مقالات – برگه 4 – فروشگاه شبکه کالا

ماژول های PVDM و انواع آن

Posted on 2022/08/022022/08/02 by superadmin

ماژول PVDM چیست؟

قبل از بررسی ماژول های PVDM و انواع آن باید گفت همان طور که می دانید روترهای سیسکو به عنوان یکی از پرفروش ترین و پرکاربردترین تجهیزات شبکه به شمار می روند. حال اگر بخواهیم از این دستگاه ها جهت پردازش بسته‌های صوتی آنالوگ به دیجیتال یا همان VOIP استفاده نماییم، به یک سری تجهیزات سخت افزاری نیاز پیدا خواهیم کرد. از جمله این تجهیزات ماژول های PVDM می باشند. به عبارت دیگر DSP و PVDM باعث می شوند تا سری های سیسکو ISR ،تلفن های IP را به هم متصل نمایند. به این معنی که برای تحقق ارتباط صوتی می توانیم یک ISR ، یک PVDM و یک لایسنس UC بخریم.

ماژول پردازشگر سیگنال‌های دیجیتال صوتی (PVDM)، منابع سیگنال های دیجیتال (DSP) را به سیستم ارائه می نماید. لازم به ذکر است DSP ها چیپ هایی هستند که بر روی ماژول های PVDM سوار بوده و وظیفه تبدیل بسته های صوتی آنالوگ به دیجیتال را بر عهده دارند. یک ماژول PVDM می تواند از یک یا چند DSP تشکیل شده باشد. به عبارت دیگر هر PVDM از تعداد تراشه DSP تشکیل شده است، به طوری که می توان گفت هر چه تعداد تراشه های DSP افزایش یابد قدرت پردازش نیز افزایش خواهد یافت.

برخی از ویژگی های ماژول های PVDM عبارتند از:

ـ Voice T1/E1:

یکی از مزایای بسته بندی صوت به شکل بسته های IP، امکان جداسازی و انتقال در زمان های مختلف می باشد که این کار توسط برنامه TDM صورت می گیرد.

ـ کنفرانس:

این سیستم ها کنفرانس های تک یا چند کاربره را در ارتباطات سیسکو فراهم می آورند.

ـ کدگذاری های سراسری:

این امکان را فراهم می آورند تا کدها به کدک های دیگر تبدیل شوند.

ـ نقاط انتقال :

تعیین سرعت انتقال در جایی که کدک ها برای ارسال به یک شبکه متفاوت دیگر باید مجدداً بسته بندی شوند.

ـ تنظیم کیفیت صدا:

ماژول های PVDM می توانند عملیات فشرده سازی و مدیریت لرزش را انجام دهند.

ـ ذخیره انرژی:

مادربرد PVDM ها دارای چندین حالت جهت ذخیره انرژی می باشند. هنگامی که در حالت بدون استفاده قرار می گیرند می توانند تا 5 وات را صرفه جویی نمایند.

چیپ های DSP:

می توان گفت چیپ های DSP نقش اصلی را در سیستم ارتباطات سیسکو دارد. از این تراشه ها به چند صورت مانند تلفن های IP و ماژول های PVDM استفاده می شود. همان طور که گفته شد هر ماژول PVDM می تواند دارای تعداد زیادی DSP باشد.DSP ها اساساً شبیه تراشه های رم قدیمی هستند و مانند آنها نصب می شوند.

نوع تراشه, تعداد و نحوه کدگذاری چیپ های DSP می تواند عملیات پردازش را تحت تأثیر قرار دهد.

انواع ماژول های PVDM:

چهار نسخه PVDM در حال حاضر پشتیبانی می شوند:

1ـ ماژول های PVDM2 :

این ماژول ها توسط روترهای سری 2800، 3800، 2900 و 3800 پشتیبانی می شوند.

مزایای استفاده از ماژول های PVDM2:

ـ حمایت از سرمایه گذاری و قابلیت ارتقاء

ـ ظرفیت بالا و انعطاف پذیری

ـ خدمات کنفرانس و کدگذاری

ـ کیفیت صدای بهبودیافته

ماژول های PVDM2 کجا نصب می گردند؟

می توانید با استفاده از کارتهای آداپتور ویژه PVDM2- ADPTR این ماژول ها را در اسلات های مادربرد نصب کنید. همچنین می توانید با استفاده از کارت آداپتور ماژول شبکه به سرور (SM-NM-ADPTR) ، یک NM-HDV2 با PVDM2 را در شکاف ماژول سرویس روترهای سیسکو سری 2900 و 3900 وارد کنید.

قیمت ماژول سیسکو مدل PVDM2-32

قیمت ماژول سیسکو مدل PVDM2-64

2ـ ماژول های PVDM3 :

این ماژول ها توسط روترهای سری 2900 و 3800 پشتیبانی می شوند. لازم به ذکر است ماژول های PVDM3 تراکم بالاتری را نسبت به ماژول های PVDM2 ارائه می نمایند.

مزایای استفاده از ماژول های PVDM3:

ـ تراکم و قدرت پردازش بیشتر نسبت به PVDM2

ـ حفاظت از سرمایه گذاری و قابلیت های ارتقاء میدانی

ـ گنجایش کانال 4 برابری بیشتر از PVDM2s

ـ پشتیبانی از اتصالات صوتی آنالوگ و دیجیتال

ـ پشتیبانی از کنفرانس ها و شرکت کنندگان بیشتر (حداکثر 64 نفر)

ـ ادغام با Multigigabit fabric)MGF) در روترهای سیسکو سری 2900 و 3900 برای ارائه توان IP بالاتر در سیستم

ـ دارای گزینه ذخیره سازی انرژی در هنگام عدم استفاده از DNS

ماژول های PVDM3 کجا نصب می گردند؟

می توانید PVDM3 را در اسلات های PVDM3 روی مادربرد روترهای سری Cisco 2900 و 3900 نصب کنید.

قیمت ماژول سیسکو مدل PVDM3-128

قیمت ماژول سیسکو مدل PVDM3-32

قیمت ماژول صدا سیسکو PVDM3-64

3ـ ماژول های PVDM4 :

این ماژول ها دارای تراکمی مشابه با ماژول های PVDM2 بوده و توسط روترهای سری 4300 و 4400 پشتیبانی می شوند. PVDM4 در T1 / E1 ماژول های رابط شبکه NIM و همچنین در مادربرد موجود می باشند.

قیمت ماژول سیسکو مدل PVDM4-128

قیمت ماژول سیسکو مدل PVDM4-64

مزایای استفاده از ماژول های PVDM4:

ـ ارائه چند برابر تقسیم زمان (TDM) در ماژول T1 / E1

ـ ارائه خدمات صوتی مبتنی بر IP

ـ مدیریت کیفیت صدا

ـ صرفه جویی در مصرف برق، در صورت استفاده ، هر PVDM4 می تواند حداکثر 5 وات انرژی را ذخیره کند.

ماژول های PVDM4 کجا نصب می گردند؟

این ماژول ها بر روی مادربرد T1 / E1 NIM روترهای سری 4300 و 4400 نصب می گردد. هر روتر تنها یک اسلات PVDM4 در مادربرد می باشد. هر NIM دارای یک اسلات PVDM4 است.

4ـ ماژول های SM-XPVDM:

این ماژول ها توسط روترهای 4451 ،4431، 4351 پشتیبانی می شوند.

قیمت روتر سیسکو مدل ISR4351-K9

مشخصات روتر سیسکو مدل ISR4331-K9

نکته: در روترهای سری 2900 و 3800 هر دو ماژول PVDM2 و PVDM3 قابل نصب می باشند. ماژول های PVDM3 بدون آداپتور قابل نصب هستند، در حالی که ماژول های PVDM2 نیاز به آداپتور دارند. این بدان معناست که PVDM2 را می توان در 2900 و 3900 ISR با آداپتور نصب کرد.

انواع مختلف هر کدام از ماژول های PVDM و قابلیت های آنها:

مدل های PVDM2 برای روترهای سری ISR:

توضیحات	نام ماژول
ماژول Fax/Voice DSP برای انتقال روی 8 کانال	PVDM2-8
ماژول Fax/Voice DSP برای انتقال روی 16 کانال	PVDM2-16
ماژول Fax/Voice DSP برای انتقال روی 32 کانال	PVDM2-32
ماژول Fax/Voice DSP برای انتقال روی 48 کانال	PVDM2-48
ماژول Fax/Voice DSP برای انتقال روی 64 کانال	PVDM2-64

مدل های PVDM3 برای روترهای سری ISR G2:

توضیحات	نام ماژول
ماژول Voice & Video DSP برای انتقال روی 16 کانال	PVDM3-16
ماژول Voice & Video DSP برای انتقال روی 32 کانال	PVDM3-32
ماژول Voice & Videov DSP برای انتقال روی 64 کانال	PVDM3-64
ماژول Voice & Video DSP برای انتقال روی 128 کانال	PVDM3-128
ماژول Voice & Video DSP برای انتقال روی 192 کانال	PVDM3-192
ماژول Voice & Video DSP برای انتقال روی 256 کانال	PVDM3-256

مدل های PVDM4 و SM-XPVDM برای روترهای سیسکو سری 4000:

	تعداد کانال ها
پیچیدگی بالا	پیچیدگی متوسط	پیچیدگی پایین	نام ماژول
16	24	32	PVDM4-32
32	48	64	PVDM4-64
64	96	128	PVDM4-128
128	192	256	PVDM4-256
192	384	768	SM-XPVDM
256	512	1024	SM-XPVDM
512	1024	2048	SM-XPVDM
770	1400	3080	SM-XPVDM

نکته: همانطور که در جدوال بالا مشاهده می کنید، کنار هر کدام از نام های ماژول ها دو عدد به چشم می خورد. اولی که مدل ماژول PVDM بوده و دومی تعداد ارتباطی که هر ماژول می تواند در یک لحظه برقرار کند را نمایش می دهد. اولین عدد از سمت چپ نسل PVDM و دومی نشان دهنده تعداد تماس هایی است که یک PVDM می تواند همزمان پشتیبانی کند. خوب است بدانیم تعداد کانال های پشتیبانی شده در PVDM2 و PVDM3 کاملا بستگی به پیچیدگی کدک دارد.

چگونگی نصب ماژول های PVDM2 و PVDM3 بر روی روتر:

برای پشتیبانی از نسخه های پیشرفته پردازنده های سیگنال دیجیتال (DSP) می توانید تا دو PVDM نصب کنید. هر DSP از دو پورت صدای آنالوگ یا یک درگاه ISDN BRI پشتیبانی می کند.

برای نصب PVDM در مادربرد روتر این مراحل را دنبال کنید:

1ـ در شاسی دستگاه را باز کنید.

2ـ اسلات های PVDM را در مادربرد پیدا کنید.

3ـ کلیه ماژول های PVDM را با کشیدن قالب خارج کنید.

4ـ اگر قرار است تنها یک ماژول نصب شود آن را در اسلات صفر قرار دهید.

5ـ ماژول را در اسلات قرار دهید. این کار را به نحوی انجام دهید تا شکاف در کانکتور (لبه پایینی) ماژول PVDM با لبه اسلات به یکدیگر متصل شده تا ارتباط میان روتر و ماژول برقرار شود.

نکته: عمل جاگذاری ماژول های PVDM در اسلات را بسیار با دقت انجام دهید زیرا عدم توجه می تواند به ESD های آن آسیب برساند.

