IP – فروشگاه شبکه کالا

درباره DDNS و کاربرد های آن

Posted on 2020/04/202020/04/20 by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز، امروز میخواهیم درباره DDNS یا Dynamic DNS و کاربرد های آن صحبت کنیم. در این مقاله به بررسی کامل DDNS، کاربرد آن برای بحث دامنه و IP های ورودی، مزیت ها و نحوه راه اندازی و اتصال به دامنه ها می پردازیم.

درباره DDNS یا (Dynamic DNS) :

این فناوری میتواند اتفاق یا خطای تغییر آی پی داینامیک را در زمان اتصال دامنه ها دفع و رفع میکند.

این رویکرد تاثیر و تغییری بر روی آی پی های خصوصی که از ISP‌ خریداری شده با قیمت زیاد، بر روی اتصال دامنه کاربردی ندارد.

این خطا در IP‌ های داینامیک تغییر میکند و با بهره گیری از DDNS خطا درست می‌شود.

باتوجه به نحوه کاری DDNS شما می‌توانید دامنه‌ی شخصی خود را به IP داینامیک دریافت شده از ISP وصل کرده و به صورت اتوماتیک با تغییر IP اطلاعات جدید را در دامنه نیز بروز رسانی نمایید.

انتخاب مناسب برای شبکه های خانگی است که عموما از طریق DHCP به آنها یک آدرس IP داده می‌شود.

کاربرد DDNS :

DDNS تغییرات رخ داده در آدرس IP را نمایش می‌دهد. زمانی که آدرس تغییر می‌کند سرویس DDNS شما اقدام به بروز رسانی دامنه با آدرس IP جدیدی می‌کند.

Dynamic DNS می‌تواند برای افرادی که می‌خواهند از رایانه شخصی خود به دوربین‌های مدار بسته تحت شبکه از طریق یک نام دامنه دسترسی داشته باشند و یا‌ برنامه و وب سایت خود را کنترل کنند، از DDNS استفاده کرده و هزینه‌ی ارزان تری نسبت IP عمومی دارد.

که شما می‌توانید بدون پرداخت هزینه‌ی اضافه در کنار اینترنت خود آن را داشته باشید. با راه اندازی Dynamic DNS شما دیگر نیازی به تغییر و بروز رسانی مکرر دستی دامنه‌ی خود نخواهید داشت.

این تکنولوژی زمانی از اهمیت مضاعف برخوردار می‌شود که برخی از ISP‌ ها بنا به سیاست‌های داخلی خود به صورت کلی اقدام به ارایه IP ثابت نمی کنند.

DDNS به دستگاه‌های متصل به اینترنت این امکان را می‌دهند تا پس از تغییر DNS سرورها، اطلاعات جدید را از آنها دریافت کنند و نیازی به تغییر آدرس IP توسط مدیران شبکه وجود نداشته باشد.

مزیت های DDNS :

Dynamic DNS یک راهکار ساده و کاربردی است که چندین امتیاز مختلف دارد که ما به مهم ترین آنها در ادامه می‌پردازیم.

شما می‌توانید به وب سایت یا سرور خود به آسانی و بدون هرگونه نگرانی دسترسی داشته باشید. IP ممکن است تغییر کند ولی با DDNS دیگر این امر تاثیری در عملکرد سرویس شما نمی‌گذارد.

با به کارگیری این تکنولوژی شما دیگر نیاز به داشتن یک مدیر شبکه ندارید زیرا عملا نیازی به این شخص برای بروز رسانی و تغییر مکرر شبکه وجود ندارد.

DDNS هزینه‌های مازاد تحمیلی IP‌های اختصاصی را حذف می‌کند و شما بدون پرداخت هزینه‌ای جدای هزینه‌ی اینترنت خود می‌توانید، به بهره برداری از شبکه‌ی خود بپردازید.

برای این تکنولوژی مفید، کاربردهای بسیار زیاد دیگری نیز وجود دارد و مسلما شما نیز هم اکنون به چند عدد از آنها دارید فکر می‌کنید.

