد دو مسیر در داخل جدول مسیریابی روتر وجود داشته باشد که یک مسیر به صورت دستی از طریق Static Route تعریف شده باشد و یک مسیر از طریق پروتکل مسیریابی RIP و هر دو مسیر قادر به دسترسی به سمت مقصد مورد نظر را داشته باشد ازکدام مسیر استفاده خواهد کرد؟ از مسیری که به وسیله Static Route ایجاد شده است یا از مسیری که توسط پروتکل RIP ایجاد شده؟
Default Distance
Administrative Distance Route Source
0
Connected interface
1
Static route
5
EIGRP summary route
20
External BGP
90
EIGRP internal route
100
IGRP
110
OSPF
115
IS-IS
120
RIP
170
EIGRP external route
200
Internal BGP
255
Unknown
در اینجا از مسیر ایجاد شده توسط Static Route بسته ها به مقصد مسیریابی خواهند شد به علت اینکه Administrative Distance مربوط به Static Route معادل 1 می باشد و از Administrative Distance پروتکل مسیریابی RIP که معادل 120 می باشد کوچکتر و دارای اولویت بالاتری می باشد.
طبقه بندی پروتکل های مسیریابی:
پروتکل های مسیریابی را می توان با توجه به ویژگی های آنها به گروه های مختلف طبقه بندی کرد:
ـ Purpose: شامل Interior Gateway Protocol (IGP) یا Exterior Gateway Protocol ـOperation: شامل Distance vector protocol، link-state protocol یا path-vector ـBehavior:شامل Classful (legacy) یا classless protocol
انواع پروتکل مسیریابی بر اساس عملکرد شامل:
پروتکل های Distance vector:
پروتکل های Distance vector جدول مسیریابی خود را برای تمامی همسایگانی که به طور مستقیم به آن ها متصل هستند، در فواصل زمانی مشخص و با پهنای باند بالایی انتشار می دهند و به آرامی همگرا می شوند. هنگامی که یک مسیر از دسترس خارج می شود، تمام روترهای شبکه باید جدول های مسیریابی خود را بر اساس اطلاعات جدید به روز کنند.
مشکل این پروتکل ها این است که هر روتر مجبور است که اطلاعات جدیدی را به همسایگان خود اطلاع دهد، در نتیجه مدت زمان زیادی طول می کشد تا همه روترها دید دقیقی از شبکه داشته باشند. این پروتکل ها از subnet mask های ثابت استفاده می کنند که مقیاس پذیر نیستند.
انواع پروتکل Distance vector:
1ـ پروتکل (RIPv1) Routing Information Protocol Version1:
این پروتکل IGP, distance vector, classful protocol می باشد. پروتکل های مسیریابی Classful فقط از شبکه هایی پشتیبانی می کنند که Subnet نشده اند. پروتکل های مسیریابی Classful اطلاعات مربوط به Subnet Mask را در Routing Update های خود ارسال نمی کنند. به زبان دیگر اگر شما شبکه ای دارید که در RIPv1 Routing Domain قرار دارد ، RIPv1 این شبکه را به عنوان شبکه Subnet نشده به سایر شبکه های موجود در Routing Domain معرفی می کند.
همچنین این پروتکل از Variable Length Subnet Masking یا VLSM پشتیبانی نمی کند و حداکثر از Metric Value 15 پشتیبانی می کند یا به عبارتی فقط 15 عدد Hop Count را پشتیبانی می کند. اگر تعداد Hop Count ها بیشتر از عدد 15 شود RIPv1 این شبکه را به عنوان شبکه غیر قابل دسترس یا Unreachable در نظر می گیرد. از طرفی این پروتکل برای ارسال پیام های بروز رسانی یا update message ها دارای مکانیزم احراز هویت نمی باشد.
نکته : Hop چیست؟ در شبکه های کامپیوتری Hop قسمتی از یک مسیر میان مبدأ و مقصد بسته اطلاعاتی است. روترها بسته های اطلاعاتی را میان شبکه مبدأ و مقصد منتقل می کند.در واقع هنگام انتقال بسته های اطلاعاتی از یک روتر به شبکه مقصد یک عمل Hop صورت می گیرد. Hop count یا تعداد هاپ ها به میانگین تعداد روتر هایی در شبکه بین مبدأ و مقصد بسته اطلاعاتی گفته می شود که بسته اطلاعاتی بایستی از آن روتر ها عبور کند.