6ـ ماژول را محکم در شکاف نگه دارید ، آن را به سمت عقب روتر بچرخانید ، تا زمانی که صدای کلیک را بشنوید تنها در این حالت ماژول در جای مخصوص قرار می گیرد. اطمینان حاصل نمایید که ماژول در جای درست خود قرار گرفته است.

7ـ پس از نصب ماژول های حافظه یا داده روی مادربرد ، شاسی را ببندید.

نکته مهم : همان طور که در مطالب بالا گفته شد در روترهای سری 2900 و 3900 می توان با استفاده از آدابتور PVDM از ماژول های PVDM2 استفاده کرد. اما نمی توان روی یک روتر از هر دو ماژول PVDM2 و PVDM3 به طور همزمان بهره گرفت و نیاز هست که هر دو از یک خانواده باشند.

نکته: نحوه نصب ماژول های PVDM4 و SM-XPVDM بر روی روتر متفاوت می باشد که در مقاله های بعدی توضیح خواهیم داد.

شاید علاقمند به مطالعه در رابطه با ماژول های HWIC باشید پس در این حالت پیشنهاد می شود به لینک زیر مراجعه نمایید:

ماژول های HWIC و کاربرد آن

پورت Uplink و تفاوت آن با پورت معمولی

Posted on 2022/07/312022/07/31 by superadmin

هنگام خرید سوئیچ شبکه پورت های آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است مانند سوئیچ WS-C2960S-24TS-L که دارای 24 پورت 10/100/1000Mbps و 4 پورت SFP می باشد. ما در این مقاله قصد داریم شما را با پورت Uplink آشنا نماییم پس در ادامه با ما همراه باشید تا به سوالات زیر پاسخ دهیم.

ـ پورت Uplink چیست؟

ـ تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی در چیست؟

ـ آیا می توان از پورتUplink به عنوان پورت معمولی استفاده کرد و یا برعکس؟

ما در این مقاله می خواهیم به کلیه این سوالات پاسخ دهیم، پس با ما همراه باشید.

پورت Uplink چیست؟

شاید بهتر است برای درک بهتر تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی ابتدا در رابطه با انواع پورت توضیحاتی را ارائه نماییم. به طور کلی پورت های سوئیچ شبکه به دو دسته اصلی تقسیم می شوند:

پورت uplink
پورت downlink

پورت Uplink روی سوئیچ هایی با سرعت بالاتر که برای اتصال دستگاه یا شبکه محلی کوچکتر به شبکه بزرگتر یا اتصال به سایر دستگاه های با سرعت بالاتر در توپولوژی شبکه استفاده می شوند. در حالی که پورت های downlink یا همان عادی فقط مجموعه ای از پورت ها هستند که عمدتاً برای انتقال داده های منظم استفاده می شوند.

کابل های RJ45 در پورت های معمولی استفاده می شود و پورت SFP، پورت +SFP، پورت SFP28 ، پورت +QSFP و پورت QSFP28 برای فیبر نوری و یا اتصال به شبکه های که از سرعت و فاصله زیاد پشتیبانی می کنند، استفاده می شوند.

تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی به این صورت است که پورت های uplink از نظر ظاهری شبیه پورت های عادی در سوئیچ هستند و به کمک ارتباط از یک پورتuplink به یک پورت عادی سوئیچ دیگر می توانید سایز شبکه خود را گسترش دهید. اما در واقع تفاوت زیادی بین آنها وجود دارد.

بیشتر بخوانید: انواع مختلف پورت در سوئیچ های شبکه

تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی (Downlink) چیست؟

ـ پورت Uplink در مقابل پورت عادی:

برای اجتماع Uplink:

در سوئیچ فیبر، پورت های اتصال دهنده پهنای باند بیشتری نسبت به پورت های عادی دارند زیرا ترافیک بین لایه های مختلف را جمع می کنند. پورت uplink برای اتصال دستگاه یا شبکه محلی کوچکتر به شبکه بزرگتر یا اتصال به دستگاه “بالاتر” در توپولوژی استفاده می شود.

پورت uplink می تواند پورت stack باشد. این یکی از دو روش دستیابی به استکینگ، بدون استفاده از درگاه اختصاصی می باشد. پورتUplink جهت ایجاد Stack سوئیچ ها با انعطاف پذیری بیشتر و هزینه کمتر استفاده می شود. به راحتی پورت های اتصال دهنده را روی هر سوئیچ استک با DAC / AOC یا گیرنده های نوری و کابل فیبر نوری متصل کنید. علاوه بر این، استفاده از پورت های فیبر برای سوئیچ استک می تواند قابلیت استکینگ از راه دور را در محیط های مختلف تحقق بخشد.

بیشتر بخوانید: قابلیت Stack در سوئیچ های شبکه

ـ پورت Uplink مس و پورت معمولی

برای کابل کشی آسان تر:

همانطور که می دانید هنگام اتصال دو پورت اترنت عادی بر روی سوئیچ ها، معمولاً یک کابل متقاطع استفاده می شود تا پین های انتقال در یک انتهای کابل شبکه بتوانند به پین های دریافت کننده در انتهای دیگر متصل شوند. یک پورتuplink پین های انتقال و دریافت را متقاطع نمی کند، بنابراین شما را از کابل Cross-over بی نیاز می کند. این بدان معنی است که هنگام اتصال دو سوئیچ با اتصال یک پورت uplink و یک پورت عادی ، یک کابل مستقیم نیاز است.

برای صرفه جویی در پورت:

پورتuplink روی یک سوئیچ برای گسترش شبکه استفاده می شود. پورت اتصال یک سوئیچ را به عنوان مثال به پورت استاندارد یک سوئیچ دیگر وصل کنید، بوسیله آن می توان پورتهای مس معمولی را ذخیره کرد تا برای نقاط انتهایی بیشتری متصل شوند. بنابراین سوئیچ ها می توانند از پورت های uplink برای اتصال به سایر سوئیچ ها استفاده کنند تا حداکثر تعداد دستگاه های سیمی متصل به شبکه را افزایش دهند.

آیا می توان از پورت Uplink به عنوان پورت عادی استفاده کرد؟

با افزایش تقاضا برای پهنای باند، این موضوع بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. یعنی آیا می توانم از پورت های uplink روی یک سوئیچ به عنوان پورت های معمولی استفاده کنم؟ برای پاسخ به این سوال ابتدا باید در مورد درگاه مشترک و درگاه دو منظوره بیاموزیم.

بیشتر بخوانید: معرفی پورت SFP و کاربرد آن

پورت مشترک (Shared Port) و پورت دو منظوره (Dual-Purposed Port):

برخی از تجهیزات شبکه قدیمی به طور خاص یک پورت معمولی را در کنار پورت uplink پیکربندی کرده و این دو را به صورت جفت بهم متصل می کنند. منطق سخت افزاری سنتی این محصولات از اتصال به پورت uplink یا پورت به طور مشترک پشتیبانی می کند، اما نه هر دو.

اتصال دستگاه ها به هر دو پورت دستگاه پورت مشترک عملکرد صحیح واحد را متوقف می کند. امروزه ، بسیاری از تجهیزات شبکه یک پورت دو منظوره ارائه می دهند که بسته به نوع دستگاه متصل به آن می تواند به عنوان اتصال دهنده یا پورت معمولی عمل کند.

اتصال دو منظوره ترکیبی یا همان پورت combo از یک پورت مس 10/100/1000 و یک پورت اترنت گیگابیتی مبتنی بر SFP تشکیل شده است. همزمان می توان از یکی از این دو پورت استفاده کرد. این انعطاف پذیری اضافه شده به uplink امکان استفاده از uplink با چگالی بالا را فراهم می کند. لینک های دو منظوره همچنین یک صندوق عقب کامل دوبلکس و با سرعت گیگابیت را برای استک ارائه می دهند. در یک کلام، ما می توانیم از پورتuplink به عنوان یک پورت عادی بر اساس خواسته های خاص استفاده کنیم.

بیشتر بخوانید: تفاوت میان پورت combo و SFP

نکاتی برای استفاده از پورت Uplink به عنوان پورت معمولی:

اگر بخواهید از پورت Uplink به جای پورت معمولی استفاده کنید به یک سری نکات باید توجه نمایید. حتماً جهت اتصال دو سوئیچ که در فاصطه دور از یکدیگر قرار گرفتند از پورت های SFP و +SFP و فیبر نوری استفاده نمایید. اما اگر می خواهید دو سوئیچ که در فاصله کمی از یکدیگر قرار گرفته اند را به هم متصل نمایید می توانید از پورتUplink و کابل های RJ45 استفاده نمایید.

خرید کلیه تجهیرات شبکه از شبکه کالا، برترین مرجع فروش و خدمات تجهیزات شبکه در ایران، با بهترین قیمت و کیفیت همراه با گارانتی معتبر

تفاوت میان پورت combo و SFP

Posted on 2022/07/302022/07/30 by superadmin

به طوری کلی پورت های Uplink به دو دسته پورت combo و SFP تقسیم می شوند. حال شاید برای شما یا سوال پیش آید که پورت Combo چیست؟ چگونه می توانم از آن استفاده کنم؟ بسیاری از سؤالات این چنینی در رابطه به این دو پورت برای شما مطرح شود. ما در این مقاله می خواهیم در رابطه با پورت SFP و Combo و همچنین تفاوت های میان آنان به طور کامل صحبت کنیم.

پورت های Combo شامل دو درگاه اترنت و SFP می باشند که به صورت همزمان فقط یکی از درگاه ها قابل استفاده می باشد. بدین صورت که اگر کابل شبکه RJ45 را به درگاه اترنت متصل نمایید به صورت همزمان نمی توان از درگاه SFP نیز استفاده کرد و بالعکس. البته اگر تا اینجا کمی گیج شده اید اصلا نگران نباشد، در ادامه پاسخ کلیه سوالات خود را دریافت خواهید کرد.

اسلات های SFP درگاه هایی هستند که بر اساس نیاز کاربر از ماژول های فیبر نوری SFP استفاده می کنند و توسط فیبر نوری داده ها را انتقال می دهند.

پورت Combo چیست؟

همانطور که گفته شد پورت های کمبو از دو درگاه اترنت و SFP بر روی سوئیچ های سیسکو تشکیل شده اند. یعنی این پورت ها از اتصالات RJ45 و SFP پشتیبانی می کنند. البته لازم به ذکر است که کاربر هنگام استفاده تنها می تواند از یک نوع پورت استفاده نماید، به طوری که هنگام استفاده از یک پورت، پورت دیگر غیر فعال می شود. همچنین در سوئیچ‌ها این نوع از پورت ها کاملا مشخص شده و به کاربران اجازه می‌دهد براساس نیازهای شبکه خود، سوییچ شبکه را پیکربندی و از درگاه‌های مسی یا فیبرنوری آن استفاده کنند.

پس به طور کلی می توان گفت استفاده از پورت combo انعطاف پذیری بیشتری را برای کاربر به همراه می آورد.

شکل زیر یک سوئیچ سیسکو WC-2960-24TC-l را نشان می دهد:

این سوئیچ دارای دو Uplink بوده که جمعا چهار پورت را تشکیل می دهد. دوتا از این پورت ها SFP و دوتای دیگر اترنت می باشد. حال آنکه هنگام استفاده تنها می توان در یک زمان از 2 پورت SFP و 2 پورت اترنت استفاده کرد و استفاده همزمان از هر دو غیر ممکن است.