استفاده از این سرویس بسیار آسان است. کافیست یک اکانت رایگان در یکی از شرکت‌های ارایه دهنده سرویس DDNS ایجاد کنید و DNS‌ های دامنه‌ی خود را بر روی مقادیری که آنها در اختیار شما می‌گذارند قرار دهید.

برای راه اندازی DDNS :

شما برای راه اندازی DDNS در کنار سرورها و دستگاه‌های خود نیاز به ۲ سرویس دیگر نیز دارید.

در واقع می‌توان گفت این ۲ سرویس که به آن اشاره می‌شود پیش نیاز فنی DDNS است.

۱) دامنه معتبر شما می‌بایست با کمک یکی از شرکت‌های میزبانی اقدام به ثبت دامنه جهت اتصال به IP داینامیک خود نمایید.

۲) سرویس DDNS برای بهره مندی از این سرویس شما نیاز خواهید داشت که این خدمات را از یک شرکت دیگر فراهم نمایید.

درباره پروتکل‌ انتقال فایل TFTP -تفاوت TFTP با FTP

Posted on 2020/04/182020/05/12 by REZA

با سلام خدمت تمامی دوستان عزیز امروز میخواهیم درباره ی پروتکل انتقال فایل TFTP با شما صحبت کنیم و به صورت مو شکافانه بررسی کنیم که این پروتکل چیست؟ کارایی آن چگونه است؟ و تفاوت های آن را با پروتکل FTP بررسی کنیم با ما همراه باشید.

درباره پروتکل TFTP :

TFTP که مخفف آن (Trivial File Transfer Protocol) است، این پروتکل را برای انتقال فایل استفاده میکنند، و به خاطر ساده بودن نحوه کار با آن محبوبیت خاصی بین کاربران و شبکه داران از آن خود کرده است.

وقتی از TFTP استفاده میکنیم این پروتکل به کاربران برای دریافت و ارسال فایل ها و اطلاعات یا داده ها اجازه دسترسی میدهد.

از کارایی های دقیق این انتقال دهنده فایل میتوان گفت ارسال خودکار اطلاعات و فولدرهایی مرتبط با تنظیم های کاربردی یک دستگاه که برای ران شدن در شبکه نیاز است انجام میدهد.

مشخصات ظاهری و باطنی آن را می توان در مدل RFC 350 و RFC 783 مشاهده کرد.

این انتقال دهنده TFTP که به آی انتقال استو با استفاده از پروتکل PUP از پورت مورد نظر استفاده میکند.

کارایی این انتقال دهنده خیلی راحت است و از تمامی تنظیمات و آپشن های به روزی است که تمامی پروتکل‌های انتقال داده پیشنهاد می‌کنند .

این پروتکل تنها برای مشاهده و وارد کرون اطلاعات است که نمی تواند اسم را تغییر دهد و یا دسته بندی هارو از بین ببرد.

در واقع TFTP یکی از PXE یا پروتکل بوت شدن سیستم ها از شبکه است که اینگونه داخل کارت های شبکه رایانه‌های کدی برای استفاده از آن فراهم شده است.

از این پروتکل برای فرستادن ایمیج‌های سیستم عامل‌ها و فایل های دسته بندی به روتر و IP و موبایل وفایروال‌ها هم استفاده می‌شود.

طراحی این پروتکل از EFTP که بخشی از مجموعه پروتکل‌های PUP می باشد الهام گرفته‌ است .

به دلیل امنیت کم این پروتکل از آن در انتقالات فایل در اینترنت استفاده نمی کنند و اکثرا تنها استفاده ای که از آن می شود در شبکه ی داخلی (LAN) می‌باشد.

اگر بخواهیم به طراحی ظریفانه و ساده این پروتکل نگاه کنیم، میتوان گفت : TFTP را با وجود داشتن حافظه بسیار کم هم قادر به اجرای آن برروی شبکه است.

و از کارایی های آن میتوان اشاره کرد بوت کردن انواع سویئچ ها روتر ها، به دلیل نداشتن حافظه برای ذخیره سازی اطلاعات و داده.

فرق های TFTP و FTP چیست؟

در قیاس با پروتکل انتقال داده (TFTP ،( FTP بسیار معمولی تر عمل خواهد کرد.