2ـپروتکل (RIPv2) Routing Information Protocol Version2:
این پروتکل IGP, distance vector, classless protocol می باشد. پس همانطور که گفته شد RIPv2 یک پروتکل مسیریابی Classless است که به شما اجازه می دهد که بتوانید از شبکه هایی که Subnet شده اند نیز در فرآیند مسیریابی استفاده کنید. همچنین RIPv2 اجازه ارسال شدن Network Mask شبکه را در بین شبکه ها می دهد تا فرآیند Classless Routing به درستی انجام شود.
این پروتکل از Variable Length Subnet Masking یا VLSM پشتیبانی می کند و حداکثر از Metric Value 15 پشتیبانی می کند یا به عبارتی فقط 15 عدد Hop Count را پشتیبانی می کند. اگر تعداد Hop Count ها بیشتر از عدد 15 شود RIPv2 این شبکه را به عنوان شبکه غیر قابل دسترس یا Unreachable در نظر می گیرد.
از طرفی این پروتکل از Triggered Update پشتیبانی می کند یا به نوعی می توانیم بگوییم Incremental Update را پشتیبانی می کند. RIPv2 برای ارسال پیام های بروز رسانی یا update message ها دارای مکانیزم احراز هویت می باشد. مکانیزم احراز هویتی باعث می شود که روتر مطمئن باشد ترافیک Update های ورودی از منابع lمعتبری ارسال می شوند.
پروتکل IGRP یک پروتکل مسیریابی distance vector می باشد که توسط سیستم های سیسکو برای مسیریابی چندین پروتکل در شبکه های کوچک و متوسط سیسکو مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین از این پروتکل تنها باید در روترهای سیسکو استفاده کنید.
IGRP پروتکل های IP،IPX ، Decnet و AppleTalk را مسیریابی می کند که این امر باعث می شود تا پروتکل IGRP برای مشتریانی که از پروتکل های مختلف زیادی استفاده می کنند، تطبیق پذیر باشد. پروتکل IGRP مقیاس پذیرتر از پروتکل RIP می باشد زیرا از تعداد 100 هاپ (hop) پشتیبانی می کند، هر 90 ثانیه یکبار جداول مسیریابی را اطلاع می دهد و از ترکیبی از 5 معیار مختلف برای انتخاب بهترین مسیر به مقصد استفاده می کند.
پروتکل مسیریابی EIGRP یک پروتکل مسیریابی هیبریدی می باشد که توسط سیستم های سیسکو برای مسیریابی چندین پروتکل در یک شبکه سازمانی سیسکو مورد استفاده قرار می گیرد. این پروتکل از ویژگی های پروتکل های مسیریابی distance vector و link state پشتیبانی می کند.
EIGRP پروتکل های مشابه (IGRP (IP ،IPX ، Decnet و Appletalk را مسیریابی می کند و از معیارهای ترکیبی مشابه پروتکل IGRP برای انتخاب بهترین مسیر به مقصد استفاده می کند.
علاوه بر این، گزینه ای برای توازن بار ترافیک از طریق مسیرهای با هزینه برابر و نابرابر در این پروتکل وجود دارد. در پروتکل EIGRP خلاصه سازی آدرس های شبکه به صورت اتوماتیک بوده که البته می توان آن را به صورتی پیکربندی کرد که خلاصه سازی در محدوده مشخصی صورت گیرد. توزیع مجدد در بین پروتکل های IGRP و EIGRP به صورت خودکار انجام می گیرد. همچنین این پروتکل از تعداد 255 هاپ (hop) و subnet masks با طول متغییر پشتیبانی می کنند. جهت آشنایی بیشتر به مقاله آموزش پروتکل مسیریابی EIGRP مراجعه نمایید.
پروتکل های Link state:
پروتکل های مسیریابی Link state نوع دوم پروتکل های مسیریابی می باشند. هدف اصلی این پروتکل ها مانند پروتکل های distance vector پیدا کردن بهترین مسیر به مقصد با روش های مختلف می باشد. پروتکل های Link state اطلاعات مسیریابی را تنها در زمان بروز تغییرات انتشار می دهند، به همین دلیل به صورت موثر از پهنای باند استفاده می کنند. در این حالت روترها به جای جدول مسیریابی، تنها تغییرات را انتشار می دهند، در نتیجه باعث افزایش سرعت همگرایی می شود.