بیشتر بخوانید: پورت Uplink و تفاوت آن با پورت معمولی

نکاتی که هنگام استفاده از پورت های Combo باید رعایت شود:

هنگام استفاده از پورت های کمبود یک سری قوانین وجود دارد که شامل:

ـ همزمان نمی توان از هر دو پورت SFP و RJ45 استفاده کرد.

ـ اگر از هر دو به طور همزمان اسفتاده شود پورت اترنت مسدود خواهد شد.

پورت SFP چیست؟

پورت های SFP سوئیچ های گیگابیت را قادر می سازد تا به طیف گسترده ای از کابل فیبر نوری و اترنت متصل شوند تا بتوانند عملکرد سوئیچینگ را در سراسر شبکه گسترش دهند.

Small form-factor pluggable یا SFP یک واسط با قابلیت hot-swappable بوده (یعنی هنگامی که دستگاه روشن است می توان آن را خارج کرد) که در سوئیچ های شبکه و سایز تجهیزات ذخیره سازی مورد استفاده قرار می گیرند. پورت های SFP که بر روی سوئیچ های شبکه و ماژول ها قرار دارند، سوئیچ را قادر می سازند تا به انواع کابل های اترنت با سرعت های مختلف متصل شوند. به طور کلی SFP درسال 2001 برای اولین بار ساخته و رونمایی شد.

ماژول های SFP ساخته شده می توانند تا حداکثر1G را پشتیبانی نمایند. ویژگی های این ماژول ها مادام در حال به روز رسانی می باشد تا تا از افزایش نرخ داده ها پشتیبانی نماید. تقریباً کلیه سوئیچ های شبکه از دو یا چند پورت SFP تشکیل شده و سبب می شود تا این دستگاه ها به شبکه و از طرفی به کابل کشی فیبر نوری متصل شوند.

بیشتر بخوانید: معرفی پورت SFP و کاربرد آن

انتخاب پورت Combo و SFP:

در واقع این نکته که میان پورت combo و SFP کدام یک بهتر است بسته به نیاز شما تغییر خواهد کرد. برای مثال پورت اترنت برای اتصالات کوتاه و پورت SFP برای مسافت های طولانی تر استفاده می شود. حال اگر برای شما سرعت انتقال و مسافت اهمیت داشته باشد خرید سوئیچ شبکه که دارای پورت SFP می باشد توصیه می گردد.

پورت SFP که به آن پورت mini-GBIC نیز گفته می شود، برای انتقال داده های گیگابیت طراحی شده است. پورت های SFP می توانند از پیوندهای مسی و نوری پشتیبانی کنند.

صرف نظر از اتصال پورت فیبر نوری یا پورت اترنت ، تنها تفاوت در لایه فیزیکی است. هنگامی که ماژول SFP در پورت SFP قرار داده می شود معمولاً از کابل های مس اترنت (Cat5 / Cat5e / Cat6) برای انتقال داده ها استفاده می شود و لازم به ذکر است ماژول فیبر SFP و پچ کورد LC برای انتقال فیبر نوری در مسافت طولانی تر مورد نیاز است.

اما این نکته را فراموش نکنید که هر لحظه ممکن است شبکه شما نیاز به به روز رسانی و پیشرفت داشته باشد پس استفاده از پورت های Combo می تواند در کلیه شرایط برای شما مناسب تر باشد.

بیشتر بخوانید: اتصال پورت های SFP و RJ45 در سوئیچ ها

ماژول فیبر نوری یا SFP چیست؟

Posted on 2022/07/272022/07/27 by superadmin

هر آنچه در باره ماژول های فیبر نوری یا SFP باید بدانید:

افزایش تقاضای پهنای باند منجر به طراحی و تولید انواع مختلفی از ماژول ها از جمله GBIC, SFP، SFP+و QSFP شده است. در این بین ماژول های SFP از محبوبیت بیشتری در بین کاربران برخوردار هستند. در این مقاله در رابطه با ماژول فیبر نوری یا SFP چیست و نحوه انتخاب آنان متناسب با نیاز شبکه را بررسی خواهیم کرد.

ماژول چیست و چه کاربردی دارد؟

ماژول شبکه، سخت افزاری است که برای افزودن اینترفیس به سیستم شبکه موجود استفاده می‌شود، مثلا به روتر یا سوئیچ اضافه می‌شود. ماژول اترنت یا کارت فیبر نوری نمونه‌ هایی از ماژول شبکه هستند. که دستگاه شما را از طریق اینترفیس جدید به شبکه وصل می‌کنند.

اگر تمایل دارید در رابطه با سوئیچ های شبکه بیشتر بدانید به مقاله سوئیچ شبکه چیست مراجعه کنید.

کاربرد ماژول شبکه افزایش پهنای باند و کارایی در شبکه است، مثلا اگر بخواهید به روتر، کابل فیبر نوری وصل کنید، باید از ماژول شبکه با اینترفیس فیبر نوری استفاده کنید و یا اگر بخواهید اتصالات WAN را بین دو منطقه توسعه دهید باید از ماژول شبکه WAN استفاده کنید.

هنگامی که روتر و یا سوئیچ شبکه مورد نیاز خودتان را خریداری می کنید، ممکن است دارای استلات های خالی باشد که می توانند توسط ماژول شبکه پر شده و سبب ارتقاء آن سوئیچ و یا روتر گردند.

همچنین اگر تمایل دارید در رابطه با روترها بیشتر بدانید به مقاله روتر چیست و چگونه کار می کند؟مراجعه کنید.

ماژول فیبر نوری یا SFP چیست؟

ماژول SFP مخفف Small Form Factor Pluggable می باشد. در واقع می توان گفت آنها یک ماژول فیبر نوری با قابلیت Hot Swappable کوچک می باشند. این ماژول ها توسط توافق نامه MSA استاندارد سازی شده اند. MSA به عنوان یک توافق نامه میان بسیاری از تولید کنندگان جهت تولید محصولات استاندارد می باشد.

بنابراین کلیه ماژول های SFP با دستگاه های مرتبط سازگار هستند. این ماژول ها برای پشتیبانی از شبکه نوری همزمان (SONET)، گیگابیت اترنت، کانال فیبر و سایر استانداردهای ارتباطی طراحی شده است.

علاوه بر این، ماژول SFP را می توان در انواع مختلف تحت استانداردهای گیگابیت اترنت و استانداردهای پذیرفته شده از جمله 1000BASE-EX ،1000BASE-ZX ،1000BASE-SR و غیره طبقه بندی کرد.

در واقع وظیفه این ماژول ها تبدیل سیگنال دیجیتال به سیگنال نوری است و این نوع ماژول می‌تواند مسیر انتقال اطلاعات را از طریق فیبر نوری، ده ها کیلومتر افزایش دهد.

انواع مختلف این ماژول از هر دو فیبر تک و چند حالته و از کابل های Cat5، Cat6، Cat6a و Cat7 پشتیبانی می‌کنند. ماژول SFP هر سوئیچ می‌تواند، به انواع مختلف فیبر (چند حالته یا تک حالته) و طول موج‌ های مختلف متصل شود.

همچنین شما می توانید جهت آشنایی با ماژول های SFP و SFP+ به مقاله تفاوت ماژول های SFP و +SFP مراجعه کنید.

ماژول فیبر نوری سیسکو چیست؟

ماژول های فیبر نوری در برندهای مختلفی تولید شده اند اما در این بین ماژول های فیبر نوری سیسکو بسیار پر طرفدار هستند و می توان گفت شرکت سیسکو یکی از بهترین تولید کنندگان این ماژول است، که انواع مختلفی از این ماژول های فیبر نوری را تولید کرده است. انواع تجهیزات شبکه مانند روتر و سوییچ Uplink و سوییچ های اترنت این ماژول را دارند.

محصولات سیسکو نیز، انواع ماژول های فیبرنوری شامل Single Mode و Multi-Mode با سرعت های ۱۰۰mbps و ۱Gbps و ۱۰Gbps و با پشتیبانی از مسافت بین ۵۵۰ متر تا ۱۰ کیلومتر در بازار وجود دارند.

لازم به ذکر است این ماژول ها برای محیط های سخت تولید شده‌اند و حتی برای انتقال اطلاعات روی بستر فیبرنوری تا فاصله ۱۰ کیلومتر هم مناسب هستند. علاوه بر این انعطاف پذیری بالایی در انتخاب رسانه و رابط کاربری دارند، قابلیت دیگر آنها Hot Swappable است.

جهت آشنایی با پرطرفدارترین ماژول های سیسکو به مقاله پرفروش ترین ماژول های فیبر نوری مراجعه کنید.

شما می توانید ماژول فیبر نوری سیسکو مورد نیاز خود را از فروشگاه اینترنتی شبکه کالا با بهترین قیمت و کیفیت، همراه با گارانتی شبکه کالا خریداری نمایید.

پورت SFP چیست؟

پورت SFP سوئیچ های گیگابیت را قادر می سازد تا به طیف گسترده ای از کابل های فیبر و اترنت متصل شوند تا بتوانند عملکرد سوئیچینگ را در سراسر شبکه گسترش دهند.

Small form-factor pluggable یا SFP یک واسط با قابلیت hot-swappable بوده (یعنی هنگامی که دستگاه روشن است می توان آن را خارج کرد) که در سوئیچ شبکه و سایر تجهیزات ذخیره سازی مورد استفاده قرار می گیرند. پورت های SFP که بر روی سوئیچ های شبکه و ماژول ها قرار دارند، سوئیچ را قادر می سازند تا به انواع کابل های اترنت با سرعت های مختلف متصل شوند. به طور کلی SFP درسال 2001 برای اولین بار ساخته و رونمایی شد.

ماژول های SFP ساخته شده می توانند تا حداکثر 1G را پشتیبانی نمایند. ویژگی های این ماژول ها مادام در حال به روز رسانی می باشد تا تا از افزایش نرخ داده ها پشتیبانی نماید. تقریباً کلیه سوئیچ های شبکه از دو یا چند پورت SFP تشکیل شده و سبب می شود تا این دستگاه ها به شبکه و از طرفی کابل کشی فیبر نوری متصل شوند.

پورت SFP برای گسترش عملکرد سوئیچینگ در سراسر شبکه استفاده می شود. این ماژول ها سوئیچ ها را قادر می سازند تا به اتصالات نوری و مسی متصل شوند. همان طور که در بالا نیز اشاره شد این ماژول ها به صورت Hot Swappable می باشند این بدان معناست که هنگامی که سوئیچ روشن می باشد می توان ماژول را به آن اضافه و یا از آن خارج کرد.

جهت آشنایی بیشتر با این پورت ها به مقاله معرفی پورت SFP و کاربرد آن مراجعه نمایید.

SFP یا GBIC : فرق میان این دو چیست؟

قبل از آنکه در رابطه با تفاوت میان این دو صحبت کنیم بهتر است ابتدا با GBIC آشنا شویم. GBIC یک مبدل رابط گیگابیتی کوتاه است با قابلیت Hot Swappable می باشد که در سال 2000 توسعه یافته است. اما به دلیل افزایش تقاضای پهنای باند Mini GBIC ها با سرعت بیشتر در سال 2001 توسعه یافتند. در واقع Mini GBIC ها هیچ تفاوتی با GBIC ها نداشته تنها تفاوت میان این دو شکل ظاهری کوچک تر Mini GBIC ها می باشد.

