ساعت کاری

از ساعت 9 تا 17 در روزهای کاری پاسخگوی شما هستیم.

درباره پروتکل‌ RIP و کاربرد آن

با سلام خدمت شما دوستان عزیز، امروز میخواهیم درباره پروتکل ‌RIP که مخفف کلمه ( Routing Information Protocol)است .
میخواهیم درباره کارایی این پروتکل صحبت کنیم، کارآیی این پروتکل مسیریابی و کنترل اتصال گره ها جداول پخش(Broadcast)و چندبخشی(Multicast) ، و انواع آن (نسخه 1 و 2 و RIPng) و نحوه ی اجرای آن و درباره انواع نسخه های آن صحبت خواهیم کرد.

درباره پروتکل RIP :

این پروتکل یک رویکرد ارتباط و شناسایی گره ها است که نحوه اتصال و نقطه یا گره اتصال را نشان می دهد.
این پروتکل این امکان را می دهد که مسیر های اتصال بین شبکه ها و سیستم های رایانه ای را انتخاب کنند.

پک های داده یا اطلاعات از طرف سیستم های رایانه ای از نقطه ای به نقطه ی دیگر انتقال داداه می شوند.

کدهای این پروتکل مسیر های به خصوصی را انتخاب میکند.و هرگره یا نقطه به شبکه ای وصل خواهد شد که به آن متصل است و گزارش میدهند به سیستم.

این پروتکل های اطلاعات و داده های موجود را میان شبکه ها و سراسر وب به اشتراک می گذارند.
و این کار کمک میکند که روتر ها شبکه پاتولوژی مربوط به خود را پیدا کنند.

پروتکل RIP توانایی پیداکردن مسیر های صحیح و پویا دارد.

پروتکل RIP اطلاعات قابل دسترسی را با نزدیکترین شبکه ها و دسترسی های خود مبادله می‌کند که این اطلاعات مجموعه‌ای از مقصد های شناخته شده برای مسیر های موجود است.

کاربرد پروتکل RIP :

این پروتکل که وظیفه مسیریابی روتر دارد که به طور معمول در هر 35 ثانیه دسته بندی لیست های خود را به منظور استفاده اینترفیس ها برای RIP ها برای مسیریابی های خود انجام میدهند.

این فرایند تضمین می‌کند که تمامی شبکه‌های متصل به هر مسیریاب سرانجام به همه مسیریاب‌ها شناسانده می‌شوند.

هر مسیر یاب به نام متریک (Metric) دارد که فاصله از مقصد را مشخص می‌کند.

زمانی که یک مسیریاب یک دستور دریافت میکند صفت ویژه متریک را افزایش می‌دهد.

این ویژگی باعث می‌شود که مسیرها از نظر متریک با هم متفاوت شوند و مسیریاب‌ها بتوانند مسیر کوتاه‌تر را تشخیص دهند.

نسخه های پروتکل RIP :

این پروتکل درای سه نسخه است :

  • نسخه یک
  • نسخه دو
  • نسخه RIPng

نسخه یک :

این نسخه برای به روز کردن لیست های خود آنها را بین مسیریاب‌های دیگر توزیع (Broadcast) می‌کند و همچنین در آن برای به روز کردن لیست ها احراز هویت انجام نمی‌گیرد که این موضوع آن را نسبت به حملات مختلف آسیب‌پذیر می‌سازد.

نسخه دو : 

با توجه به کمبودهای RIP نسخه ۱، RIP نسخه ۲ در سال ۱۹۹۸ آماده استفاده شده است،در این نسخه بسیاری از کاستی‌های نسخه اول برطرف شده‌است.

برای همین می‌توان از زیر شبکه‌های (Subnet) غیر غیر معمول استفاده نمود (Classless)، برای آن لیست احراض هویت بکار می رود و همچنین آن را با کد ها دستبه بندی کرد.

ویژگی دیگر این نسخه نسبت به نسخه قبل این است که لیست خود را هم به صورت توزیع (Broadcast) و هم به صورت چند گانه(Multicast) ارسال می کند.

دو ویژگی احراز هویت و ارتباط Multicast در این نسخه باعث ایمنی نسبی آن نسبت به نسخه قبلی گشته‌است.

 نسخه RIPng : 

نسخه RIPng این نسخه شباهت زیادی به نسخه ۲ دارد با این تفاوت که برای پشتیبانی از IP مدل ششم به وجود آمده‌است.