برای مثال در TFTP از احراز هویت استفاده نمی کنند و هر کاربری که دسترسی به شبکه آن داشته باشد یا متصل باشد، می‌تواند از آن استفاده کند.

در حالی که برای استفاده از FTP احراز هویت اهمیت بالایی دارد. با وجود این موضوع امنیت TFTP کمتر خواهد شد.

TFTP در قیاس با FTP از سرعت بالاتری نیز برخوردار است. در نتیجه سرعت آن بسیار بالاتر از اف تی پی است و می‌تواند فایل‌های با حجم بالایی را انتقال دهد.

کاربرد های پروتکل TFTP :

بوت کردن از راه دور از طریق شبکه بدون هارد دیسک.
بکاپ گیری از تنظیمات شبکه ها.
بکاپ گیری از فولدرهای دستبه بندی شده روتر و ذخیره سازی آن.
سیو کردن اطلاعات دیسک و ایمیج‌های سیستم عامل.

درباره پروتکل‌ ها و معرفی انواع آن

Posted on 2020/04/182020/05/12 by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز، امروز میخواهیم درباره پروتکل‌ ها و مدل های آن صحبت کنیم. پروتکل از نظر معنی در لغت به معنای موافقت مقدماتی قانون هایی برای برقراری ارتباطات است. و درادامه به معرفی مدل های گوناگون پروتکل میپردازیم.

درباره پروتکل (موافقت مقدماتی) :

وقتی لایه ای میخواهد ارتباط بین شبکه را فراهم کند، باید از قانون های پروتکل پیروی کند و همه لایه ها باید از قانون های آن برای برقراری ارتباط بین شبکه ها پیروی کنند.
برای مثال اگر به جایی سفر کنید که زبان عامه آنجا را بلد نباشید، میتوانید درخواست یا منطور خود را دست پا شکسته برسانید اما اگه بخواهید در اونجا زندگی کنید باید هم زبان آنها رفتار آداب و رسوم و فرهنگ آنجا را بیاموزید.

معرفی انواع پروتکل‌های شبکه :

( FTAM) :

پروتکل مدیریت و نظارت و دسترسی انتقال فایل است.

( FTP ) :

موافقت مقدماتی انتقال فایل در اینترنت و شبکه است.

(Telnet) :

یکی از موافقت مقدماتی اینترنت برای برقراری ارتباط با کاربر های راه دور و پردازش داخلی داده ها است.

(SMTP) :

smtp یکی از موافقت های مقدماتی اینترنت است برای انتقال پست های الکترونیکی به کار میرود.

(SNMP) :

موافقت مقدماتی اینترنت است برای نظارت بر شبکه ها و اجزای شبکه کاربرد دارد.

(UDP) :

پروتکل انتقال اطلاعات و داده در شبکه ها و نسبتا نا امن می باشد.

(DNS) :

این موافقت مقدماتی به منظور ترجمه لیست های رایانه ای کاربر و Domain به آدرس های IP کاربرد دارد.

(NCP) :

موافقت مقدماتی هسته مرکزی شبکه می باشند.

(TCP) :

از پروتکل TCP/IP برای تضمین ارسال داده های مکرر استفاده میشود.

(ATP) :

این موافقت مقدماتی برای انتقالات بین شبکه ای Apple Talk است.

(STP) :

از به وجود آمدن loop در شبکه جلوگیری می کنند، و قسمتی پروتکل IPX/SPX مربوط به شرکت Novell هم است.

(NwLink) :

برای نسخه مایکروسافت IPX/SPX استفاده می شود.

(RIP) :

برای مسیریابی مبتنی بر بردار و فاصله RFC مثل یک الگوریتم می باشد.

(SLIP):

برای تبادل یک TCP/IP بر روی یک اتصال سریال می باشد. همانند مودم.

(PPP) :

این پروتکل بسیار پیشرفته تر از SLIP که برای اتصال سریال می باشد استفاده میشود.

(HTTP) :

موافقت مقدماتی که برای انتقال ابرمتن و صفحات وب در شبکه است که به کار می رود.