در واقع شاید بتوان تفاوت میان SFP و GBIC را در سایز آنها دانست. پس همانطور که گفته شد SFP و یا Mini GBIC ماژولی است که می توان به راحتی از آن استفاده کرد، اما لازم به ذکر است ماژول های GBIC در MSA به طور رسمی معرفی نشده اند.

جهت آشنایی بررسی بیشتر به مقاله مقایسه ماژول های GBIC و SFP مراجعه کنید.

انواع مختلف استاندارد در ماژول های فیبر نوری سیسکو:

1ـ Cisco 1000BASE-T SFP:

این ماژول SFP با کابل های شبکه 5/5e/6a با طول لینک بالای 100متر فعالیت می کنند. این ماژول ها از حداکثر سرعت داده 1000Mbps پشتیبانی کرده و کاملاً مطابق با استانداردهای MSA و 1000BASE-T می باشد که در IEEE 802.3-2002 و IEEE 802.3ab مشخص شده است.

2ـ Cisco 1000BASE-SX SFP:

فرستنده این نوع ماژول در طول موج 850nm کار می کند. بنابراین این یک فرستنده SFP دو تایی برای فیبرهای Multimode می باشد. ماژول 1000BASE-SX SFP با استاندارد IEEE 802.3z 1000BASE-SX سازگار است، در فیبرهای Multimode با ضخامت 50 Micron تا طول 550 متر و با ضخامت 62.5 Micron تا طول 220 متر را ساپورت خواهد کرد.

3ـ Cisco 1000BASE-LX/LH SFP:

این مدل از ماژول برای انتقال اطلاعات در مسافت های بلند و هم برای مسافت های کوتاه طراحی شده اند. در واقع، می توان آن را به عنوان دو نوع ماژول Cisco SFP در نظر گرفت. به عنوان مثال ، گیرنده GLC-LH-SM با طول موج 1310 نانومتر کار می کند که مطابق با استانداردهای (MSA) می باشد. و ماژول Cisco SFP-GE-L با طول موج مشابه 1310 نانومتر کار می کند و می تواند از طریق کابل فیبر تک حالته با فاصله 5 کیلومتری کار کند.

لازم به ذکر است این دو مدل به عنوان محبوبترین مدل ها می باشند.

4ـ Cisco 1000BASE-EX:

از این ماژول برای فیبرهای Single Mode استفاده می شود. این ماژول بر روی لینک فیبر Single Mode با بیش از 49km فعالیت می کند. از همه مهمتر ، باید یک اتصال دهنده نوری درون خطی 5DB بین کابل فیبر نوری و درگاه دریافت SFP در هر پیوند برای اتصال Back to Back قرار دهیم.

5ـ Cisco 1000BASE-ZX:

این نوع ماژول ها نیز برای فیبرهای Single Mode استفاده می شوند. این ماژول گیرنده بر روی طول فیبر نوری Single Mode به طول تقریبی بیش از 70 کیلومتر کار می کند. این ماژول تا 21db را منتقل می کند. البته ممکن است طول لینک به دلیل عوامل مختلفی نظیر کیفیت فیبر، تعداد شکاف ها و یا اتصالات تغییر کند.

6ـ 1000BASE-BX10-D/U:

این نوع فرستنده های SFP برای ماژول های Cisco SFP از نوع 1000BASE-BX-D و 1000BASE-BX-U می باشد. آنها معمولاً در برنامه های دو طرفه فیبر استفاده می شوند. یک SFP 1000BASE-BX10-D همیشه همراه با فرستنده 1000BASE-BX10-U استفاده می شود و فاصله انتقال آنها تا 10 کیلومتر است.

فرآیند ارتباطات با جدا کردن طول موج انتقال دو دستگاه انجام می شود. یعنی اگر 1000BASE-BX10-D کانال 1490 نانومتر را منتقل کند و سیگنال 1310 نانومتر را دریافت کند، 1000BASE-BX10-U با انتقال 1310nm و دریافت 1490nm کاملاً متفاوت عمل خواهد کرد.

نحوه انتخاب ماژول های سیسکو SFP :

با معرفی ماژول ها شاید انتخاب درست ماژول های SFP برای شما ساده تر باشد. اما عواملی نظیر سرعت انتقال، طول موج و غیره می توان در انتخاب درست این نوع از ماژول ها تأثیرگذار باشند. از طرف دیگر باید هزینه های انجام این کار را در نظر بگیرید. در حالت کلی ماژول های SFP سیسکو بسیار گران هستند. به همین دلیل با خرید آنان به صورت دست دوم و یا ریفر می توانید در هزینه خود صرفه جویی نمایید.

همانطور که گفته شد عوامل مختلفی در خرید ماژول فیبر نوری مناسب تاثیر گذار هستند که مهمترین آنها شامل:

1ـ نوع ارتباط فیبر نوری:

بصورت کلی طبقه بندی فیبرهای نوری به دو دسته انجام می شود:

ـ فیبرهای نوری Multimode
ـ فیبرهای نوری Single Mode

مهمترین تفاوت بین فیبرهای نوری Multimode و Single Mode، اندازه ظرفیت و هسته مورد استفاده در آنها است. هسته مورد استفاده در فیبرهای نوری Single Mode اندازه ای برابر 5 میکرومتر دارد و این در حالی است که هسته مورد استفاده در فیبرهای نوری Multimode اندازه ای برابر 50 میکرومتر یا حتی بیشتر دارد.

با توجه به اینکه فیبرهای نوری Multimode از قطر بیشتری برخوردار هستند، می توانند پالس ها یا سیگنال های بیشتری را با پهنای باند بیشتر منتقل کنند. بنابراین برای بدست آوردن سرعت بیشتر، بهتر است از فیبرهای نوری Multimode به جای Single Mode استفاده گردد. به طور کلی هنگامی که قصد ارسال اطلاعات در فاصله کمتر از 2 کیلومتر باشد، فیبر Multimode مورد استفاده قرار می گیرد.

فیبر تک حالته دارای قابلیت انتقال داده ها تا 100 کیلومتر است از فیبرهای Single Mode بیشتر در تجهیزات زیرساخت مخابراتی استفاده می‌شود، استفاده از Multimode ها بیشتر در شبکه های داخلی رواج دارد.

هر دو طرف یک اتصال فیبر، باید با همان نوع فیبر در ارتباط باشد یعنی اگر در یک طرف ارتباط ماژول Single Mode مورد استفاده قرار گرفته طرف دیگر نیز باید از همان نوع ماژول یعنی Single Mode مورد استفاده قرار گیرد.

تقسیم با توجه به طول موج: 850nm / 1310nm / 1550nm / 1490nm / 1530nm طول موج 850nm برای SFP مالتی مود می باشد و مسافت انتقال آن زیر 2 کیلومتر است. طول موج 1310nm / 1550nm برای SFP سینگل مود می باشد و مسافت انتقال آن بالای 2 کیلومتر است.

ماژول بدون پوشش در صورتی که بدون علامت باشد به آسانی شما را به اشتباه می اندازد، رنگ حلقه کششی تولید کنندگان باعث می شود که به طور کلی تشخیص SFP به آسانی انجام پذیرد.

2ـ پهنای باند:

انتقال اطلاعات در کابل های مسی به این صورت است که سرعت انتقال بررسی شده و سپس انتقال اطلاعات صورت می گیرید. برای مثال در یک ارتباط ارتباط 10/100/1000 اگر در یک طرف 1000Mbit/s باشد و طرف ارتباط دیگر 100Mbit/s باشد، این ارتباط به صورت خودکار به 100Mbit/s تنظیم می‌گردد.

ولی در ارتباطات فیبر نوری باید هر دو سمت یک سرعت را پشتیبانی کنند. در حال حاضر ماژول های 1.25G و 10G بیشترین استفاده را در ارتباطات فیبر نوری را دارد.

3ـ نوع اتصال فیبر نوری:

به طور کلی کانکتور مورد استفاده در کابل های مسی RJ45 بوده اما در کابل های فیبر نوری از کانکتورهای مختلفی استفاده می شود. کانکتور فیبر نوری به هر دو انتهای کابل های نوری متصل شده و اتصال و عدم اتصال آنان را آسان تر می نمایند. البته لازم به ذکر است علاوه بر نوع کانکتور نحوه اتصال آن با فیبر نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد و باید به روشی استاندار نصب شود تا ارتباط نوری برقرار گردد. از پر کاربردترین کانکتورهای فیبر نوری می توان به SC، ST و LC اشاره کرد.

جهت آشنایی بیشتر با کانکتورهای فیبر نوری به مقاله انواع مختلف کانکتور فیبر نوری مراجعه کنید.

عبارت Combo SFP Port در سوئیچ های شبکه به چه معناست؟

پورت های Combo شامل دو درگاه اترنت و SFP می باشند که به صورت همزمان فقط یکی از درگاه ها قابل استفاده می باشد. بدین صورت که اگر کابل شبکه RJ45 را به درگاه اترنت متصل نمایید به صورت همزمان نمی توان از درگاه SFP نیز استفاده کرد و بالعکس. اسلات های SFP درگاه هایی هستند که بر اساس نیاز کاربر از ماژول های فیبر نوری SFP استفاده می کنند و توسط فیبر نوری داده ها را انتقال می دهند.

جهت آشنایی بیشتر با پورت های کومبو به مقاله تفاوت میان پورت combo و SFP مراجعه کنید.

تفاوت میان سوئیچ لایه 2 و سوئیچ لایه 3

Posted on 2022/07/252022/07/27 by superadmin

تفاوت میان سوئیچ لایه 2 و سوئیچ لایه 3 چیست؟ برای درک این موضوع ابتدا به شناخت سوئیچ به صورت مختصر میپردازیم.

سوئیچ شبکه چیست؟

همان طور که می دانید شبکه های رایانه ای در نتیجه همگرایی فن آوری رایانه و ارتباطات پدید آمده اند که این در نهایت باعث ایجاد سیستم یکپارچه ای شد که قادر به انتقال همه نوع داده و اطلاعات است. برای اتصال چند دستگاه و ایجاد یک شبکه، نیازبه یک پل ارتباطی می باشد و دقیقاً جایی است که سوئیچ های شبکه وارد می شوند. در واقع با خرید سوئیچ شبکه پل ارتباطی میان دستگاه های موجود در یک شبکه ایجاد شده و آنها را با هم متصل می نماید.

جهت آشنایی بیشتر با سوئیچ های شبکه به لینک مجاور مراجعه نمایید: سوئیچ شبکه چیست؟

با پیشرفت سریع شبکه های رایانه ای در طی سالیان متمادی، سوئیچینگ رده بالا به یکی از مهمترین کارکردها تبدیل شده است تا دستگاه های مختلف در یک شبکه رایانه ای بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. آن ها قادر به انتقال سریع و کارآمد داده ها از یک نقطه به نقطه دیگر هستند و بسته های داده را از فرستنده دریافت آدرس مقصد منتقل می کنند.

سوئیچ های شبکه به دو دسته سوئیچ های لایه 2 و لایه 3 تقسیم می شوند. حالا ما می خوایم تفاوت میان سوئیچ های لایه 2 و 3 رو بررسی کنیم.

سوئیچ لایه 2 چیست؟

سوئیچ های لایه 2 اساساً فقط سوئیچینگ را انجام می دهند ، به این معنی که آنها با استفاده از آدرس MAC دستگاه ها، هدایت بسته های داده از پورت مبدا به پورت مقصد انجام می دهند. البته این کار را با حفظ MAC Address ها انجام می دهند تا به یاد داشته باشد کدام پورت ها دارای آدرس‌های MAC هستند. مک آدرس ها در لایه 2 مدل OSI عمل می کنند. هر دستگاه یک Mac Address مخصوص به خود داشته به این صورت است که می توان دستگاه ها را از یکدیگر متمایز دانست.