درباره پروتکل‌ ها و معرفی انواع آن

با سلام خدمت شما دوستان عزیز، امروز میخواهیم درباره پروتکل‌ ها و مدل های آن صحبت کنیم. پروتکل از نظر معنی در لغت به معنای موافقت مقدماتی قانون هایی برای برقراری ارتباطات است. و درادامه به معرفی مدل های گوناگون پروتکل میپردازیم.

درباره پروتکل (موافقت مقدماتی) :

وقتی لایه ای میخواهد ارتباط بین شبکه را فراهم کند، باید از قانون های پروتکل پیروی کند و همه لایه ها باید از قانون های آن برای برقراری ارتباط بین شبکه ها پیروی کنند.
برای مثال اگر به جایی سفر کنید که زبان عامه آنجا را بلد نباشید، میتوانید درخواست یا منطور خود را دست پا شکسته برسانید اما اگه بخواهید در اونجا زندگی کنید باید هم زبان آنها رفتار آداب و رسوم و فرهنگ آنجا را بیاموزید.

 معرفی انواع پروتکل‌های شبکه :

( FTAM) :

پروتکل مدیریت و نظارت و دسترسی انتقال فایل است.

( FTP ) :

موافقت مقدماتی انتقال فایل در اینترنت و شبکه است.

(Telnet) :

یکی از موافقت مقدماتی اینترنت برای برقراری ارتباط با کاربر های راه دور و پردازش داخلی داده ها است.

(SMTP) :

smtp یکی از موافقت های مقدماتی اینترنت است برای انتقال پست های الکترونیکی به کار میرود.

(SNMP) :

موافقت مقدماتی اینترنت است برای نظارت بر شبکه ها و اجزای شبکه کاربرد دارد.

(UDP) :

پروتکل انتقال اطلاعات و داده در شبکه ها و نسبتا نا امن می باشد.

(DNS) :

این موافقت مقدماتی به منظور ترجمه لیست های رایانه ای کاربر و Domain به آدرس های IP کاربرد دارد.

(NCP) :

موافقت مقدماتی  هسته مرکزی شبکه می باشند.

(TCP) :

از پروتکل  TCP/IP برای تضمین ارسال داده های مکرر استفاده میشود.

(ATP) :

این موافقت مقدماتی برای انتقالات بین شبکه ای Apple Talk است.

(STP) :

از به وجود آمدن loop در شبکه جلوگیری می کنند، و قسمتی پروتکل IPX/SPX مربوط به شرکت Novell هم است.

(NwLink) :

برای نسخه مایکروسافت IPX/SPX استفاده می شود.

(RIP) :

برای مسیریابی مبتنی بر بردار و فاصله RFC مثل یک الگوریتم می باشد.

(SLIP):

برای تبادل یک TCP/IP بر روی یک اتصال سریال می باشد. همانند مودم.

(PPP) :

این پروتکل بسیار پیشرفته تر از SLIP که برای اتصال سریال می باشد استفاده میشود.

(HTTP) :

موافقت مقدماتی که برای انتقال ابرمتن و صفحات وب در شبکه است که به کار می رود.

(ARP) :

برای کشف آدرس یک سیستم براساس آدرس IP بکار می رود.

(BGP) :

این موافقت مقدماتی دارای دروازه خارجی تحت RFC است.

(DHCP) :

مخصوص آدرس های IP به طور پویا است.

(IP) :

پروتکل اینترنت TCP/IP برای تعیین مسیر ارسال پک ها می باشد.

( IPX) :

این پروتکل هم مثل پروتکل IP است، برای شرکت Novell برای پیدا کردن مسیر و ارسال پک ها ستفاده می شود.

(DDP) :

برای حمل یا انتقال اطلاعات و داده ها به کار می رود.

(ICMP) :

برای پیدا کردن گزارش خطاها بر روی شبکه و اینترنت است.

(Gopher) :

برای دسترسی های لازم را در اختیار کاربر ارسال می کند. اطلاعات یا داداه ها با استفاده از سیستمی از منوها، صفحات یا اتصالاتی به Telnet است.

(NetBEUI) :

توسعه یافته است و کاربرد آن اعمال اعلان ها برای سطح های پایین شبکه ها است.

(CSMA) :

هنگامی که در شبکه اختلال یا ترافیک رخ میدهد وظیفه دارد تبادل داده ها را کنترل کند.