پروتکل مسیریابی اطلاعات جدید را در اختیار تمام همسایگان در یک شبکه قرار می دهد و تلاش می کند تا با اطلاعات مسیریابی جدید شبکه را همگرا کنند. این پروتکل ها از subnet masks با طول متفاوت استفاده می کنند که هم مقیاس پذیر هستند و هم مسیریابی را بهتر انجام می دهند. آنها همچنین نسبت به پروتکل های مسیریابی distance-vector به CPU و حافظه بیشتری نیاز دارند و پیکربندی آن سخت تر می باشد.
از پروتکل های Link State معمولاً در شبکه های بزرگ و متوسط استفاده خواهد شد.
انواع پروتکل Link state:
1ـ پروتکل (Open Shortest Path First (OSPF:
پروتکل OSPF یک پروتکل مسیریابی link state می باشد که به عنوان یک استاندارد برای مسیریابی IP در شبکه های بزرگ با چند فروشنده مورد استفاده قرار می گیرد. پروتکل link state برای ارتباط اطلاعات مسیر، یک اطلاعیه برای تمام همسایگان متصل در یک ناحیه ارسال می کند. در هنگام راه اندازی هر روتر فعال شده با OSPF ، بسته های hello را برای همه روترهای OSPF متصل ارسال می کند. بسته های hello حاوی اطلاعاتی نظیر زمان سنج های روتر،ID روتر و subnet mask می باشند. اگر روترها در مورد اطلاعات به توافق برسند ، آنها همسایه پروتکل OSPF می شوند.
روترهای همسایه با تغییر پایگاه داده ی link state یک مجاورت یا adjacencies ایجاد می کنند. روترهای موجود در لینک های point-to-point و point-to-multipoint بطور خودکار مجاورت ها را ایجاد می کنند. روترهای پیکربندی شده با رابط های OSPF مانند broadcast و NBMA از یک روتر تعیین شده استفاده می کنند تا بتوانند مجاورت را ایجاد کنند.
جهت آشنایی بیشتر به مقاله OSPF چیست مراجعه نمایید.
2ـ پروتکل Integrated IS-IS:
پروتکل مسیریابی Integrated IS-IS یک پروتکل مسیریابی link state می باشد. بنابراین قوانین حاکم بر آن مشابه قوانین link state می باشد. یعنی هر روتر اطلاعات لینک ها و روترهای متصل به خود را در شبکه ارسال می کند، در نتیجه در هر روتر اطلاعات توپولوژی شبکه وجود خواهد داشت.
این پروتکل مشابه پروتکل OSPF که سازمان های بزرگ و مشتریان ISP از آن استفاده می کنند، می باشد. یک intermediate system یک روتر و IS-IS یک پروتکل مسیریابی می باشد که بسته ها را بین intermediate systems مسیریابی می کند. IS-IS با استفاده از پایگاه داده link state و اجرای الگوریتم SPF Dijkstra کوتاه ترین مسیر را انتخاب می کند. روترهای همسایه در لینک های point to point و point to multipoint، مجاورت را با ارسال بسته های hello و تبادل پایگاه داده link state ایجاد می کنند.
روترهای IS-IS در شبکه های broadcast و NBMA یک روتر مشخص را انتخاب می کنند که مجاورت را با همه روترهای همسایه در آن شبکه ایجاد می کند. این روتر مشخص و روترهای دیگر، مجاورت را با تمام روترهای همسایه از طریق خبررسانی چند رسانه ای multicasting در شبکه ایجاد می کنند. IS-IS از یک ساختار سلسله مراتبی با روترهای سطح 1 و سطح 2 استفاده می کند.
روترهای سطح 1 مشابه روترهای OSPF هستند که هیچ ارتباط مستقیمی با خارج از ناحیه خود ندارند. روترهای سطح 2 شامل نواحی اصلی می شوند که با نواحی دیگر ارتباط برقرار می کنند. هر روتر IS-IS دارای یک آدرس خاص برای مسیریابی دامنه می باشد. همچنین IS-IS فرآیند مسیریابی را به جای یک شبکه، به یک رابط اختصاص می دهد.
نکته: پروتکل های مسیریابی در ظاهر هدف یکسانی را که همان ایجاد و آپدیت جدول مسیریابی بر روی روترهای شبکه و انتخاب بهترین مسیر می باشد را دنبال خواهد کرد ولی در حقیقت مکانیسم عمل آنها و شرایط انتخاب بهترین مسیر در هر یک از پروتکل ها با یکدیگر متفاوت می باشد.