(ARP) :

برای کشف آدرس یک سیستم براساس آدرس IP بکار می رود.

(BGP) :

این موافقت مقدماتی دارای دروازه خارجی تحت RFC است.

(DHCP) :

مخصوص آدرس های IP به طور پویا است.

(IP) :

پروتکل اینترنت TCP/IP برای تعیین مسیر ارسال پک ها می باشد.

( IPX) :

این پروتکل هم مثل پروتکل IP است، برای شرکت Novell برای پیدا کردن مسیر و ارسال پک ها ستفاده می شود.

(DDP) :

برای حمل یا انتقال اطلاعات و داده ها به کار می رود.

(ICMP) :

برای پیدا کردن گزارش خطاها بر روی شبکه و اینترنت است.

(Gopher) :

برای دسترسی های لازم را در اختیار کاربر ارسال می کند. اطلاعات یا داداه ها با استفاده از سیستمی از منوها، صفحات یا اتصالاتی به Telnet است.

(NetBEUI) :

توسعه یافته است و کاربرد آن اعمال اعلان ها برای سطح های پایین شبکه ها است.

(CSMA) :

هنگامی که در شبکه اختلال یا ترافیک رخ میدهد وظیفه دارد تبادل داده ها را کنترل کند.

درباره IP Address و کاربرد آن(قسمت دوم)

Posted on 2020/03/312020/05/23 by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز، در ادامه ی بحث IP Address ها که در قسمت اول به آن پرداختیم امروز به توضیح های تکمیلی در قسمت دوم می پردازیم.

آی پی آدرس داینامیک (Dynamic) و استاتیک (Static) :

آی پی ها را در یک تقسیم بندی به دو صورت داینامیک (Dynamic) و استاتیک (Static) نامگذاری کنیم، علت این نامگذاری به نحوه و مدت زمان استفاده از آدرس IP برمی گردد، منظور از داینامیک بودن IP این است که با هر بار اتصال یک وسیله به اینترنت، شماره شناسایی به آن اختصاص داده می شود. از این رو اطلاعات این نوع آی پی در واقع اطلاعات سرویس دهنده ای است که سری آدرس ها را خریداری کرده و در اختیار دارد و به صورت گردشی به کاربران مختلف اختصاص می دهد، به این صورت امکان برقراری یک ارتباط با ثبات بیشتر برای سایر سرورهای متصل به شبکه یا سایر کاربرانی که قصد دارند با استفاده از آی پی با آن سرور در ارتباط باشند فراهم می شود، آی پی های استاتیک کاربردهای خاصی در اینترنت دارند از جمله برقراری برخی قابلیت ها مانند VOIP (مخفف Voice Over Internet Protocol)، بازی های آنلاین و هر آنچه که نیاز به موقعیت یابی ساده تر در اینترنت دارد، باید توجه نمود که آی پی های داینامیک و استاتیک در ساختار هیچ فرقی با هم ندارند و تنها نوع کاربری و مدت استفاده از آنها سبب می شود که عنوان داینامیک یا استاتیک داشته باشند.

آی پی عمومی (Public) و آی پی خصوصی (Private) چیست؟

در دسته بندی دیگر می توانیم برای IP آدرس ها در نظر بگیریم اصطلاح عمومی (Public) و خصوصی (Private) است که مبنای آن قابلیت استفاده از آدرس در شبکه جهانی وب است، بر این اساس هر IP آدرسی که بتوانیم از آن در شبکه جهانی وب استفاده کنیم عنوان عمومی و Public خواهد داشت و IP در سایر شبکه های محلی را خصوصی یا Private می نامیم، براساس تقسیم بندی سازمان IANA که پیش از این دیدیم آی پی آدرس های خصوصی شامل سه کلاس مختلف می شود که با نام های A، B و C نامگذاری می شوند، سری A از شماره 10.0.0.0 شروع شده و به شماره 10.255.255.255 با تعداد 16,777,216 آی پی ممکن ختم می شود، سری B از شماره 172.16.0.0 شروع شده و به شماره 172.31.255.255 با تعداد 1,048,576 ختم می شود و در نهایت سری C از شماره 192.168.0.0 شروع شده و به شماره 192.168.255.255 با تعداد 65,536 ختم می شود.