این نرم افزار از تکنیک های سوئیچینگ مبتنی بر سخت افزار برای مدیریت ترافیک در یک شبکه محلی (VLAN) استفاده می کند. به زبان ساده ، یک سوئیچ لایه 2 به عنوان پلی بین چندین دستگاه عمل می کند.

سوئیچ های لایه 2 مانند سوئیچ های سیسکو سری 2960 که خود به مدل های مختلفی نظیر 2960، 2960S، 2960X و 2960G تقسیم می شوند.

سوئیچ لایه 3 چیست؟

سوئیچ Layer 3 دقیقاً برعکس آنچه سوئیچ Layer 2 انجام می دهد. سوئیچ های لایه 2 قادر به مسیریابی بسته های داده در لایه 3 نیستند. برخلاف سوئیچ های لایه 2، سوئیچ های لایه 3 با استفاده از آدرس های IP مسیریابی می کند. آنها یک دستگاه سخت افزاری تخصصی هستند که در مسیریابی بسته های داده استفاده می شوند.

این سوئیچ ها دارای قابلیت تعویض سریع و از چگالی پورت بالاتری برخوردار می باشند. سوئیچ های لایه 3 دارای کارایی بیشتری نسبت به روترهای سنتی هستند و مهمترین مزینت آنان این است که می توانند بسته های داده را بدون ایجاد هوپ های اضافی در شبکه مسیر یابی نمایند، بنابراین این کار را سریع تر از روترها انجام می دهند. با این حال، آنها فاقد برخی قابلیت های اضافی یک روتر هستند.

این سوئیچ ها به دلیل قابلیت های بالایی که دارند برای شرکت های بزرگ مناسب می باشند. به عبارت ساده تر ، سوئیچ Layer 3 چیزی جز یک روتر پر سرعت اما بدون اتصال WAN نیستند.

سوئیچ های لایه 3 مانند سوئیچ های سیسکو سری 3750 مانندسوئیچ سیسکو WS-C3750G-24TS-S1U، سوئیچ سیسکو سری 3850 مانندسوئیچ سیسکو WS-C3850-12S-S، سوئچ های سری 3560 مانند سوئیچ سیسکو WS-C3560-48PS-S وسوئیچ های سیسکو سری 9300C هستند.

تفاوت میان سوئیچ های لایه 2 و 3:

1ـ سوئیچینگ در مقابل مسیریابی در لایه 2 و 3:

سوئیچینگ در لایه 2 مدل مرجع OSI عمل می کند، جایی که بسته های داده بر اساس آدرس های MAC به درگاه مقصد هدایت می شوند. بنابراین می توان گفت سوئیچ لایه 2 ساده است. از طرف دیگر سوئیچ لایه 3 ، یک دستگاه سخت افزاری تخصصی است که برای مسیریابی بسته های داده با استفاده از آدرس های IP استفاده می شود. بنابراین مسیریابی را انجام می دهد.

2ـ عملکرد سوئیچ لایه 2 و 3:

سوئیچ لایه 2 فقط می تواند بسته ها را از یک درگاه به درگاه دیگر منتقل کند، در حالی که سوئیچ لایه 3 قادر به تعویض و همچنین مسیریابی می باشد. پس در واقع سوئیچ های لایه 2 قادر به مسیریابی نمی باشند و تنها می توانند در همان شبکه ارتباط ایجاد نمایند. در حالی که در لایه 3 دستگاه ها می توانند با خارج و یا داخل شبکه ارتباط برقرار نمایند.

3ـ آدرس MAC در مقابل آدرس IP در سوئیچ لایه 2 و 3:

سوئیچ های لایه 2 از آدرس MAC دستگاه ها برای هدایت بسته های داده از پورت منبع به پورت مقصد استفاده می کنند. آنها بسته ها را با حفظ جدول آدرس MAC هدایت می کنند. در عوض ، سوئیچ های لایه 3 از آدرس های IP برای پیوند شبکه های مختلف با استفاده از پروتکل های مسیریابی ویژه استفاده می کنند.

4ـ برنامه های سوئیچ های لایه 2 و 3:

سوئیچینگ لایه 2 مبتنی بر سخت افزار است و سوئیچ ها از ASIC (مدارهای مجتمع ویژه برنامه) برای حفظ جدول آدرس MAC استفاده می کنند. آنها مانند یک LAN معمولی عمل کرده و دامنه های بزرگتر را به دامنه های کوچکتر تبدیل می نمایند و از فرآیندی به نام پروتکل حل آدرس (ARP) برای تعیین آدرس های MAC سایر دستگاه ها استفاده می کنند. در حالی که سوئیچ های لایه 3 ترکیبی از سوئیچ ها و روترهای مدرن هستند که معمولاً برای مسیریابی در شبکه های مجازی (VLAN) استفاده می شود.

5ـ سرعت سوئیچ های لایه 2 و 3:

به طور معمول سرعت انتقال اطلاعات در سوئیچ های لایه 3 کم تر از سوئیچ های لایه 2 می باشد که دلیل آن پردازش انجام شده بر روی بسته ها می باشد. در عوض ، سوئیچ های لایه 2 وقت کمی جهت یافتن بهترین مسیر ممکن برای ارسال بسته ها به درگاه مقصد می گذارند و زمان کمی را جهت بررسی آن می گذارند.

جهت آشنایی بیشتر با سوئیچ های مدیریتی و غیر مدیریتی به لینک مجاور مراجعه نمایید: سوئیچ های مدیریتی و غیرمدیریتی

نتیجه گیری:

سرعت انتقال اطلاعات توسط سوئیچ ها به قدرت پردازش، Switching fabric و الگوریتم آن بستگی دارد. پیچیدگی سوئیچ ها بسته به نوع لایه در مدل OSI دارد. مدل OSI یک مدل مفهومی است که عملکردهای ارتباطی را برای چگونگی ارتباط برنامه ها از طریق شبکه استاندارد فراهم می کند.

مدل OSI برای اطمینان از سازگاری سیستم های ارتباطی داده در سراسر جهان ایجاد شده است. سالیان سال است که سوئیچ های لایه 2 در کل جهان استفاده می شوند. اما رفته رفته با گذشت زمان و رشد فناوری اطلاعات، برنامه ها به پیکربندی شبکه ای قوی تر و قابل اطمینان تر نیاز پیدا کردند. در این زمان سوئیچ های لایه 3 با قابلیت های بهتر و وسیع تری به بازار عرضه شدند.

مدل سه لایه ای سیسکو برای طراحی شبکه (Hierarchical Network Design)

Posted on 2022/07/232022/07/24 by superadmin

بررسی مدل سه لایه‌ای سیسکو:

مدل سه لایه ی سیسکو برای طراحی شبکه، یک طراحی بسیار گسترده در صنعت برای ایجاد یک کسب و کار اینترنتی معتبر، مقیاس پذیر و مقرون به صرفه می باشد. به طور کلی می توان گفت این مدل مشکلات پیچیده طراحی و مدیریت شبکه را برای ما آسان تر می نماید. در این مقاله قرار است با سه لایه Access ،Distribution و Core آشنا شویم.

قبل از هر چیز می بایست درک درستی از مقیاس شبکه داشته باشیم. به این معنا که قبل از طراحی شبکه شناخت کافی در رابطه با تعداد کاربران و میزان وسعت کسب و کار بسیار مفید و ضروری خواهد بود.

از نگاه مدل سه لایه ی سیسکو برای طراحی شبکه، شبکه از لحاظ مقیاس به سه دسته تقسیم می گردند:

1ـ شبکه کوچک: شرکت هایی با کم تر از 200 کاربر

2ـ شبکه متوسط: شرکت هایی بین 200 تا 1000 کاربر

3ـ شبکه بزرگ : شرکت هایی با بیش از 1000 کاربر

طراحی شبکه بسته به میزان بزرگی شرکت و تعداد کاربرانی که می بایست از آن استفاده نمایند متفاوت می باشد. زیرا نیاز یک شبکه بزرگ بسیار پیچیده تر از یک شبکه کوچک خواهد بود. نکته قابل توجه این است که طراحی شبکه به دانش و تجربه زیادی نیازمند است. در واقع هدف از این مقاله آشنایی با مفاهیم رایج در شبکه می باشد.

اصول مهندسی در زیر ساخت:

صرف نظر از در نظر گرفتن نکاتی نظیر وسعت و نیاز شبکه، طراحی خوب یک شبکه تاثیر بسیاری بر عملکرد و اجرای موفق آن خواهد گذاشت. اصولی که توسط سه لایه سیسکو در نظر گرفته می شود شامل:

1ـ Hierarchy: این طراحی که به صورت لایه بندی شده می باشند و به طراحان شبکه کمک می نماید تا مشکلات شبکه را راحت تر مدیریت و بر طرف نمایند.

2ـ Modularity: همان طور که از نامش پیداست این طراحی سبب می شود بخش های مختلف یک شبکه همانند یک ماژول عمل کرده که در این حالت طراحی شبکه آسان تر خواهد شد.

3ـ Resiliency: شبکه کامپیوتری باید بتوانید در کلیه شرایط چه در زمان های عادی و چه زمانی که یکی از تجهیزات دچار مشکل می شود ثبات خود را حفظ کرده و به کار خود ادامه دهد.

4ـ Flexibility: قابلیت انعطاف پذیری هنگامی اهمیت پیدا می کند که یک کارشناس شبکه می خواهد شبکه خود را گسترش دهد و یا تغییراتی را در آن ایجاد نماید.

در طراحی مدل سه لایه ی سیسکو برای طراحی شبکه ، تجهیزات در سه لایه زیر گروه بندی می شوند:

تصویر زیر نشان دهنده مدل سه لایه سیسکو می باشد:

1ـ Access :

این لایه اجازه دسترسی End Device را به شبکه می دهد . در واقع بیشتر در این لایه از سوئیچ های لایه 2 و اکسس پوینت ها برای ایجاد دسترسی بین کلاینت ها و سرور استفاده می شود.

از جمله وظایف لایه Access شامل:

ـ سوئیچینگ لایه 2

ـ قابلیت دسترسی بالا

ـ امنیت پورت

ـ QOS

ـ بازرسی پروتکل (ARP)

ـ لیست های کنترل دسترسی مجازی (VACL)

ـ Spanning tree

ـ POE

راهنمای خرید سوئیچ های POE

تفاوت میان سوئیچ های شبکه لایه 2 و 3

2ـ Distribution :

این لایه که مابین دو لایه Core و Access قرار دارد و اطلاعات را از لایه Access به لایه Core منتقل می نماید. سوئیچ لایه توزیع ممکن است اطلاعات را برای بسیاری از سوئیچ های لایه دسترسی فراهم کند.

از جمله وظایف لایه Access شامل:

ـ تجمیع لینک ها ارتباطی مربوط به LAN و WAN

ـ فیلترینگ و ACL

ـ مسیریابی

ـ جایگزینی و تقسیم بار (Redundancy and load balancing)

ـ خلاصه سازی روت ها (Route Summarization)

ـ کنترل Broadcast Domain با استفاده از روتر یا سوئیچ Multilayer

3ـ Core :

این لایه در واقع ستون اول دیتا سنتر به حساب می آید. در این لایه سوئیچ هایی با سرعت بالا مانند سوئیچ ها سری 6500 و 4500 قرار می گیرند. در واقع به دلیل ترافیک زیادی که از طرف لایه Distribution به لایه Core وارد می شود این لایه باید بتوانید اطلاعات را با سرعت زیاد پردازش نماید.