تفاوت پروتکل های مسیریابی Classful با Classless:
ـ پروتکل مسیریابی Classful:
پروتکل های Classful در زمان تبلیغ شبکه هابه سایر روترها همراه آدرس شبکه بخش Subnet Mask مربوط به شبکه ارسال نمی شود.این پروتکل ها توانایی پشتیبانی از توانمندی VLSM را نخواهند داشت و در شبکه های که از این پروتکل استفاده می کنید به علت اینکه همراه با آدرس شبکه بخش مربوط به Subnet Mask هر شبکه تبلیغ نخواهد شد قادر به استفاده از Subnet Mask های متغیر نخواهید بود.
ـ پروتکل مسیریابی Classless:
پروتکل های Classless در زمان تبلیغ شبک ها به سایر روترها همراه با آدرس شبکه بخش Subnet Mask مربوط به شبکه ارسال می شود و این پروتکل ها توانایی پشتیبانی از VLSM را خواهند داشت.
نکته : VLSM مخفف Variable Length Subnet Masking می باشد و یکی از راه ها و تکنیک های تقسیم بندی IP به range های کوچکتر با Subnet های متغیر است که با کمترین هدر رفت IP میتوان یک range بزرگ را به rangeهای کوچکتر برای استفاده بهتر از شبکه خود تقسیم نمود. پروتکل هایی که در زمره پروتکل های Classful قرار می گیرند یعنی پروتکل های RIP 1 و IGRP، از VLSM پشتیبانی نمی کنند. برای همین هم برای استفاده از مزیت هایی که VLSM ارائه می دهد نیاز به بکارگیری پروتکل های Classless مانند BGP، EIGRP، IS-IS، OSPF، RIP 2 داریم.
مشخصات پروتکل مسیریابی:
ـ Speed of convergence: سرعت همگرایی تعیین می کند که روترها در توپولوژی شبکه به سرعت اطلاعات مسیریابی را به اشتراک می گذارند و به یک دانش ثابت می رسند. هرچه همگرایی سریعتر باشد، آن پروتکل ترجیح داده می شود. حلقه های مسیریابی زمانی رخ می دهند که جداول مسیریابی ناسازگار به دلیل همگرایی کند در یک شبکه متغیر به روز نشوند.
ـ Scalability: مقیاس پذیری بر اساس پروتکل مسیریابی که به کار گرفته شده است، میزان بزرگ شدن یک شبکه را تعیین می کند. هرچه شبکه بزرگتر باشد، پروتکل مسیریابی باید مقیاس پذیرتر باشد.
ـ Classful or classless (use of VLSM): پروتکل های مسیریابی کلاسفول شامل subnet mask نیستند و نمی توانند از subnet mask متغیر (VLSM) پشتیبانی کنند. پروتکل های مسیریابی classless شامل subnet mask در به روز رسانی ها است. پروتکلهای مسیریابی classless از VLSM و جمع بندی بهتر مسیر پشتیبانی می کنند.
ـ Resource usage: استفاده از منابع شامل الزامات یک پروتکل مسیریابی مانند فضای حافظه (RAM) ، استفاده از CPU و استفاده از پهنای باند پیوند است. منابع بیشتر نیازمند سخت افزار قوی تری برای پشتیبانی از عملیات پروتکل مسیریابی، علاوه بر فرایندهای ارسال بسته است.
ـ Implementation and maintenance: پیاده سازی و نگهداری سطح دانش مورد نیاز برای یک مدیر شبکه را برای پیاده سازی و نگهداری شبکه بر اساس پروتکل مسیریابی مستقر توصیف می کند.
جدول زیر مقایسه برخی از این پروتکل ها را نشان می دهد:
IS-IS
OSPF
RIPv2
EIGRP
IGRP
RIPv1
Fast
Fast
Slow
Fast
Slow
Slow
Speed of Convergence
Large
Large
Small
Large
Small
Small
Scalability – Size of Network
Yes
Yes
Yes
Yes
No
No
Use of VLSM
High
High
Low
Medium
Low
Low
Resource Usage
Complex
Complex
Simple
Complex
Simple
Simple
Implementation and Maintenance
تفاوت Routing Protocols و Routed Protocols در چیست؟
ـ Routed Protocol یا پروتکل مسیریابی شده:
Routed Protocol یا پروتکل مسیریابی شده به پروتکلی گفته می شود که توانایی ارسال داده از یک شبکه به شبکه دیگر را دارد. این پروتکل ها ترافیک کاربران از جمله ترافیک مربوط به e-mail ،file-transfer، وب و سایر ترافیک های مشابه را با خود حمل می کنند. آنها از یک ساختار یا سیستم آدرس دهی مانند IP Address که می تواند یک شبکه یا یک Host ( کامپیوتر،سرور،پرینتر) را در یک شبکه مشخص کند استفاده می کنند.