نکته:

این تقسیم بندی ها هر کدام مبنای خاصی دارند و به همین دلیل سری IP ها در تعاریف مختلف در مواردی با هم مشترک می باشند.

آی پی آدرس (NetID) :

آدرس آی پی می تواند نشان گر یک نود در شبکه یا آدرس در شبکه باشد به عبارتی دیگر 2 آدرس هستند در یک خانواده از مجموعه سری از آی پی ها که بعنوان آی پی خاص شناخته میشوند که اسم آنها NetID که بیانگر و معرف آن شبکه است و آدرس بعدی Broadcast address است که نشانگر همه ی نودهای آن شبکه است یعنی وقتی میخواهیم یک پیغامی را Broadcast کنیم به آدرس broadcast آن شبکه ارسال میکنیم.برای اینکه آدرس NetID را بدست آوریم به قسمت network آی پی دست نمیزنیم ولی تمام بیت های مربوط به هاست را 0 میکنیم و همینطور برای بدست آوردن broadcast address باز قسمت network را دست نمیزنیم اما تمام بیت های مربوط به هاست را 1 میکنیم.

اولین آدرس آی پی(IP First ip address) :

یعنی اولین آی پی که میتوان استفاده کرد در رنج همان آی پی که می شود اولین آدرس بعد از NetID که برای بدست آوردن آن یک، 1 به هاست اضافه میکند.

آخرین آدرس آی پی (The latest IP address) :

یعنی آخرین آی پی که میتوان استفاده که به آی پی یکی قبل از broadcast address تعلق میگیرد.

تعداد آدرس های آی پی قابل استفاده (Number of vailableipAddress):

یعنی تعداد آی پی هایی که در هاست میتوان استفاده کرد.

درباره IP Address و کاربرد آن(قسمت اول)

Posted on 2020/03/302020/05/23 by REZA

با سلام خدمت شما دوستان عزیز، امروز میخواهیم درباره IP Address ها و کاربرد آن صحبت کنیم. IP Address به نشانی عددی است که به هریک از دستگاه‌ها و رایانه‌های متصل به شبکه رایانه‌ای که بر مبنای نمایه TCP/IP کار می‌کند می گویند.

آی پی آدرس(IP Address):

آی پی که آن را IP address هم می گویند مخفف عبارت (Internet Protocol address) یا پروتکل آدرس اینترنت است که به صورت یک سری اعداد باقاعده به هر وسیله ای مانند :

سرورها، رایانه ها، که به شبکه (Network) متصل شود اختصاص داده می شود، IP در واقع یک شماره شناسایی یکتا برای برقراری یک ارتباط تحت شبکه است. پیام‌هایی که دیگر رایانه‌ها برای این رایانه می‌فرستند با این نشانهٔ عددی همراه است و راه‌یاب‌های شبکه آن را مانند «نشانی گیرنده» در نامه‌های پستی تعبیر می‌کنند، تا در نهایت پیام به رابط شبکه رایانه مورد نظر برسد.

کلاس بندی آی پی آدرس:

کلاس A :

در این کلاس آدرس های آی پی در رنج 1 تا 126 تقسیم بندی می شوند . منظور از آن این است که اگر آی پی انتخاب شده توسط شما از بین یکی از اعداد 1-126 انتخاب شده باشد آدرس دهی شما از نوع کلاس A می باشد . این کلاس دارای Subnet Mask 255.0.0.0 می باشد . به این معنی که Network ID شما 1-126 می باشد

کلاس B :

در این کلاس آدرس های آی پی در رنج 128 تا 191 تقسیم بندی می شود و این کلاس دارای Subnet Mask 255.255.0.0 می باشد . به این معنی که دو اکتت اول از چپ Network ID هستند

کلاس C :

در این کلاس آدرس های آی پی در رنج 192 تا 223 هستند و با Subnet Mask 255.255.255.0 سه اکتت اول از چپ Network ID و اکتت آخر بیانگر Host ID خواهد بود .