از جمله وظایف لایه Core شامل:

ـ سوئیچنگ با سرعت بالا

ـ قابلیت اطمینان و تحمل خطا

ـ پرهیز از هرگونه پردازش اضافه روی بسته ها که باعث درگیر کردن CPU شود مانند مسائل امنیتی مثل inspection یا مواردی مثل QOS

هدف از اجرای استاندارد طراحی شبکه که سبب بهبود میزان کارآیی سوئیچ ها از طریق :

افزایش نرخ انتقال داده
بهینه کردن استفاده از پهنای باند
کاهش مقدار دوره تأخیر بسته ها
افزایش میزان امنیت دسترسی به رسانه ها
افزایش درصد میزان دسترسی به منابع و سرویس ها
افزایش درصد اتصال به شبکه
افزایش تعداد سرویس ها
کاهش درصد ورود غیرمجاز به درون شبکه
کاهش درصد ربودن بسته ها توسط افراد غیرمجاز
افزایش امنیت سوئیچ ها و مسیریابها
افزایش امنیت دسترسی به سرورها
افزایش درصد مسیریابی موفق
افزایش قدرت تحمل خطا در شبکه
افزایش گسترش پذیری شبکه می گردد

عمر مفید تجهیزات شبکه

Posted on 2022/07/212022/07/21 by superadmin

هر آنچه درباره ی عمر مفید تجهیزات شبکه باید بدانید:

امروزه در دنیای فناوری اطلاعات، یکی از بیشترین و غیرمنتظره ترین هزینه ها، مربوط به خرید تجهیزات شبکه می باشد.

یکی از بزرگترین مسائل و مشکلاتی که هر شرکت پیشرو در عرصه شبکه و تکنولوژی با آن سر و کار دارد این است که همواره می بایست خود را به روز نگه داشته و همسو با پیشرفت تکنولوژی، تجهیزات شبکه خود را ارتقاء دهند.

برخی از کارشناسان اعتقاد دارند، این تجهیزات پس از گذشت شش ماه از خرید، نصب و راه اندازی منسوخ شده به حساب می آیند. این بدان معناست که باید نسبت به خرید تجهیزات جدید اقدام شود.

این تجهیزات سخت افزاری به دلیل قیمت بالایی که دارند نیاز به توجه مداوم داشته و به روز رسانی پی در پی آن امری ضروری است.

از جمله تجهیزات شبکه ای که با صرف هزینه بالا و چرخه خرابی غیر قابل پیش بینی خریداری می شوند شامل: فایروال ها ، سوئیچ ها ، اکسس پوینت ها ، روترها ، سیستم پشتیبان گیری از باتری ، سیستم های تهویه، سرورها و غیره می باشند.

برای مثال: عمر مفید سوئیچ ممکن است در یک شبکه 3 سال و در شبکه دیگر 10 سال باشد.

آسیب های غیرقابل پیش بینی که ممکن است در طول عملکرد شبکه به تجهیزات آن وارد شود عموماً هزینه زیادی را در بر دارد. این امر مستلزم تامین بودجه بالا برای خرید تجهیزات جدید می باشد. این آسیب ها برای تیم آی تی بسیار نا امیدکننده بوده زیرا هیچ تیمی آسیب های غیرقابل پیش بینی و پرهزینه را دوست ندارد.

بنابراین برای حل این مشکل موضوع ” Lifetime Network Hardware ” مطرح می شود. توجه به این موضوع باعث بالارفتن عمر مفید تجهیزات شبکه و پیشگیری از آسیب به شبکه و همچنین صرف هزینه کمتر برای کل سیستم می شود.

زیرا با ایجاد خرابی در یکی از تجهیزات شبکه ، ممکن است عملکرد کل شبکه تحت تأثیر قرار گرفته و حتی در کسب و کار یک شرکت اختلال ایجاد نماید.یکی از بهترین روش ها برای جلوگیری از این اتفاقات خرید تجهیزات با کیفیت برای شرکت ها و سازمان ها می باشد.

بیشتر بخوانید: نگهداری پیشگیرانه تجهیزات شبکه یا PM چیست؟

در تصویر زیر دو نمونه سوئیچ شبکه را مشاهده می کنید که در شرایط بدی نگهداری و استفاده شده اند:

یکی از سوالات مهم در این مبحث این است که چرا باید دستگاه های شبکه خود را ارتقا دهیم؟

دلایل متعددی وجود دارد که یک شرکت را ملزم به ارتقاء تجهیزات شبکه خود می سازد.

1 – مسائل امنیتی (Security issues)

به راحتی می تواند بیان کرد که مسائل امنیتی مهم ترین دلیل برای ارتقاء تجهیزات شبکه می باشد. جرایم سایبری در دو دهه گذشته به شدت رو به افزایش بوده و مطمئناً یکی از بزرگترین چالش های فناوری اطلاعات در قرن بیست و یکم خواهد بود.

مشاغلی که سیستمهای امنیتی خود را به روز نمی کنند ، خود را در معرض خطر جدی قرار می دهند. برای جلوگیری از این مشکلات سرمایه گذاری مداوم در سیستم های امنیتی و ارتقاء تجهیزات شبکه بهترین گزینه برای حل این مسئله می باشد.

2 – پیشرفت های (WiFi (WiFi advances

WiFi سریعترین رشد و تغییر را در زمینه سخت افزار شبکه در بر داشته است. البته این روش از نظر پهنای باند و سرعت از اتصالات سیمی جا مانده است، اما با افزایش تقاضای داده ها، WiFi ها به طور مداوم به جلو سوق داده می شوند و استانداردهای آن برای سالهای آینده برنامه ریزی شده است.

3 – پورت ها و کابل کشی (Ports and wiring)

نوع ارتباطات جدید نیازمند کانکتورها و کابل هایی است که بتوانند اتصالات سریعی را ارائه دهند.جدیدترین پیشرفت های سرعت شبکه به ویژه هنگام ارائه 10 گیگا بیت (10GB+) نیازمند اتصالاتی با کیفیت بالا می باشد که کابل کشی را تأمین نمایند.

این مهم است که به یاد داشته باشید از زمانی که تجهیزات شبکه ارتقاء پیدا می کنند احتیاج دارند که از نظر کابل کشی و کانکتورها نیز ارتقاء داده شوند تا بتواند عملکرد بالایی داشته باشند.حال ممکن است این سوال برای شما پیش آمده باشد که چگونه می توان تشخیص داد که دستگاهی فرسوده شده و باید آن را از چرخه شبکه کامپیوتری جدا کرد؟

سیستم های شبکه ای نیاز دارند به صورت مداوم و پس از طی مدت زمانی مشخص، توسط افراد حرفه ای چک و باز بینی شوند تا از کارایی، سالم بودن و تنظیم درست دستگاه های موجود در آن اطمینان حاصل شود.

همچنین بازبینی منظم سیستم توسط متخصص به شما کمک می کند تا خطاهای قدیمی رفع شده و از به وجود آمدن خطا های جدید جلوگیری شود. این بازبینی ها منجر به تعادل در بارگذاری (Load balancing) و از بین بردن تجهیزات اضافی (redundancy)، غیر ضروری و قدیمی از سیستم می شود.

بر خلاف تفکرات هزینه ای که صرف مرتب سازی وجایگزینی تجهیزات شبکه جدید به جای تجهیزات فرسوده و از بین بردن اختلالاتی که در اثر قدیمی بود دستگاه ها در سیستم به وجود می آید، بسیار کمتراز چیزی است که به آن فکر می کنید. زیرا ممکن است هزینه ای که صرف اختلال در عملکرد کسب و کار شما می شود بسیار گران تر تمام شود.

بیشتر بخوانید: مراحل ساخت یک دیتا سنتر هوشمند

مواردی که هنگام از بین بردن تجهیزات فرسوده و منسوخ شده از شبکه خود باید به آن توجه کنید:

مدیریت چرخه عمر(Lifecycle Management)

در مطالعات اخیرتوسط Dimension Data، محققان دریافته اند که سیستم های شبکه ای در حال جوان تر شدن هستند. این بدان معنی است که تیم هایIT مدیریت شده در مورد نگه داری و به روزبودن (up-to-date) دستگاه های شبکه خود نسبت به گذشته فعال تر می باشند. بدون شک اگر در یک سیستم شبکه ای با عملکرد بالا (high-performing) حرکت کنید، تجهیزات جدید و بیشتری را درآن مشاهده خواهید کرد.

در یک شبکه کامپیوتری هنگامی که یک وسیله منسوخ و قدیمی را مشاهده می کنید می توان بیان گر این باشد که عمر شبکه رو به پایان خواهد بود (end-of-life) و نمی توان عملکرد خوبی را از آن انتظار داشت.

تحقیقات نشان داده که در سال 2016 ، درصد دستگاه های فرسوده و منسوخ در بسیار از شبکه ها، از 52 درصد [در سال 2015] به 42 درصد کاهش یافته است و قطعا این ارقام در سال های آینده کمتر خواهد شد که این امر بسیار دلگرم کننده می باشد.

توجه داشته باشید که جایگزینی و تعویض دستگاهی که آماده خرابی هستند معایب بسیار کمتری نسبت به جایگزین کردن آن بعد از خراب شدن کامل و غیرقابل استفاده بودن دستگاه دارد. به طور کلی مدیران حرفه ای IT در اکثر مواقع به این استراتژی مهم توجه دارند .

به طور خلاصه ، CIO و CISO ها متوجه شدند که هزینه تعمیر و نگه داری تجهیزات فرسوده به مراتب بیش تر از هزینه ای است که شما برای جایگزینی تجهیزات شبکه جدید، به جای تجهیزات فرسوده انجام می دهید. همچنین آنها در حال ایجاد استراتژی و راه حل های جایگزین برای تامین بودجه مود نیاز برای تجهیز شبکه هستند.

نحوه ی طبقه بندی تجهیزات شبکه:

چرخه زندگی تجهیزات شبکه را می تواند در سه مرحله نشان داد:

به طور کلی تجهیزات شبکه می توانند در یکی از 3 دسته زیر قرار بگیرند.با دانستن این اطلاعات ، 90 درصد استراتژی جایگزینی تجهیزات جدید به جای تجهیزات فرسوده را متوجه خواهید شد.

– تجهیزات فعلی (Current equipment):

تجهیزات فعلی (Current equipment) به تجهیزات موجود در شبکه گفته می شود که در رده و مدل فعلی همچنان توسط سازنده ی دستگاه، تولید و به بازار عرضه می شوند.

همچنین ضمانتنامه های تعمیر و تعویض دستگاه همچنان قابل استفاده و مؤثر بوده که می توان دستگاه را زیر مجموعه ای از تجهیزات قابل استفاده و جدید دانست. همچنین این تجهیزات از لحاظ ارتقاء نرم افزار و سیستم عامل شبکه همچنان در حال بروز رسانی می باشند و اغلب اخرین ورژن های بروزرسانی در صندوق ورودی مشتری نمایان می شود.

تجهیزاتی که ” current” هستند باید بتوانند به طور کامل با سایر تجهیزات جدید سازگار و ترکیب شوند. این مشخصات تجهیزات ایده آل و مناسب است که با وجود این قابلیت ها ، شبکه ای کارآمد در بستر حرفه ای فناوری اطلاعات خواهید داشت .