به بیانی دیگر این پروتکل شامل دو قسمت آدرس شبکه و آدرس Host می باشد که آدرس شبکه مشخص کنند محل قرارگیری شبکه و آدرس Host نمایانگر محل قرارگیری Host در آن شبکه است. با توجه به اینکه بیش از 90 درصد سیستم عامل ها و Host های موجود در دنیا از آدرس IP به عنوان سیستم آدرس دهی استفاده می کنند، IP Address به عنوان مهمترین و بزرگترین Routed Protocol در دنیا و در شبکه بزرگ اینترنت مورد استفاده قرار می گیرد بنابراین IP یک پروتکل از نوع Routed Protocol است.
ـ Routing Protocol یا پروتکل های مسیریابی:
Routing Protocol ها یا پروتکل های مسیریابی پروتکل هایی هستند که بصورت Dynamic مسیرهای شبکه موجود برای برقراری ارتباط بین شبکه ها را پیدا می کنند و آنها را به هم متصل می کنند، آن ها وظیفه مسیریابی و نشان دادن مسیر درست به Routed Protocol ها برای رسیدن به مقصد را بر عهده دارند. Routing Protocol هایی که در روترهای مختلف در شبکه های مختلف قرار دارند اطلاعات و بروزرسانی های خود را با همدیگر به اشتراک می گذارند تا بتوانند بهترین مسیر برای رسیدن به مقصد های شبکه ای Routed Protocol ها را پیدا کنند.
Routing Protocol ها این قابلیت را دارند که با اضافه شدن یک شبکه جدید به ساختار، آن را شناسایی کنند و مسیرهای منتهی به این شبکه را نیز برای سایر روترهای موجود در شبکه ارسال کنند. Routing Protocol ها را شما معمولا در Router های سخت افزاری، سوئیچ شبکه لایه سه، فایروال ها و سرورهای سخت افزاری و سیستم عامل های سرور مشاهده می کنید. اما بر روی کامپیوترهای معمولی و یا پرینترها وجود ندارند.
شما می توانید انواع روتر سیسکو و حتی سایر روترهای شبکه را با بهترین قیمت و کیفیت همراه با گارانتی معتبر از فروشگاه شبکه کالا خریداری نمایید.
آیا تا به حال هنگام خرید سوئیچ سیسکو این سوال برای شما پیش آمده که علت این همه تنوع چیه و چطوری میشه از میان این همه، سوئیچ سیسکو مورد نظر خود را انتخاب کنیم؟ اگر دنبال پاسخ به این سوال هستی حتما در ادامه با ما همراه باش.
سوئیچ های شبکه از جمله سوئیچ های سیسکو به عنوان پر مصرف ترین تجهیزات شبکه در دنیا به شمار می روند. این سوئیچ ها در انواع مختلفی تولید و به بازار عرضه شده اند. به همین دلیل شناخت کلیه این تجهیزات برای کارشناسان IT دشوار و حتی غیر ممکن می باشد. اما کمپانی سیسکو جهت نامگذاری این تجهیزات از یک روش خاص استفاده می کند. ما در این مقاله سعی داریم تا شما را با این قوانین و همچنین قابلیت هایی که هر کدام از آنها ارائه می نمایند آشنا کنیم.
اساس نامگذاری سوئیچ های سیسکو سری 2:
این سوئیچ ها در لایه 2 فعالیت دارند و در انواع مختلفی تولید شده اند. در ادامه با نحوه نامگذاری سوئیچ سیسکو آشنا خواهیم شد. برای مثال سوئیچ زیر را در نظر بگیرید:
نکته: این مدل تنها جهت درک بهتر شما قرار داده شده است و مبنای توضیح اعداد زیر آنان می باشد.