کلاس های D و E را کمتر خواهید دید و کمتر به کار می روند.

انواع آی پی ( types of IP Address) :

نسخه های IP در حال استفاده که به دو دسته تقسیم میشوند: آی‌پی نسخه ۴ و آی‌پی نسخه ۶

که هر یک نشانی آی‌پی را به روش متفاوتی ارائه می‌نمایند.

آی پی نسخه 4 (IPV4) :

نشانی آی‌پی نسخه چهارم یک عدد ۳۲ بیتی است که برای سادگی آن را به شکل چهار بخش عددی در مبنای ده می‌نویسند که با نقطه از هم جدا می‌شوند (مانند ۱۹۹٫۲۱۱٫۴۵٫۵). این روش نشانی‌دهی را ده‌دهی نقطه‌دار می‌نامند هر یک از چهار بخش را یک هشتایی (Octet) می‌گویند زیرا طول آن ۸ بیت (یا ۱ بایت) است و می‌تواند عددی از ۰ تا ۲۵۵ باشد. پس ۲ به توان ۳۲ آدرس مختلف داریم.

معمولا هر نشانی آی‌پی ۳۲ بیتی به دو بخش تقسیم می‌شود:

یک پیشوند(Prefix)، یک پسوند(Suffix) .

این دو سطح به منظور ایجاد یک روش مسیریابی کارآمد طراحی شده‌است.هر نشانی کامل، شامل یک پیشوند و یک پسوند است و طوری تخصیص داده می‌شوند که یکتا باشند، بنابراین ویژگی اول تضمین می‌گردد. اگر دو رایانه به دو شبکه مختلف وصل شده باشند، نشانی‌هایشان پیشوندهای متفاوت خواهند داشت. اما اگر دو رایانه به یک شبکه وصل باشند، نشانی‌هایشان دارای پسوندهای متفاوت خواهد بود.

آی پی نسخه 6 (IPV6) :

اندازه آدرس از ۳۲ بیت به ۱۲۸ بیت افزایش یافت و امکان آدرس دهی تا ۲به توان ۱۲۸ آدرس افزایش یافت. این کار تنها تعداد آدرس‌های اینترنتی را گسترش نداد، بلکه باعث خواهد شد جدول مسیریاب‌های اینترنتی (روترها) کوچکتر شود. کلیه سیستم‌عامل‌های جدید سرور و خانگی از جمله ویندوز ویستا به‌طور کامل پشیبانی می‌شود ولی متأسفانه هنوز توسط بسیاری از مسیریاب‌های شبکه‌های خانگی و تجهیزات شبکه عادی پشتیبانی نشده‌است.

دسته ای که نمی توان استفاده کرد (Cannot be used) :

دسته‌ ای که امکان استفاده از آن‌ها وجود ندارد، برخی از کلاس‌های آی‌پی هستند که در قسمت قبل به آن‌ها اشاره کردیم، آدرس‌های زیر نا‌معتبر بوده و اجازه‌ی استفاده از آن‌ها در شبکه وجود ندارد:
کلاس A از آدرس : (۱۰.۰.۰.۰ تا ۱۰.۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵)
کلاس B از آدرس : ( ۱۷۲.۱۶.۰.۰ تا ۱۷۲.۳۵.۰.۰)
کلاس C از آدرس : ( ۱۹۲.۱۶۸.۰.۰ تا ۱۹۲.۱۶۸.۲۵۵.۲۵۵)

معتبر بودن و نامعتبر بودن ( Valid , Invalid) :

اصطلاح دیگری که در دسته بندی آی‌پی‌ها به آن برمی‌خوریم Valid و Invalid بودن آن‌هاست، در واقع به آی‌پی‌هایی Valid یا معتبر می‌گوییم که بتوان از آن‌ها برای برقراری ارتباط دستگاه‌های موجود دراینترنت استفاده کرد، در طرف مقابل این تعریف، به آی‌پی‌هایی که نمی‌توان از آن‌ها در اینترنت استفاده کرد و معمولا در شبکه‌های محلی و کوچک مورد استفاده قرار می‌گیرند Invalid یا نامعتبر می‌گوییم.