– تجهیزات فرسوده (Aging equipment):

مرحله بعدی در چرخه عمر تجهیزات شبکه، توجه به تجهیزات فرسوده می باشد. اگر احساس می کنید برخی از تجهیزات مورد علاقه شما به پایان چرخه عمر مفید خود نزدیک می شوند، فرصتی مناسب است که قبل از فرسودگی کامل از سیستم خارج کرده و برای حفظ کارآرایی شبکه خود، دستگاه جدیدی را جایگزین نمایید. مواردی که در این گروه قرار می گیرند دستگاه هایی مانند مدلهای مبدل رسانه ای شما ، منبع تغذیه ، کیت های توسعه دهنده ، انژکتور ، مودم و حتی برخی سوئیچ ها می باشند.

خلاصه اینکه، به ندرت می توانید تجهیزات پشتیان گیری مناسب و خوب تهیه کنید پس اگر در مواقع فرسودگی دستگاه، یک جفت اضافی داشته باشید تا جایگزین آن کنید سیستم شبکه ای شما هیچ گاه صدمه نخواهد دید.

توجه کنید که اگر این تجهیزات اضافی برای گسترش شبکه شما و یا برای خرابی های غیرقابل پیش بینی دستگاه های داخل شبکه شما استفاده شوند، در هر صورت برای سیستم شما سودمند است. توجه کنید که پایان فروش تجهیزات فرسوده ” Aging” می باشد ، اما پایان عمر آنها نیست.

در واقع این بدان معناست که همه ی توافق نامه و ضمانتنامه های خدماتی دستگاه یا حتی بخش هایی از آن میتواند همچنان درست باشند.

تشخیص و عیب یابی آنلاین تجهیزات، همچنان در دسترس می باشند و مشتریان می توانند به روزرسانی سیستم عامل و نرم افزاری تجهیزات را به صورت دوره ای دریافت کنند.

– تجهیزات منسوخ (Obsolete equipment):

تجهیزات منسوخ (Obsolete equipment) به تجهیزاتی گفته می شود که از پشتیبانی شرکت سازنده و یا حتی فروشندهخارج شده است. همچنین تولید کننده امکان به روز رسانی سیستم عامل و نرم افزار دستگاه را نخواهد داشت. و اغلب ترکیب ، یکپارچه سازی و سازگاری این دستگاه ها با تجهیزات جدیدتر دشوار خواهد بود .

تجهیزات شبکه شما هنوز هم ممکن است مدتی قبل از منسوخ شدن خود باشد. اما باید راه حلی برای زمانی که این اتفاق رخ می دهد داشته باشید.توجه داشته باشید ، که تجهیزات قدیمی بد نیستند اما وجود آنها در شبکه مستلزم هشیاری و احتیاط بیشتری می باشد تا از آسیب رسیدن به کل سیستم جلوگیری شود.

اما سوالی که باید به آن پاسخ دهید این است که : آیا هزینه ای که بابت تعمیر و نگه داری تجهیزات قدیمی می پردازید نسبت به هزینه تعویض آن عاقلانه است؟

اگر جواب شما به این سوال خیرهست، صبر نکنید و حتما دستگاه جدید را جایگزین دستگاه های فرسوده کنید. زیرا تعمیر این تجهیزات به مراتب گران تر تمام خواهد شد.

برنامه ای برای آینده تجهیزات شبکه:

توجه کنید که داشتن یک استراتژی منسجم برای جایگزینی تجهیزات جدید به جای تجهیزات منسوخ کار راحت و کم هزینه ای نیست ، اما بسیار مهم است.

اگر شرایط جایگزینی تمامی تجهیزات موجود را ندارید می توانید از قانون 90-60-30 استفاده کنید. به این صورت که اگر 90 درصد از شبکه شما به یک دستگاه بستگی دارد ، جایگزینی به موقع آن بسیار مهم تر از سایر دستگاه ها خواهد بود. و به همین صورت جایگزینی دستگاهی که 60 درصد از شبکه شما به آن وابسته است مهمتر از دستگاهی است که وابستگی 30 درصدی به آن دارد.

حال که با کمک این قانون، استراتژی اساسی برای حل این بحران خواهید داشت. می توانید با توجه به بودجه خود، یک بازه زمانی معین را تعیین کرده و برنامه جایگزینی تجهیزات را طبق آنچه ترسیم کرده اید، پیاده سازی نمایید.

شروع طبقه بندی تجهیزات منسوخ شده “obsolete” و گاهی فرسوده “aging” برای جایگزینی ، در سه بازه زمانی صورت می گیرد.

-بلافاصله

-شش ماه بعد

-یک سال بعد

هر چند که ممکن است شرایط اضطراری پیش آید که اولویت داشته باشد ، اما داشتن یک برنامه منظم برای جایگزینی تجهیزات ، بهترین کارممکن است.

حال با مطالعه این مقاله شما بهتر می توانید تصمیم بگیرید که در کجا و در چه زمانی باید بودجه IT خود را خرج کنید که کمترین آسیب و بیشترین سود را از تعویض تجهیزات شبکه به همراه داشته باشد.

معرفی پورت SFP و کاربرد آن

Posted on 2022/07/202022/07/20 by superadmin

پورت SFP چیست و چه کاربردی دارد؟

ماژول های SFP ساخته شده می توانند تا حداکثر 1G را پشتیبانی نمایند. ویژگی های این ماژول ها مادام در حال به روز رسانی می باشد تا تا از افزایش نرخ داده ها پشتیبانی نماید. تقریباً کلیه سوئیچ های شبکه از دو یا چند پورت SFP تشکیل شده و سبب می شود تا این دستگاه ها به شبکه و از طرفی کابل کشی فیبر نوری متصل شوند.

مشاهده‌ی مشخصات و قیمت ماژول های فیبر نوری

پشتیبانی SFP:

انواع ماژول های SFP از کابل های نوری Single Mode و Multimode و همچنین کابل های شبکه Cat5, Cat6, Cat6a وCat7 پشتیبانی می کند. ماژول های SFP که برای اتصال کابل های فیبر نوری طراحی شده اند، از انواع طول موج و حداکثر مسافت تا 2 کیلومتر برای کابل های Multimode و 40 کیلومتر برای کابل های Single Mode پشتیبانی می کنند. اتصالات با استفاده از Cat6a به حدود 100 متر محدود می شوند ، اما تداخل بین کابل های مجاور می تواند حداکثر فاصله واقعی را محدود کند. کابل های Cat7 شامل محافظ اضافی برای کاهش تداخل هستند ، اما نصب آنها به دلیل افزایش ضخامت کابل دشوار است.

SFP های پیشرفته تر یعنی SFP+ در سال 2006 ساخته و در سال 2011 کاملا به روز رسانی شده است. ماژول های +SFP از حداکثر سرعت 16 گیگابیت بر ثانیه پشتیبانی می کنند. آنها نیز مانند مدل SFP قبلی، از هر دو کابل مسی و فیبر نوری پشتیبانی می کنند اما با این تفاوت که اتصالات مسی به 10Gbps و حدوداً 10 متر محدود می شوند. ماژول های SFP+ از اتصالات فیبر Single Mode تا 40 کیلومتر پشتیبانی می کند، اما برخی دیگر از آنان از 80 کیلومتر پشتیبانی می کنند. SFP+ همچنین از اتصالات WAN مبتنی بر مشخصات شبکه حمل و نقل نوری OTU2 پشتیبانی می کند.

برخی از ماژول های SFP مانند GLC-BX-D و GLC-BX-U از مانیتور نوری دیجیتال پشتیبانی می کنند که به کاربران نهایی امکان نظارت بر عملکرد SFP ها در زمان واقعی، ردیابی معیارها از قبیل دما، قدرت خروجی نوری، قدرت ورودی نوری را می دهد.

پورت SFP یا پورت RJ45:

در حالی که ماژول های SFP و SFP+ خود نسبتاً ارزان هستند ، اما اتصالات 1Gb و 10Gb نسبت به اتصالات RJ45 گران تر هستند. شاید این به این دلیل باشد که پورت های RJ45 از کابل های مسی پشتیبانی می کنند که به نسبت ارزان تر از کابل های نوری می باشند. از طرفی اکثر سوئیچ های شبکه دارای پورت RJ45 هستند و نیازی به خرید قطعه اضافی نیست.

تصمیم در مورد استفاده از پورت RJ45 یا پورت SFP در سوئیچ بستگی به فاصله بین نقاط انتهایی اتصال دارد. اگر فاصله انتهایی نزدیک باشد استفاده از پورت RJ45 به همراه کابل مسی به صرفه تر خواهد بود. اگر فاصله به اندازه کافی زیاد باشد که به فیبر نوری احتیاج داشته باشیم حتماً باید از پورت های SFP استفاده نماییم.

درگاه های Combo SFP روی یک سوئیچ با استفاده از یک رابط واحد، از هر دو پورت SFP و RJ45 پشتیبانی می کنند. با این حال کاربران نمی توانند از هر دو پورت به طور همزمان استفاده نمایند، زیرا فقط یک پورت در یک زمان کار می کند. این پورت SFP کارشناسان IT را قادر می سازند تا در هر لحظه بتوانند تصمیم درستی را اتخاذ و بر حسب نیاز یک نوع از پورت های موجود را انتخاب نمایند که البته این کار می تواند در وقت و هزینه صرفه جویی نماید.

انواع پورت SFP:

تولید کنندگان این دسته از ماژول ها همواره به دنبال نرخ های بالاتر و انواع اتصال بیشتر هستند که جهت تحقق این امر همواره در حال به روز رسانی تولیدات می باشند. SFP28 از 25Gbps در فیبرهای Singlemode و Multimode پشتیبانی می کند. BiDi SFP ها از ارتباطات دو طرفه بر روی یک فیبر واحد پشتیبانی می کنند. در حالی که انواع دیگر SFP به دو فیبر، یکی برای ارسال و دیگری برای دریافت نیاز دارد، BiDi SFP از طول موج های مختلف برای ارسال داده و دیگری برای دریافت استفاده می کنند.

چهار ماژول (Quad SFP (QSFP از چهار فیبر حامل اترنت ، FC یا InfiniBand پشتیبانی می کند. در حال حاضر400 گیگابیت در ثانیه بالاترین نرخ موجود در محصولات تجاری موجود است، این در حالی است که تلاش برای ایجاد و توسعه استانداردها و محصولاتی که 800 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی می کنند، در دست اقدام است. بیشتر ماژول های QSFP موجود می توانند حداکثر 200 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی کنند. هر دو ماژول SFP و QSPF می توانند با هم سرعت داده ها را تا 400 گیگابیت بر ثانیه گسترش دهند. فن آوری SFP با افزایش تقاضا به احتمال زیاد برای حمایت از سرعت های بالاتر ، تکامل می یابد.

تفاوت میان USB Type-A و USB Type-B

Posted on 2022/07/192022/07/19 by superadmin

انواع پورت USB:

پورت ها و کانکتورهای USB در اشکال و اندازه های مختلفی تولید و عرضه شده اند. هر کدام از این USBها برای هدفی خاص، استفاده مؤثر و البته تشخیص آسانتر کاربر تولید شده اند.