1ـ WS: این حروف که در ابتدای اکثر سوئیچ های سیسکو آمده است به معنای مدل سوئیچ بردی است که از رمزگذاری 40 بیتی پروتکل IPSEC پشتیبانی می کند.
2ـ در این قسمت همانطور که در تصویر بالا مشاهده می کنید علامت C گذاشته شده است که به معنی Chassis یا شاسی می باشد. البته لازم به ذکر است که ممکن است به جای این حرف از حروفی مانند X (ماژول های مرکزی پردازشی)، G (ماژول های فیبر 1 گیگابیتی) و E ( امکان استفاده از اینترفیس های 10 گیگ به کمک کارت های توسعه) استفاده شود.
3ـ این عدد که در اینجا 2 می باشد نشان دهنده لایه فعالیت سوئیچ می باشد.
4ـ دراین قسمت مدل دستگاه قرار داده می شود.
5ـ در این قسمت سری دستگاه نمایش داده می شود که هر کدام نشان دهنده قابلیت خاصی هستند که می تواند یکی از گزینه های زیر باشد:
ـ خالی: ممکن است در این قسمت هیچ حرفی قرار داده نشود که مدل اولیه سوئیچ های سیسکو با پورت های 100 مگابیت Downlink و یک گیگابیت Uplink می باشد.
ـ V2: کمپانی سیسکو این مدل را که امروزه اصلا در بازار موجود نمی باشد به نام Revision تولید و به بازار عرضه کرد.
ـ +: این سری هم دارای پورت های 100 مگابیتی می باشند اما ظرفیت رم و فلش در آنها افزایش یافته است.
ـ G: در این سری پورت های Downlink و Uplink به یک گیگابیت تغییر یافته است. البته لازم به ذکر است که در این سری ها ماژول های SFP نیز اضافه شدند. یعنی ما در این سری ها امکان استفاده از پورت های Combo ( امکان استفاده از پورت های اترنت و SFP در پورت های Uplink ) را داریم.
ـ S: این سری از سوئیچ ها علاوه بر پورت های یک گیگابیتی Downlink، دارای قابلیت Stack تا چهار دستگاه را نیز دارا می باشند.
ـ X: این سری نیز همانند سری S دارای پورت های یک گیگابیتی Downlink بوده اما از قابلیت Stack تا هشت دستگاه را پشتیبانی می کنند.
ـ XR: کلیه قابلیت های سری X را داشته، تنها تفاوت آن این است که می توان در این سری از سوئیچ ها پاور Redundant قرار داد.
ـ CX: این سری از سوئیچ ها، بیشتر برای سوئیچ های 8 پورت استفاده می شود و به صورت Compact قرار داده شده اند. به این معنی که حجم کوچکتری نسبت به سایر سوئیچ ها دارند.
6ـ در این قسمت تعداد پورت قرار داده می شود که به ترتیب می تواند 8/12/24 و 48 پورت باشد.
7ـ این قسمت نشان دهنده وضعیت پورت های Downlink می باشد، که ممکن است با T ( اترنت )، S ( اسلات های SFP )، L ( 8 پورتPOE)، P ( پورت های اترنت POE )، FP به معنی Full POE و LP به معنی Low POE نمایش داده شود.
8ـ حرف بعدی نوع پورت های Uplink را نشان می دهد که می تواند یکی از حروف Q ( پورت Uplink گیگابیت اترنت )، T ( پورت Uplink گیگابیت اترنت و C (پورت Combo Uplink گیگابیت اترنت و SFP )، S ( اسلات ماژول های SFP ) و D ( اسلات ماژول SFP و SFP+ ) باشد.
9ـ این قسمت نشان دهنده نوع لایسنس موجود بر روی دستگاه می باشد که می توانید LL یا S ( نسخه IOS موجود بر روی دستگاه LANLite است )، L ( نسخه IOS موجود بر روی دستگاه LANBase است ) و I ( نسخه IOS موجود بر روی دستگاه IPLite می باشد ) را مشاهده نمایید.
این سوئیچ ها در لایه 3 فعالیت دارند و در انواع مختلفی تولید شده اند. در ادامه با نحوه نامگذاری این سوئیچ های شبکه سیسکو آشنا خواهیم شد. برای مثال سوئیچ زیر را در نظر بگیرید:
نکته : این مدل تنها جهت درک بهتر شما قرار داده شده است و مبنای توضیح اعداد زیر آنان می باشد.
1ـ همان طور که در قسمت قبل توضیح داده شد این حروف نشان دهنده مدل سوئیچ بردی است که از رمزگذاری 40 بیتی پروتکل IPSEC پشتیبانی می کند.
2ـ در این قسمت همانطور که در تصویر بالا مشاهده می کنید علامت C گذاشته شده است که به معنی Chassis یا شاسی می باشد. البته لازم به ذکر است که ممکن است به جای این حرف از حروفی مانند X ( ماژول های مرکزی پردازشی )، G ( ماژول های فیبر 1 گیگابیتی) و E ( امکان استفاده از اینترفیس های 10 گیگ به کمک کارت های توسعه) استفاده شود.
3ـ این عدد که در اینجا 3 می باشد نشان دهنده لایه فعالیت سوئیچ می باشد.
4ـ دراین قسمت مدل دستگاه قرار داده می شود. در حال حاضر سوئیچ های سری 3850 جدیدترین سوئیچ های سیسکو به شمار می روند. البته در این قسمت سایر مدل های سوئیچ لایه 3 نظیر 3560،3750 و3650 قرار می گیرند.
نکته: در سری های 3850 بر خلاف سوئیچ های 2960 سری ساختی وجود ندارد اما در سایر سوئیچ ها مانند 3750 سری X و G را داریم که سری G نشان دهنده پورت های گیگابیت و X نشان دهنده سرعت و پشتیبانی از قابلیت +SFP می باشند.
5ـ در این قسمت تعداد پورت قرار داده می شود که به ترتیب می تواند 8/12/24 و 48 پورت باشد.
6ـ این قسمت نشان دهنده وضعیت پورت های Downlink می باشد که شامل T ( پورت اترنت )، P ( پشتیبانی از پورت POE+ )، PW/F/PF ( پشتیبانی از پورت POE+ بر روی 48 پورت )، U ( پشتیبانی از تکنولوژی UPOE )، S ( اسلات ماژول SFP ) و XS ( اسلات ماژول SFP و +SFP ) می باشند.
7ـ این قسمت نشان دهنده نوع لایسنس موجود بر روی دستگاه می باشد که می توانید S (نسخه IOS موجود بر روی دستگاه IPBase است)، L (نسخه IOS موجود بر روی دستگاه LANLite است) و E (نسخه IOS موجود بر روی دستگاه IPServices می باشد) را مشاهده نمایید.
امروزه به دلیل رشد روز افزون دنیای تکنولوژی و وابستگی کسب و کارها به شبکه های کامپیوتری، خرید تجهیزات شبکه به امری ضروری تبدیل شده است. یکی از کمپانی های معروف در زمینه تولید این تجهیزات شرکت Cisco می باشد. در حال حاضر می توان گفت تجهیزات سیسکو به ویژه سوئیچ های سیسکو در جهان بسیار پرطرفدار بوده به طوری که در اکثر دیتا سنتر ها از آنها استفاده می شوند.
پر فروش ترین سوئیچ های سیسکو در ایران در شرکت های مختلف :
به طور کلی می توان گفت انتخاب نوع سوئیچ به عوامل مختلفی مانند تعداد کاربر، نیاز سازمان، وسعت کار و … بستگی دارد. اولین فاکتور درخرید تجهیزات شبکه بررسی مقیاس کسب و کار می باشد که خود شامل مواردی همچون تعداد کاربران و نیاز سازمان می باشد.
مدل سه لایه ای سیسکو برای طراحی شبکه
سازمانی که بزرگتر باشد، تعداد کاربران بیشتری داشته و در نتیجه وسعت کار و نیازهای درخواستی از شبکه بیشتر خواهد شد. در اینجا ما به بررسی انواع مختلف شرکت به لحاظ وسعت و تعداد کاربر می پردازیم:
ـ شرکت های بزرگ و خیلی بزرگ:
همان طور که از عنوان آن مشخص می باشد این شرکت ها دارای وسعت و تعداد کاربران زیادی هستند. به همین دلیل جهت رفع نیازهای کسب کار آنان نیاز به یک شبکه قدرتمند احساس می شود. برای مثال آنها نیازمند خرید سوئیچ های سیسکو سری کاتالیست 6500 و 4500 هستند.