ـ USB Type-A

USB Type-A که به عنوان استاندارد A شناخته شده است، اولین طراحی اصلی پورت USB بوده که دارای شکلی صاف و مستطیلی می باشد. این USBها بیشتر برای اتصال و کنترل سایر دستگاه های USB مانند ذخیره داده ها در دستگاه های ذخیره سازی خارجی و یا ماوس و صفحه کلید می باشد.

معمولاً با اتصالات پورت، قسمت male و female را خواهید داشت و در این حالت، ما کانکتور A-male و کانکتور A-Female را نیز داریم. کانکتور A-male قسمت انتهایی یک کابل/کانکتور USB معمولی است و کانکتور A-Female پورت USB می باشد که کابل/ کانکتور A-male در آن قرار می گیرد.

USB Type-A بیشتر برای دستگاه های میزبان (رایانه های رومیزی، لپ تاپ، کنسول بازی، پخش کننده های رسانه ای و غیره) مورد استفاده قرار می گیرد. یک کانکتور همیشه با پورت Type-A سازگار می باشد حتی اگر دستگاه و میزبان از نسخه های مختلف USB مانند USB 3.0 و USB 2.0 و بالعکس استفاده کند.

با این وجود ، میزبان های USB 2.0 ممکن است از پورت USB 3.0 استفاده کنند ، اما نمی توانند از ویژگی های USB 3.0 مانند سرعت انتقال سریعتر پشتیبانی کنند.

دستگاه هایی مانند ماوس، صفحه کلید، آداپتور شبکه و درایوهای (thumb (USB flash drive از کانکتورهای Type-A استفاده می کنند. همچنین کاربران باید به این نکته توجه داشته باشند که کانکتورها و اتصالات Type-Aدر اندازه های مختلف Mini Type-A ، Micro Type-A و Standard Type-A تولید و عرضه شده اند.

ـ USB Type-B

معمولاً در انتهای دیگر کابل USB Type-A معمولی دیده می شود و به دستگاه های جانبی مختلف (پرینتر، تلفن، هارد درایوهای خارجی و غیره) وصل می شوند. قسمت انتهای USB های Type-B مانند USBهای Type-A، B-male نامیده می شود در حالی که پورت های روی دستگاه جانبی که اتصال را به آن وصل می کنید، B-Female نام دارد.

از آنجا که بسیاری از دستگاه های جانبی در شکل و اندازه های متفاوتی هستند، این USBها دارای برچسب های مختلفی مانند Standard-B،Mini-B USB ،Micro-B USB ، Micro-USB 3.0 و Standard-B USB 3.0 می باشند.

بیشتر بخوانید: اتصال پورت های SFP و RJ45 در سوئیچ ها

تفاوت میان USB Type-A و USB Type-B:

تفاوت میان USB Type-A و USB Type-B علاوه بر تنظیمات پین، در شکل و اندازه آن نیز می باشد. این شکل ها برای مطابقت با وسایل مختلف با اندازه های مختلف طراحی شده اند. به عنوان مثال اگر از یک تلفن هوشمند استفاده کنید، بیشتر تلفن های مورد استفاده این روزها قابلیت شارژ مجدد با استفاده از کانکتورهای کابل را دارند، اما برای کارآمد بودن باید از کانکتور کوچک Male برای سازگاری با استانداردهای تلفن استفاده کنند.

تفاوت اصلی USB Type-A و USB Type-B در این است که Type-A معمولاً برای اتصال به عنوان میزبان به سایر دستگاه های USB طراحی شده است و USB Type-B معمولاً برای کنترل دستگاه های جانبی مورد استفاده قرار می گیرند.

برای مثال شما می توانید نحوه اتصال رایانه رومیزی با پرینتر خود را بررسی کنید. کانکتوری که به رایانه شما وصل می شود، Type-A خواهد بود که میزبان می باشد و سر دیگر که به پرینتر وصل می شود، نوع B است که پرینتر را کنترل می کند. همچنین این بدان معنی است که یک کابل / اتصال نیازی به اتصال به نوع خود (USB-Type-A در هر دو انتها) ندارد اما قابل تعویض می باشد (Type-A دریک طرف و Type-B در طرف دیگر).

جدول مقایسه USB Type-A با USB Type-B:

	Comparison
USB B	USB A
Flat, rectangular, and square in shape	Flat and rectangular in shape
Used for control devices	Used for host devices
Different sizes (Standard, Mini, Micro, Standard 3.0, Micro 3.0)	Different sizes (Standard, Mini, Micro)

شما می توانید کلیه تجهیزات شبکه مورد نیاز خود را از شبکه کالا برترین مرجع فروش و خدمات تجهیزات شبکه با گارانتی معتبر خریداری نمایید.

اتصال پورت های SFP و RJ45 در سوئیچ ها

Posted on 2022/07/172022/07/17 by superadmin

اتصال پورت های SFP و RJ45 در سوئیچ ها، کدام یک مناسب تر است؟

ممکن است برای شما هم پیش آمده باشد هنگامی که سوئیچ شبکه شما دارای دو پورت SFP و RJ45 هستند، نمی توانید تصمیم بگیرید جهت اتصال آن دو از کدام پورت استفاده کنید. آیا انتخاب شما استفاده از ماژول فیبر نوری SFP بوده و یا استفاده از کابل اترنت؟

بنابراین دو انتخاب داریم که یا از پورت SFP و یا پورت RJ45 استفاده نماییم. جهت انتخاب نوع پورت، عوامل مختلفی تأثیرگذار هستند که می توانیم با توجه به آنان نیاز خود را بسنجیم. ما در این مقاله سعی داریم تا شما را در انتخاب درست راهنمایی کنیم.

نکته : برای اتصال دو سوئیچ از طریق پورت RJ45 از کابل های شبکه مسی و جهت اتصال آنان از طریق پورت SFP از کابل فیبر نوری استفاده می شود.

اصول استفاده از پورت RJ45 یا SFP :

اصل اول سرعت انتقال اطلاعات است که باید 1000Mbps باشد. این در حالی است که اگرفاصله بیش از 328 فوت یا 100 متر باشد، باید از ماژول فیبرنوری SFP به جای پورت RJ45 یا ماژول SFP RJ45 و برای فواصل تا 100 متر از کابل های مسی استفاده کرد.

معرفی پورت SFP و کاربرد آن

البته لازم به ذکر است جهت انتخاب نوع پورت در فاصله های زیر 100 متر اصول مهم دیگری نیز تأثیرگذار هستند. که شامل:

1ـ مسائل امنیتی :

در برخی شرایط استفاده از ماژول SFP از کابل اترنت RJ45 مانند Cat5e / 6 یا ماژول SFP RJ45 بهتر است. کابل های مسی به دلیل آنکه از جریان الکتریکی استفاده می کنند راحت تر در معرض آتش سوزی و صاعقه قرار می گیرند در حالیکه ماژول های فیبر نوری این مشکل را ندارند.

همچنین استفاده از ماژول فیبر نوری از نظر امنیت اینترنت بهتر است. زیرا قطع انتقال داده با کابل مسی پیچیده تر از قطع آن روی کابل فیبر نوری است. به همین دلیل اگر امنیت انتقال اطلاعات برای شما اهمیت دارد، پورت SFP برای شما مناسب تر است.

2ـ قابلیت اطمینان:

قابلیت اطمینان نیز عامل اصلی انتقال است. فیبرهای نوری به دلیل ویژگی هایی که دارند اغلب قابلیت اطمینان بیشتری را فراهم می آورند. عموماً کابل های مسی به دلیل استفاده از جریان الکتریکی همواره در معرض تداخل قرار می گیرند. این مسئله معمولاً EMI (تداخل الکترومغناطیسی) نامیده می شود و وقتی ایجاد می شوند که سیگنال الکتریکی تحت تأثیر برخی عناصر خارجی مانند چیزی با ولتاژ بالا قرار می گیرند. پس اگر ممکن است تداخل جریان الکتریکی برای شما ایجاد شود، حتما از کابل های فیبر نوری استفاده کنید.

3ـ آینده نگری:

یکی دیگر از عواملی که باید در نظر گرفته شود تصمیماتی است که ممکن است در آینده صورت گیرد برای مثال ارتقاء سیستم جهت دستیابی به به پهنای باند بالاتر. برای رسیدن به این اهداف کابل های فیبر نوری مناسب تر هستند.

4ـ هزینه استقرار:

وقتی عواملی که در بالا گفته شد در انتخاب ما تأثیری ندارند، عامل قیمت چیزی نیست که بتوان از آن به راحتی گذر کرد. از آنجا که درگاه اترنت Rj45 و درگاه SFP با سرعت یکسانی کار انتقال اطلاعات را انجام می دهند، انتخاب پورت های RJ45 برای اتصال سوئیچ ها ممکن است اقتصادی تر باشد. زیرا کابل Cat5e / 6 از قیمت پایین تری نسبت به ماژول های SFP برخودار هستند.

5ـ شرایط محیطی:

اگر در طول مسیر اتصال دو سوئیچ به یکدیگر، پیچ و خم های زیادی وجود داشته باشد نمی توان از فیبر نوری استفاده کرد، زیرا این مسیر سبب شکستگی فیبر و در نتیجه قطع ارتباط می گردد. پس توصیه می گردد جهت اتصال در چنین شرایطی از پورت های RJ45 و همچنین کابل های معمولی استفاده شود.

مثال هایی برای درک بهتر مطالب بالا :

1ـ RJ45 یا SFP: تأخیر تفاوت ایجاد می کند.

شرح وضعیت:

دو سوئیچ اترنتی را در نظر بگیرید که در دو ساختمان مختلف قرار گرفته اند و فاصله میان آنها 300 فوت و یا بیشتر است. برای اتصال این دو سوئیچ بهتر است از پورت SFP استفاده شود و یا RJ45؟

لازم به ذکر است که یکی از سوئیچ ها دارای 24 کاربر و دیگری (Core Switch) دارای 80 کاربر است. هدف از این اتصال از بین بردن هرگونه تأخر می باشد.

تجزیه و تحلیل شرایط:

این دو سوئیچ در دو ساختمان مختلف وجود دارند. چون فاصله این دو از یکدیگر از 100 متر تجاوز نمی کند به همین دلیل می توان از کابل های اترنت Cat5e/Cat6 استفاده کرد، شاید اصلا استفاده از فیبر نوری تفاوت آنچنانی ایجاد نکند. اما چون این دو سوئیچ در دو ساختمان قرار دارند ممکن است استفاده از کابل های مسی به سبب ایجاد اختلال الکتریکی مناسب نباشد.

نکته : البته در مواردی ممکن است نتوان از هر دو کابل استفاده کرد که در این حالت باید این ارتباط از طریق وایرلس صورت گیرد.

2ـ RJ45 یا SFP: مصرف برق یک چالش است:

شرح وضعیت:

هنگام اتصال سوئیچ های موجود در یک رک، استفاده از پورت های SFP متداول تر می باشد. چرا در این شرایط از SFP استفاده می کنیم؟ در حالی که هزینه گران تری دارند.

تجزیه و تحلیل شرایط:

برای اتصال سوئیچ های اترنت از درگاه فیبر SFP به جای درگاه RJ45 استفاده می شود شاید دلیل آن وجود تداخل الکتریکی باشد. دلیل دیگر ممکن است تعداد زیاد لینک باشد. هنگامی که بیش از صد لینک وجود دارد استفاده از پورت SFP می تواند در هزینه ها صرفه جویی نماید.

به خاطر داشته باشید در یک زمان تنها از یکی از پورت ها می توان استفاده کرد. استفاده از هر کدام به صورت هم زمان غیر ممکن است.