البته اگر با یک شرکت و یا سازمان خیلی بزرگ رو به رو باشیم، سوئیچ های Nexus در لایه Core، سوئیچ های سری 6500 و 4500 در لایه دوم Core یا در لایه اول Distribute،در لایه های پایین تر Distribute از سوئیچ های سری 3700 و 3800 و در لایه Access از سوئیچ های سری 2960 (مانند سوئیچ سیسکو مدل WS-C2960-48TT-L و سوئیچ سیسکو مدل WS-C2960-24TT-L) و اگر نیاز به سوئیچ های لایه 3 باشد می توانیم از سوئیچ های سری 3700 و 3800 نیز در این لایه استفاده نماییم.
ـ شرکت های متوسط رو به بالا :
در این شرکت ها می توان از سوئیچ های سیسکو سری 3850X در لایه Core و همچنین سوئیچ های سری 3850 (مانند سوئیچ سیسکو WS-C3850-12XS-S و سوئیچ سیسکو WS-C3850-24S-S ) و 3750 و سوئیچ سیسکو 9300 در لایه Distribute و در نهایت از سری 2960 در لایه Access استفاده کرد.
لازم به ذکر است در شرکت های متوسط رو به بالا استفاده از جدیدترین ورژن های هر سری از سوئیچ توصیه می شود. برای مثال در لایه Access از مدل 2960X و در لایه های Distribute استفاده از سری 3850 بیش تر نسبت به 3750 توصیه می شود.
ـ شرکت های متوسط رو به پایین:
این شرکت ها نیازمند وجود سوئیچ های 3850 در لایه Core و 2960 یا 3750 در لایه Distribute بوده که البته می توان در لایه Access نیز از آن ها استفاده کرد.
ـ شرکت های کوچک :
عموماً در شرکت های کوچک و خیلی کوچک به دلیل آنکه ضرورت وجود شبکه کم تر احساس می شود، ترجیح می دهند هنگام خرید تجهیزات شبکه هزینه کمتری را بپردازند. در این شرکت ها لایه Distribute تنها لایه ایست که حذف شده و در لایه Core از 3750 و 3850 استفاده می شود. البته در لایه Access نیز می توان هم از سوئیچ های سری 2960 و هم از 3750 استفاده کرد اما به دلیل هزینه بیشتر سوئیچ های 3750 پیشنهاد می شود که از همان سوئیچ های 2960 استفاده شود.
ـ شرکت های SOHO( خیلی کوچک) :
این شرکت ها بسیار کوچک هستند به طوری اصلا نیازی به ایجاد لایه بندی در سوئیچ ندارند. سوئیچ های 2960 معمولی می توانند به راحتی نیازهای شبکه این شرکت ها را برطرف نمایند اما در صورت تمایل می توانند از سری های 3750 و 3850 نیز استفاده نمایند.
البته نکته مهم در مورد این شرکت ها این است که بسیاری از آنان بخش شبکه خود را حذف کرده و هزینه ای برای آن صرف نمی کنند. این یک کار بسیار اشتباهی است به همین دلیل باید گفت هر شرکتی جهت ارتقای کسب و کار خود نیاز به وجود شبکه حتی در حد کوچک می باشند.
نکته : البته لازم به ذکر است که در کلیه موارد می بایست بخش توسعه شبکه را نیز در نظر گرفت سپس بر اساس آن طراحی شبکه را آغاز نمود. سوئیچ های شبکه سیسکو دارای انواع مختلفی هستند که بر اساس نوع نیاز می توان آنها را خریداری کرده و در شبکه استفاده نمود.
از جمله مدل های سوئیچ سیسکو مطرح در شبکه می توان به 2960، 3560، 3750، 3850 اشاره کرد. هر کدام از انها خود به بخش های مختلفی تقسیم می گردند برای مثال 2960X، 2960S، 2960، 2960G که هر کدام در برخی ویژگی ها با یکدیگر تفاوت دارند.
کلام آخر :
خرید هر کدام از سری های سوئیچ شبکه سیسکو بر اساس نیاز به عوامل مختلفی بستگی دارد که در مقاله به طور کامل توضیح داده شد. اما متاسفانه به دلیل وجود افراد سودجو در این بازار محل خرید در کیفیت و دوام تجهیزات تأثیر بسیاری دارد. به همین دلیل به شما توصیه می کنیم این تجهیزات را حتماً از شرکت های معتبر تهیه نمایید.
اگر تمایل دارید در رابطه با نحوه نامگذاری سوئیچ های شبکه بدانید به لینک مجاور مراجعه نمایید: نامگذاری سوییچ های سیسکو
ورود | عضویت
